Dodam małe rozwinięcie portretów psychologicznych, co może pomoże w zrozumieniu stosunków społecznych i powszechnie panującego nam kapitalizmu a może nie, bo cóż lepszego można zrobić w nocy z soboty na niedzielę?
Trochę wyjaskrawię poprzez stosunek ludzi do zwierząt innych gatunków.
Pamiętam zdarzenie z młodości, choć możliwe, że zmyślam tę historię, mózg tworzy różne projekcje rzeczywistości na drodze dopasowania myśli do odczuwanych emocji, jako dziecko znalazłem na drodze potrąconego psa, który nie mógł się zebrać z drogi i ruszyć, tak był zniszczony uderzeniem. To było na uboczu, bezludziu, wieczorem. Pamiętam cierpienie tego psa, chciałem mu pomóc ale bałem się go i nie mogłem do niego podejść. Nie potrafiłem i odszedłem zostawiając go. Pamiętam swoje poczucie winy.
Pamiętam inne zdarzenie z moją córką, które nie może być już projekcją, chyba że żyjemy w Matrixie, kiedy zapytała mnie jak można pomóc myszce urodzić młode kiedy sama nie może. To pytanie było tak dziwne, że musiałem drążyć i poszukiwać źródła tego pytania. Przeraziłem się, kiedy w końcu po komodą odkryłem mysz przyniesioną z pola, ledwie żywą, całą napuchniętą, zapewne ciężko chorą. Moja córka musiała jej pomóc – tak właśnie czuła. Starałem się jej wytłumaczyć potem, że to iż ją odniesiemy, będzie dla niej lepsze, bo jest dzikim zwierzęciem.
Obok nas są ludzie rzeźnicy, ludzie chowający zwierzęta w klatkach przez całe ich życie, ludzie przywiązujący swoje psy do budy łańcuchem, ludzie, którzy ubijają zwierzęta mając świadomość, że zwierzę pragnie przetrwać.
Wiem, że zdolność uśmiercenia stworzenia innego gatunku nie zrobi tu na nikim większego wrażenia ale używam tego jako alegorii - przenośni dla obojętności wobec cudzych emocji.
I stawiam pytania:
Czy związanie się z cudzymi emocjami jest słabością?
Czy reakcja na cudze cierpienie jest wadą?
Czy zależność własnego poczucia szczęścia od cudzego poczucia szczęścia jest skazą?
Wiecie co?
Ach już wiecie?
Nie mogę znieść ludzi, którzy mną rządzą.
Nie mogę znieść prawa, które mnie obowiązuje.
Nie mogę znieść kultury, w której muszę funkcjonować.
Nie mogę znaleźć sposobu jak się z tego diabelskiego kręgu wyrwać.
Każdą komórką swojego ciała nienawidzę panującego kapitalizmu, dominacji nade mną, nienawidzę tajemnicy mienia, nienawidzę tajemnicy głosowania, nienawidzę skarbu państwa, nienawidzę ludzi, którzy wierzą, że dobre to słuszne i sprawiedliwe.
W jednej jestem na pewno dobry - w nienawiści.
Idę spać podczas snu nienawiść rośnie najszybciej

.