forum.nie.com.pl

Tu całość end-Lease Act
Aliancki pociąg transportujący zaopatrzenie do ZSRR przez Cesarstwo Iranu w ramach Lend-Lease

Lend-Lease Act (ang. umowa pożyczki-dzierżawy) – ustawa federalna z 11 marca 1941, zezwalająca prezydentowi Stanów Zjednoczonych „sprzedawać, przenosić własność, wymieniać, wydzierżawiać, pożyczać i w jakikolwiek inny sposób udostępniać innym rządom dowolne produkty ze sfery obronności”.

Spis treści

1 Historia
2 Przypisy
3 Zobacz też
4 Bibliografia
5 Linki zewnętrzne

Historia

W czasie I wojny światowej Wielka Brytania zaciągała w Stanach Zjednoczonych kredyty na prowadzenie wojny, których część nigdy nie została spłacona. 4 listopada 1939 został podpisany akt Cash and carry, który był częścią zrewidowanych trzech aktów o neutralności Stanów Zjednoczonych z lat 30. XX wieku. W latach 1935-1937 Stany Zjednoczone proklamowały swą bezstronność wobec konfliktów międzynarodowych. Po wybuchu II wojny światowej akt cash and carry pozwalał państwom prowadzącym wojnę na zakup amerykańskiej broni oraz amunicji za gotówkę i transportowanie jej na własnych statkach. Wkrótce jednak Wielkiej Brytanii zaczęło brakować gotówki.

Wartość przekazanych dóbr miała nie przekraczać 1,3 mld USD. Prezydent Franklin Delano Roosevelt zaaprobował 30 października 1941 pomoc dla Wielkiej Brytanii w wysokości miliarda dolarów.

Lend-lease był ważnym czynnikiem w zwycięstwie aliantów w II wojnie światowej, zwłaszcza w pierwszym okresie, gdy Stany Zjednoczone nie były jeszcze bezpośrednio zaangażowane w działania zbrojne. Chociaż atak na Pearl Harbor wciągnął USA do wojny, rekrutacja, wyszkolenie i wyekwipowanie sił amerykańskich nie mogło się odbyć z dnia na dzień - przez cały 1942 i część 1943 główny ciężar walki spoczywał na pozostałych państwach koalicji, głównie ZSRR. W skład dostaw wchodziły głównie: czołgi, artyleria, samoloty, ciężarówki, samochody terenowe, sprzęt desantowy. Dostawy te z początku małe (w 1940: 600 000 karabinów, 800 dział i moździerzy dla Brytyjczyków), z biegiem czasu były coraz większe.
Warszawa 1945: Polscy żołnierze z 1. Armii Wojska Polskiego razem z Jeepem, który został przekazany wojskom polskim jako część programu Lend-Lease

Większość dostaw w ramach Lend-Lease Act otrzymała Wielka Brytania (3/5 dostaw), ZSRR (1/5 dostaw), pozostałą 1/5 przyznano innym krajom walczącym z hitlerowskimi Niemcami.

Według aktualnych szacunków rosyjskich historyków, w ramach pomocy ZSRR otrzymał 427 tys. samochodów, 22 tys. samolotów, 13 tys. czołgów, 9 tys. traktorów, 2 tys. lokomotyw, 11 tys. wagonów, 3 mln t benzyny lotniczej, 350 tys. t materiałów wybuchowych, 15 mln par butów, 70 mln m kw. tkanin ubraniowych, 4 mln opon oraz 200 tys. km drutu telefonicznego[1].

Dużą pomoc w ramach programu Lend-Lease otrzymały także Chiny. Ze względu na trudności transportowe (dzielący je z USA Ocean Spokojny i panowanie Japończyków na morzu), była to przede wszystkim pomoc pieniężna, tak jak 50 mln dolarów pożyczki w 1942, lecz także dostawy sprzętu, które przerzucano drogą birmańską i samolotami transportowymi lecącymi nad Himalajami, w ramach jednego z pierwszych w historii mostów powietrznych.

Oprócz ZSRR, Wielkiej Brytanii i Chin, program Lead-Lease objął również Wolną Francję, wszystkie dominia brytyjskie, a także pośrednio Polskę (sprzęt wysłany do ZSRR był przekazywany także polskim jednostkom na froncie wschodnim, takim jak 1 i 2 Armia Wojska Polskiego).

Całkowita wartość dostaw wyniosła 49 mld USD.

Nawet po pełnym zaangażowaniu militarnym USA w Europie i na Pacyfiku pomoc w ramach Lend-Lease była kontynuowana, zapewniając wyposażenie, w tym transportowe Douglas DC-3, co uzupełniało własny wysiłek krajów sojuszniczych w zakresie zaopatrzenia.
Przypisy

Rafał Ziemkiewicz "Jakie piękne samobójstwo" Fabryka Słów Sp. z o.o. 2014

Zobacz też

ALSIB
Porozumienie niszczyciele za bazy
Konwoje arktyczne podczas II wojny światowej

Bibliografia

G. Mellinger: Soviet Lend-Lease Fighter Aces of World War 2. Osprey Publishing Ltd, 2006. ISBN 978-1-84603-041-3.
Rodric Braithwaite: Moskwa 1941 Największa bitwa II wojny światowej. Kraków: Wydawnictwo Znak, 2008. ISBN 978-83-240-1030-1.
Anthony Beevor: Berlin 1945 Upadek. Kraków: Wydawnictwo Znak, 2009. ISBN 978-83-240-1184-1.

Wikimedia Commons
W Wikimedia Commons znajdują się multimedia związane z tematem:
Lend-Lease Act
Linki zewnętrzne

Muzeum Lend-Lease w Moskwie (ros.)

Pańska zdolność do zadziwiania jest fascynująca. Wynika z tego, co Pan napisał, że PRL-owski socjalizm przez 45 lat niczego nie wytworzył, a jedynie strawił to, co zastał po wojnie. A dalej z tego wynika, że obecny ustrój wytwarza. Oczywiście, ja Panu wierzę, ale tak dla nieuzasadnionej pewności, gdyby zechciał Pan pokazać mi palcem co teraz wytworzonego, a i onegdaj stawionego przez PRL.

Adam Barycki

Alez TOWARZYSZU BARYCKI!Wasza ideowość jest bardzo głeboka głebsza od Waszego Czerwonego PODGARDLA.

Kolesie naszych wyklentych

wzięte (bez obrazy) od Obelix'a.

_________________
***** ***

Panie Klaps, jakkolwiek głębokie wcięcie się Pańskiego noża w moje gardło marzy się Panu, to nie będzie i tak głębsze, ani czerwieńsze od mojej ideowości.

Adam Barycki

Panie Rozum, absolutnie się z Panem zgadzam, że to są sztandarowe produkty górnych półek technologii obecnej gospodarki polskiej. Komuniści nie dorastali do tak zaawansowanych technologii, szczytem zacofanych technologii czerwonej hołoty były co najwyżej najlepsze na świecie komputery z Elwro.

Adam Barycki

A patrz Pan, jakie te Niemce są odważne, pomimo tak potwornego zagrożenia bakteriologicznego, Siemens podjął się ryzyka i w pierwszych dniach przemiany ustrojowej, zapewne za namową Balcerowicza, kupił to zainfekowane zarazą Elwro, zainfekowane nie tylko bakteriami, ale i zacofaną technologią socjalistyczną urządzenia wywiózł do siebie, zapewne, aby chronić lud polski przed epidemią, a do Elwro sprowadził najnowocześniejszą kapitalistyczną technologię produkcji tekturowych opakowań do jajek i ruszyła nowoczesna produkcja, i nareszcie Elwro mogło dorównać cywilizowanemu światu.

Adam Barycki

PS. A jednak, Pnie Rozum, znaleźli się tacy, którym porównanie komputerów z Elwro nie sprawiało trudności, na przykład, dyrektorowi NASA, ale gdzie tam temu głupkowi do Pańskiego rozumu, tym bardziej, że nie posiadał, jak Pan, fachowej wiedzy z Gazety Wyborczej.

Panowie...
Jak Wasza dyskusja ma się do tematu? Nie można założyć oddzielnego wątku o gospodarce i tam okładać się do woli?

Panie Rozum, jestem uniesiony zdolnością Pańskiego rozumu, który w sposób udolny przekonuje mnie o wyższości kapitalistycznej technologii produkcji tektury nad socjalistyczną technologią produkcji najlepszych na świecie komputerów. Nie bez kozery dodać można, że udolność Pańska nie ustępuje udolności wybitnie udolnych dziennikarzy gazety Michnika, a to nie w kij dmuchał.

Adam Barycki

Panie Rozum, obecnie Polska zużywa dwukrotnie mniej prądu, niż za PRL-u, a prąd obecnie jest wytwarzany tylko przez elektrownie wybudowane w czasach Gomułki i Gierka. W całym ćwierćwieczu najwspanialszego technologicznie ustroju nie wybudowano żadnej elektrowni, a już staruszkom kończy się czas eksploatacji, jednak nowych się nie buduje, zgodnie z obowiązującymi normami, już w przyszłym roku powinno się zamknąć kilka tysięcy MW, a wciągu najbliższych kilkunastu lat, wszystko, co obecnie wytwarza prąd, więc nie dwudziestego stopnia się Pan spodziewaj, a łuczywa.

Adam Barycki

PS. Pan, Panie Rozum, mi nie wierzy w te najlepsze na świecie komputery z Elwro, a prezes Simensa mi uwierzył, ale to był głupek, nie nazywał się przecież – Rozum – to i rozumu nie miał za grosz.