|
Szwadrony śmierci, pedofile i psychopaci. Witamy w świecie brytyjskiego establishmentu.
Joe Quinn
Sott.net
14 sierpnia 2015
2 sierpnia wydawany w Wielkiej Brytanii Express doniósł, że komandosi brytyjskich sił specjalnych SAS, przebrani za dżihadystów z ISIS, przeprowadzali operacje w Iraku i Syrii. Dziennikarze Expressu, idiotycznie nazywając tę taktykę „nieortodoksyjną”, powiedzieli, że „w tym ogarniętym wojną kraju przebywa obecnie ponad 120 członków elitarnego regimentu”. Taka strategia może wydawać się uzasadniona w oczach tych, którzy rozumienie konfliktu na Bliskim Wschodzie opierają na mainstreamowych źródłach – według których ISIS to „źli kolesie”, a zachodni agenci to ci „dobrzy”– oraz na beznadziejnie naiwnej wierze w dobroduszność brytyjskiego wojska. Jednak kiedy spojrzeć na to w kontekście faktycznej historii działań brytyjskiego wojska w „strefach konfliktu” na przestrzeni XX wieku, cała ta sprawa nabiera znacznie bardziej złowrogiego charakteru.
Zatrzymajmy się na chwilę przy teraźniejszości – utrzymywanie, że brytyjskie siły specjalne są w Iraku i Syrii po to, żeby „walczyć z ISIS”, nie jest wiarygodne. Ponad cztery lata temu angloamerykańscy podżegacze wojenni całkiem jasno pokazali, że wspólnie z rozmiłowanymi w obcinaniu głów rojalistycznymi przyjaciółmi z Arabii Saudyjskiej bardzo chcieli obalić Asada; dla usprawiedliwienia napaści NATO posunęli się nawet do sfabrykowania dowodów istnienia BMR (à la Saddam Husajn). Kiedy plany pokrzyżowała im rosyjska dyplomacja, amerykańska i brytyjska „elita”, wciąż dążąca do pozbycia się Asada, wróciła do sprawdzonej taktyki „wojny domowej” na wyniszczenie, prowadzonej przez siły zastępcze.
Ale Asad, demokratycznie wybrany przez syryjski naród, nie bardzo chce ustąpić tylko dlatego, że tak chcą Waszyngton, Rijad, Londyn i Tel Awiw. A jako że wciąż dostępna jest pomoc Rosji, Iranu i Libanu, wygląda na to, że zastępcza armia Zachodu, alias „syryjscy rebelianci”, skazana jest na walkę i oddawanie życia po wsze czasy, a przynajmniej dopóki nie wyczerpią się zachodnie dostawy najemników (albo pieniędzy).
Ostatnio amerykańskie i brytyjskie „elity”, charakteryzujące się wrodzoną awersją do przyjmowania do wiadomości twardych faktów na jakikolwiek temat, przyznały sobie prawo bezpośredniego „atakowania pozycji ISIS” załogowymi nalotami sił USA, przeprowadzanymi z tureckich baz. Jednak faktyczny sens tych nalotów objawia się w fakcie, że USA roszczą sobie prawo do ataku na każdego, kto zagraża trenowanym przez Pentagon „syryjskim rebeliantom”, którzy walczą przeciw Asadowi przede wszystkim w imieniu reżimów USA, brytyjskiego i Saudich. To oczywiście jest głównym celem tych nalotów, a nie „walka z ISIS”, będąca jedynie wytrychem mającym usprawiedliwić amerykańskie zbrojne ataki na rząd i wojsko Syrii. Dlatego nie bez podstaw można sądzić, że przebrane za ISIS brytyjskie siły specjalne są elementem tejże samej strategii, dostarczając „piechotę” do wsparcia amerykańskich nalotów na syryjskie pozycje.
Ale banda przebranych za dżihadystów komandosów z sił specjalnych Wielkiej Brytanii zapewnia też inne możliwości. Mogą oni na przykład przeprowadzać ataki przeciwko każdemu – w tym przeciw ludności cywilnej, jeśli uzna się to za celowe – i zrzucić winę na ISIS.
Nie dalej jak wczoraj w Sadr City – szyickiej dzielnicy Bagdadu – wybuchła ciężarówka z bombą, zabijając 54 osoby. Do zamachu przyznało się „ISIS”, zamieszczając nieweryfikowalny komunikat w Internecie, ale atak ten stanowi kolejny argument na rzecz dawno już powziętego przez zachodnie rządy planu podzielenia Iraku na trzy odrębne państwa. Niedawno z tą polityką „pogodził się” Pentagon, który nota bene sam ją od lat lansował, a dzień przed zamachem mniej więcej to samo powiedział były szef sił zbrojnych USA w Iraku, generał Raymond Odierno, w jednym ze swoich komentarzy, o czym dowiedzieliśmy się od irackiego rządu.
W każdym razie niezależnie od tego, za co wezmą się ci „dżihadi Johnowie”, bogate doświadczenie brytyjskiego wojska w przebieraniu swoich rekrutów w strój wroga i wysyłanie ich w strefy konfliktu, żeby tam „namącili”, gwarantuje, że spiszą się oni znakomicie.
Dwaj bardzo brytyjscy basryjscy zamachowcy
Wtorek 20 września 2005 roku był niezwykłym dniem, jeśli chodzi o doniesienia zachodnich mediów. Przez kilka minut, bo tyle zajęło przeczytanie informacji o oswobodzeniu poprzedniego dnia dwóch brytyjskich agentów wywiadu wojskowego z więzienia w Basrze, na widok publiczny była wystawiona kwintesencja natury współczesnego państwa brytyjskiego. Każdy mógł ją zobaczyć, o ile tylko chciał. Oczywiście większość ludzi nie była – i ciągle nie jest – zainteresowana. Trudno ich za to winić, bo to brzydki obraz.
Poniższe zdjęcie przedstawia dwóch dość żałośnie wyglądających członków brytyjskiego SAS po aresztowaniu przez iracką policję w Basrze. Ubrani w arabskie stroje, wioząc cywilnym samochodem ładunki wybuchowe, ostrzelali policjantów i próbowali uciec z miejsca zajścia. Gdyby wszystko poszło zgodnie z planem, wkrótce potem gdzieś w Basrze wybuchłaby bomba, zabijając dziesiątki cywilów. Do zamachu przyznałaby się „al-kaida” i obraz brytyjskiego wojska jako „sił pokojowych”, które „walczą z terroryzmem” w Iraku, utrzymałby się.
Jednak był to jeden z tych rzadkich wypadków, kiedy sprawy nie potoczyły się zgodnie z planem. W rzeczywistości wszystko poszło zdecydowanie do bani.
Dwaj niedoszli terroryści zostali aresztowani, wyznali, kim są, i przyznali, że wykonywali „zadanie specjalne”. Wtedy władze irackie popełniły ogromny błąd i poinformowały brytyjskich dowódców, że mężczyźni przetrzymywani są w więzieniu policji Dżamiat w Basrze. Wkrótce potem na miejsce przybyło mniej więcej 10 brytyjskich czołgów i kilka pojazdów opancerzonych, które przy wsparciu śmigłowców zburzyły mury więzienia i odbiły aresztowanych.
Członkowie irackiej Armii Mahdiego starli się przed budynkiem z siłami brytyjskimi i spalili jeden transporter i jakiś pojazd opancerzony. Wideo z incydentu pokazało dziesiątki Irakijczyków otaczających brytyjskie pojazdy opancerzone i rzucających w nie bomby benzynowe, kamienie i inne przedmioty. W wyniku starcia zginęło co najmniej siedmiu irackich cywilów, a dziesiątki odniosły rany.
Nie ma potrzeby wyjaśniać, co ci mężczyźni robili, wystarczy zacytować brytyjskie władze, które powiedziały swoim irackim odpowiednikom, że ci dwaj żołnierze „wypełniali obowiązki służbowe”. Interesującą kwestią jest jednak to, ile setek podobnych ataków terrorystycznych i zamachów bombowych „al-kaidy”, które jak zaraza rujnowały Irak przez lata zachodniej okupacji, były również dziełem brytyjskich lub amerykańskich tajnych wysłanników, wypełniających „obowiązki służbowe”.
więcej pod adresem scott.net
| Załączniki: |
SAS_jihadis_terrorists.jpg [ 28.88 KiB | Przeglądany 4015 razy ]
|
|
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
