forum.nie.com.pl

to chyba bardziej zasługa obiektywów niż aparatu

Warszawa jest piekna. Dla warszawiaka....

Styczeń.
Fotografowałem dzisiaj swojego kota na mydelnicę. Koszmar.
Muszę jednak kupić lustrzankę. Na forum poradzili Canon EOS 60 E.
Dużo czytałem.
No teraz to ja im pokażę.

Luty.
Zrozumiałem że KITowa optyka mi nie pasuje. Za słaba.
Ani ostrości jak brzytwa, ani płynnego przejścia w nie ostrość, i bokeh jakieś takie nerwowo-rwane.
Sfotografowałem kotka, wąsy ostre a na skraju jak mydło.

Marzec.
Kupiłem 16-35 l USM ostry jak żyleta, sfotałem kota, widać każdy wąsik.
Teraz to ja im pokażę.

Kwiecień.
Wyczytałem na forum - Na crop fotografują tylko frajerzy.
Wziąłem pełny kadr CANON EOS 5 D markII.
Mogę fotać kota w całkowitej ciemności na ISO 25600.
Nikon dla debili. Mus wziąć 24-70 L 2:8 USM II.
Teraz to ja im pokażę.

Maj.
Wyjaśniło się że nie wystarcza mi długości ogniskowych.
Biorę jeszcze 14-24 i 70- 200 2.8.
Nareszcie mogę zdjąć kotów nawet na sąsiednich dachach.

Czerwiec.
Jednak mają rację, prawdziwy fotograf brzydzi się zoomem.
Zamieniłem zoomy na Canon ze stałą ogniskową 85 1.2 .
NIe no, tak to ja rozumiem, jedno oko kotka ostre, wszystko pozostałe przyjemnie rozmyte.
Teraz to ja im naprawdę pokażę.

Lipiec.
Dopiero teraz przeczytałem 600 stronic tematu " Nowoczesna optyka a sztuka"
Nie ma artystycznego rysunku w nowych szkłach, nie mówiąc o ciepłych olejnych kolorach, starych manualnych obiektywów.
Próbuję złowić kota w fokus, sukinsyn jak na zło skacze jak nienormalny.

Sierpień.
Na foto. ru wygwizdali mojego kota. Horyzont przechylony w lewo.
Ze statywem Manfrotto i poziomicą ja im naprawdę pokażę.

Wrzesień.
Nawet mnie nie próbujcie przekonać.
Nigdy cyfra nie dorówna kliszy. Jestem zachwycony przepięknym, równym, drobnym ziarnem, jeszcze by się sierść do kliszy nie kleiła, wkurzają mnie kłaki wielkości kłody na skanach.

Październik.
W laboratorium zgubili moje klisze. Idioci.
Wziąłem niemiecki powiększalnik Durst.
Kot pomału się przyzwyczaja do czerwonego światła.

Listopad.
Mądrość przychodzi z doświadczeniem. Dużo czytam.
Znalazłem na forum jakiegoś frajera i opchnąłem mu za pół ceny cały ten szajs razem z szafką dla przechowywania szkieł.
Leica M7 . Teraz to ja rozumiem określenie "otrzeć się o historię"
Tu i kolor i rysunek. Tylko kot cały czas wyłazi z kadru, uczę się brać pod uwagę paralaksę.

Grudzień.
Trzeba być idiotą żeby się oprzeć takiej okazji, zamieniłem samochód i Lejkę na Hasselblad.
Zeby zarobić na studyjne światło chciałem sprzedać kilka swoich prac z kotkiem.
Nikt nie wziął.

Styczeń.
Nie Hasselblad a Hassel bladź, mat' waszu, upadł na kota, ciężki był kurwa.
Za to kot zabandażowany, i chodzi bardzo powoli.

Luty.
Dużo czytam.
Hassel w szafie, fotam na Holgu-Pinhol nareszcie dostaję lajki.
Kurde, na forum sami kretyni, oni uważają że to mój autoportret.

Marzec.
Kota jednak szkoda. Przyniosłem do domu kardan 4х5, pokazałem mu, a on miauknął tak żałośnie, dokuśtykał do parapetu i wyskoczył z 16 piętra.
Zjechałem na dół, sfotałem komórką na pamięć.
Dla śmiechu wystawiłem na foto-sajt, a fotka stała fotografią dnia.
Ehh, jeśli bym z balkonu zdjął teleobiektywem jak on zabandażowany spada przez krzaki, było by cymes.

Kwiecień.
Wziąłem parę kotków.
Lena mi przyniosła z roboty kilka ołówków, z pudła od powiększalnika zrobię sobie Camera-obscura.

Maj.
Będę musiał znowu całować Lenie kolana z drugiej strony, bez skanera jednak się nie obejdzie.
I wtedy ja im dopiero pokażę.

_________________

Jednak: Fotograf ważny!!!

Wśród fotografów dużo foto-onanistów, ale oni nawet do pięt nie dorastają tym od muzyki Hi-End.
Tam są zajoby, kable od głośników kładą na woreczki z suchym lodem i słyszą! różnicę.
Ciepły brzozowy dźwięk. Tfu.

_________________

Ale to nie byle jakie kable kłaść można na woreczki z lodem, tylko kable drogie. Sam kiedyś za samo oglądanie takich kabelków musiałem wykosztować się na skrzynkę wódki. Było to jakie prawie dwadzieścia lat temu, nie pamiętam już po co zalazłem do takiego sklepu, ale sprzedawca chciał mi niedrogo, jak zapewniał, sprzedać takie dwa półmetrowe srebrne kabelki z platynowymi stykami za sześćdziesiąt tysięcy złotych. Wykazałem się dużą cierpliwością, aż trzy razy upewniałem się, czy żartuje sobie, czy jednak, na poważnie chce mi sprzedać kabelki, zapewniał mnie gorliwie, że nie żartuje i gorąco poleca mi kabelki owe, i dopiero wtedy wybiłem mu zęba. Niestety zgłosił to na policję i musiałem chłopakom postawić skrzynkę wódki, aby przekonali sprzedawcę, że źle czyni i zaprzestał złych uczynków.

Adam Barycki

Panie Barycki wygląda mi na to że pan ani na akustyce ani na fotografii się nie zna.

_________________

Za takie pieniądze panie Adamie, można bez problemu kupić Wehikuł Czasu.
Przenieść się w czasie na przykład do Nowego Jorku, na operę "Somnambuła"
W TV Kultura oglądałem i choć po francusku się brzydzę, to byłem zachwycony.
Albo do La Scali w czasy kiedy Maria Callas kochała się w Onasisie.

A kable nawet same drogie to jest tani kompromis i oszustwo względem samego siebie.

_________________

A i zwykłym samolotem, a nawet jeszcze lepiej, transsyberyjską koleją dojechać do Leningradu na Gwiazdy Białych Nocy. Niestety, Panie Piotrze, nawet w szlachetne mury Teatru Maryjskiego i Michajłowskiego przedarły się europejskie chamy z błyskającymi smart-fonami, że też kurwa ich mać, nie ma na to bydło jakiego specnazu z bronią ciężką.

Adam Barycki

Co Pan pierdoli Panie Świnia, jak mogę się nie znać, skoro byłem i akustykiem w zespole bigbitowym, i fotografikiem, robiłem na Pentagonie średnioformatowym, ale to było w czasach czarno-białych, jak to mówi Pani Agafia - słusznie minionych.

Adam Barycki