|
Ja miałem najgorzej, mieszkałem na pograniczu Warszawy i Tęczy. Warszawa, to nie Warszawa, a nazwa kina, tak zresztą, jak i Tęcza, to nazwa kina. Tak się nazywały te dwie parafie w latach 50-60, później Tęcza została Trójkątem Bermudzkim Wrocławia, a Warszawa znikła, ucywilizowała się. Kiedy trwały prawdziwe wojny, ja byłem jeszcze malutki, a kiedy podrosłem, to był już Trójkąt Bermudzki. Kiedy Warszawa we dwie lub trzy setki robiła najazd na Tęczę, to po co miała wchodzić głęboko, lała nas z pogranicza, a kiedy Tęcza wjeżdżała do Warszawy, to też nie wchodziła głęboko, tylko lała pogranicze, tak więc, wpierdol zbieraliśmy z dwóch stron i to nas tak zahartowało, że kiedy już Trójkąt Bermudzki zdominował cały Wrocław, to wszystkie jego flagowe postacie były chłopakami z pogranicza. Ale zanim to nastąpiło, to pogranicze miało Zygiego. Zygiego pamiętam z dzieciństwa zawsze w czarnych wąskich spodniach starannie odprasowanych w kancik, błyszczące jak lustro lakierki i skarpetki w kolorowe paski, do tego biały podkoszulek na ramiączkach, no i za paskiem grzebyczek i lustereczko z Brigitte Bardot do zaczesywania do góry czarnych włosów wypomadowanych brylantyną. Zygi potrafił nieraz sam wejść w setkę Tęczy, czy Warszawy i po kwadransie ciężkiej pracy oczyścić pogranicze z najeźdźców, i nigdy nie miał siniaka nawet, tylko rozczochrane włosy, które zaraz przyczesywał grzebyczkiem i przeglądał się w lustereczku z Brigitte Bardot. Niestety, biały podkoszulek zawsze po bójce był umazany krwią, co bardzo go wkurwiało, bo za upaprany podkoszulek, jego mama wychodziła na podwórko i lała go po mordzie, a mamę swoją bardzo szanował i stał pokornie ze spuszczoną głową, aż skończy. A do tego wyzywała go przy wszystkich, że jest patałachem i nie potrafi się bić, jak prawdziwy mężczyzna, aby nie upaprać ubrania, a ona nie będzie po każdej gówniarzerskiej bójce opierała patałacha. Ale to nie wszystko, po mordzie od mamy Zygiego dostawał każdy, kto Zygiego wywołał z domu, lała takiego w pysk i mówiła – ty sukwisynu będziesz Zygiego wyciągał z domu, a ja przez ciebie doprać nie mogę jego koszul. A ponieważ każdy Zygiego wołał, to kiedy jego mama szła ulicą, największe kozaki przechodziły na drugą stronę ulicy, bo w mordę można było zawsze od niej dostać, dotyczyło to również chłopaków z Warszawy i Tęczy, i nie znalazł się nikt, kto po obiciu mordy przez mamę Zygiego, pozwoliłby sobie jej ubliżyć, że o czym gorszym nawet nie wspomnę. A tak poza opieraniem Zygiego i praniem po pysku tych, przez których nie mogła doprać koszul Zygiego, grała na gitarze i śpiewała rosyjskie romanse.
Adam Barycki
|
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Ech... historia...
