forum.nie.com.pl

Kiedyś nurkowałem na Krutyni, robiłem dokumentacje fotograficzną flory dla parku. Tam też są skłony odwrotne, ale z nawisem bagiennego kożucha o grubości do półtora metra, słyszałem, że te skłony wchodzą nawet i po 100 metrów pod brzeg. I kiedyś niezauważenie prąd mnie zepchnął pod brzeg, nagle zrobiło się ciemno, a ja durny wystraszyłem się i majtnąłem płetwami, a wtedy z mułu zrobił się dym i zupełnie nic nie było widać, ciemno jak w dupie. No i co, baranie łby, jak się Wam wydaje, co ja wtedy zrobiłem? Gdybym był takim durnym baranem, jak Wy, to bym zaczął płynąć i chuj jeden wie, gdzie bym popłynął, ale ja nie jestem takim durnym baranem, jak Wy i zamarłem w bezruchu trzymając się jedną ręką bagiennego sufitu, aby mnie prąd nie poniósł gdzie w huj, a drugą zaświeciłem latarkę i sprawdziłem ile powierza zostało mi w butli, na szczęście było sporo i tak w bezruchu pozostałem w miejscu, po około dwudziestu minutach muł się rozwiał i można było dostrzec, że jedna część horyzontu jest jaśniejsza i tak popłynąłem sobie do światła. Potem już tam nigdy nie nurkowałem bez asekuracji.

Adam Barycki

Geniusz, no geniusz - (mdleje z zachwytu)

strach pomysleć co by było, gdyby tego tlenu było mniej....
Tera co: płakać czy sie cieszyć?

To jeszcze nic, Pan Bilas, jak nurkowal w Renie, to też zabłądził, ale w ostatniej chwili przytomnie chwycił suma za chuja i ten przestraszony wytargał go na otwartą wodę. Do dziś są przyjaciółmi.

A jaki przystojny.

Jeśli o skałach mowa to Książ na takich jest wybudowany. Na głębokości 15 i 50 metrów pod zamkiem, naziści , a w zasadzie więźniowie Gross-Rosen spod Rogoźnicy, drążyli w skałach dosyć spore tunele. Niektórzy twierdzą, że miał znajdować się tam schron, ja osobiście włożyłabym te opowieści na półkę z bajkami, skłaniając się ku wersji, że pod ziemią miało być utworzone centrum dowodzenia. Dzisiaj stan techniczny podziemi jest bardzo dobry. Na głębokości 50 (dokładniej 49 ) metrów urzęduje Dolnośląskie Obserwatorium Geofizyczne oraz Komitet Badań Kosmicznych, więc nawet mi wejść tam nie wolno. Co ciekawe, zamontowane tam sejsmografy i urządzenia służą do pomiaru zmian ruchu całej skorupy Ziemi.
Tunel znajdujący się 15 metrów pod zamkiem, można zwiedzić. Szczególnie imponująco wygląda fragment klatki schodowej, szyb windy, sięgający najwyższych pięter zamku wszystko wykute ręcznie, bez nowoczesnych maszyn i elektronarzędzi. Ile osób zginęło przy budowie tych tuneli, nie wiadomo.





Poniżej klatka schodowa

Oj tam straszy.

_________________

To jest bardziej możliwe, niż hipoteza o ukryciu w podziemiach bursztynowej komnaty.

Kurwa, nie wiedziałem, że zamek Książ leży na Syberii! Ale człek niedoukiem jezd!

_________________

Agafia jest pod takim dużym wrażeniem że musi nam opowiedzieć.
I dobrze, ja lubię takich ludzi którzy "żyją"
Syberia ogromna, kto k nam z opowieściami, balladami, bajdami i dobrymi namierieniami, wszystkich przyjmiemy i wysłuchamy.
A jeszcze uchą i szklanką gorzałki ugościmy.

_________________

Długo czekałam na tę imprezę, niestety w skali 1-10 oceniam jedynie na 6.
Nie rozczarował mnie zamek Książ. Miejsce jest tak magiczne, że nadal mam dreszcze. Zamek jest chyba najpiękniejszym z tych, które dotąd widziałam, a widziałam ich trochę. Klimacik, wygląd sali balowej powalił mnie na kolana. Generalnie na każdym kroku czułam obecność
Marii Teresy Oliwii Hochberg von Pless, potocznie zwaną Księżną Daisy. Zadbali też o to zawiadujący zamkiem, oryginalne fotki porozstawiane na fortepianach, szale, malowidła, mogłabym przysiąc, że momentami czuję zapach jej perfum.
Dupy jednak dali organizatorzy. Mianowicie, bilety na imprę kupowało się przy kilku stoiskach umiejscowionych tuż pod zamkową bramą. Za dopłatą, poza zwiedzaniem zamku, można było uczestniczyć w szkoleniu Cichociemnych, zwiedzić zamkowe stajnie, brać udział w wykładach, odwiedzić mauzoleum oraz tunele. Każdy nawiedzony histeryk zakupił bilety na wszystkie atrakcje, choć chyba oczywiste, że stojąc pod zamkową bramą, pierwsze kroki kierował właśnie do zamku. I tu zonk drodzy Państwo, bo część imprez odbywała się poza samym zamkiem, na kompleksach do niego przyległych. W czym problem, ano w tym, że kiedy już wszedłeś na zamek, pani ochroniarz przedziurawiła ci bilet. Oczywiście mogłeś Drogi czytelniku pójść z nim do Mauzoleum tudzież stajni, ale na sam zamek wrócić nie mogłeś. Choćby celem konsumpcji, a własnie na podzamczu było co zjeść. By wrócić na zamek, choćby na rekonstrukcję, musiałbyś, pomimo wcześniej zakupionego biletu, nabyć następny. To się nazywa komercha.
Druga z sytuacji, kiedy czytasz Mauzoleum, to choć szczątkowo znasz historię, wyobrażasz sobie mrożącą krew w żyłach wędrówkę po podziemiach pełnych krypt, być może z ciałami twoich powinowatych. Ja oczywiście wiedziałam, że grobowca Daisy tam nie zastanę, ale choćby inne. Kolejne rozczarowanie. Wejście do krypt zasłonięte, a samo Mauzoleum nie robi żadnego wrażenia. Już bardziej ''studzienki'' wokoło budynku. Otóż drzewiej, nikt nie robił sobie selfie na grobach. Ale jakieś tam trendy obowiązywały. Otóż, kiedy zmarł ktoś znaczący, chowano go w trumnach, do polowy odsłoniętych, zaszklonych. Na powierzchni drążono tunele o średnicy metra, umacniano kamieniami i krewni zmarłego pochowanego w krypcie, mogli sobie oglądać jak zmienia się ciało zmarłego, czy aby ciuszki nie są zbyt przybrudzone oraz czy nikt klejnotów zmarłemu nie zabrał. Przemysł hmmm cmentarny kwitł, to też całkiem częstym było rozbieranie zwłok, pranie ciuchów i ubieranie ciał w te wyprane na nowo. Demoniczne prawa?
Najbardziej jednak uderzyła mnie niewiedza pani przewodnik. Otóż, Maria Teresa Oliwia Hochberg von Pless pierwotnie została pochowana we wspomnianym Mauzoleum. Legendy głoszą, że spoczęła tam z drogocennymi perłami, których wartości dzisiaj nie da się nawet oszacować. Kiedy do Książa zbliżali się czerwonoarmiści, z obawy przed profanacją zwłok Księżnej i kradzieżą, trumnę przeniesiono do parku zamkowego. Jednak lud prosty, mając w pamięci dobro kobiety, jej leśny grobek postanowił uczcić kwiatami, świeczkami.. Wtedy to, podjęto decyzję, by ciało KsiĘżnej przenieść w miejsce nikomu nieznane. I tak twierdzi pani przewodnik. Tymczasem Księżną pochowano na pobliskim cmentarzu ewangelickim, choć w którym dokładnie miejscu, nie wie nikt.
I trzecia ostatnia sprawa, bardzo mnie bulwersująca to kwaterka.
Tę kwaterkę polecali mi organizatorzy. Gdyby tylko mi, sądziłabym, że to osobista wendetta.
Ale od początku.
Dostałam namiar na nocleg, dzwonię 14 dni wcześniej celem rezerwacji. Sam Hitler tam nocował w latach 30, więc się napaliłam. Odbiera pani, która przeprasza, ale tym zajmuje się menadżer, stąd musi go zawołać. Menadżer przychodzi, roztłumaczam o co mnie chodzi, padają standardowe pytania, o wyżywienie, łazienkę w pokoju bądź poza. Dowiaduję się, że na termin już 50 miejsc zarezerwowanych, ale mam szczęście i dla nas jeszcze się znajdzie. Zaklepuję, przy okazji pytając o odległość. 15 minut spacerkiem od zamku. No bajka. Z przyczyn obiektywnych, wjeżdżam tam w środku nocy, kole 3 było. Trudno trafić, żadnych oznaczeń, wąsko, wjedź tam naszym czarnym czołgiem. Ale daliśmy radę. Wychodzę mocno zaspana z auta, zero świateł, jakiś drewniany budynek. W stylu góralskim pomyślałam i dawaj naciskać dzwonek do drzwi. Otworzyła średnio kumata, ale miła kobieta w chińskiej bieliźnie i po omacku zaprowadziła nas do pseudo recepcji. Oczywiście powiedziałam co i jak, zapytała czy aby szefowa nie rezerwowała noclegu, bla, bla, w końcu jakiś pan po omacku zaprowadził nas najwyższe pięterko, uchylił wrota i chyba na siedząco usnęłam.
Była gdzieś 7 kiedy się obudziłam. Patrzę, a tam... tego się nie da opisać. Naprawdę. Co mam powiedzieć, kiedy boisz się pójść pod prysznic, wiedz, że coś dzieje. A kiedy, żeby zrobić siku, musisz przyjmować pozycję na narciarza, to wiedz, że trzeba ci wracać do domu.
Oczywiście do zamku nie szło się kwadransa spacerkiem, a jechało 30 minut kluską. Mając awizowane wykłady, wejścia, szlag człeka trafiał. Szefowa ośrodka okazała się panią kucharką, sprzątaczką i menadżerem w jednym. Jedyną prawdą w tej całej historii z ośrodkiem było to, że Hitler w latach 30, w nim nocował. Oraz to, że spał w tym samym pokoju co ja. O świcie stwierdziłam, że bardzo możliwe, iż nawet spał w tym samym łóżku.

No, teraz już ''powiedziałam'' wszystko, co leżało mi na wątrobie
Na koniec fotka mojej idolki. Poniżej, Maria Teresa Oliwia Hochberg von Pless