Golem pisze:
Rocznica. Teraz trochę odkłamania.
Krzysztof Podgórski
1 godz.
8-12 sierpnia 2008 Wojna Saakaszwilego czyli klęska Gruzji w wojnie pięciodniowej
Decyzją prezydenta Ukrainy Petro Poroszenki, gubernatorem Odessy drugiego pod względem wielkości miasta i największego ukraińskiego portu, , został Michaił Szalikaszwili. Warto pamiętać, że Odessa sąsiaduje z zapalnym regionem samozwańczej republiki Naddniestrza. Ten mieszkający na stałe w Bostonie obywatel USA, to były prezydent Gruzji, ścigany międzynarodowym listem gończym, siedem lat wcześniej wywołał wojnę z Rosją, doprowadzając Gruzję na krawędź upadku.
Warto rocznicowo prześledzić tę „zakłamaną wojnę”, jej genezę, przygotowania, przebieg i konsekwencje. Niestety wiele wskazuje na to, że na Ukrainie może dojść do realizacji podobnego scenariusza jak w Południowej Osetii latem 2008 roku, a sam Michaił Szaalikaszwili, mający „doświadczenie walki z armią rosyjską” ma do wykonania niepoślednie zadania.
Amerykanie dają Gruzji prezydenta i zbroją sojusznika.
W listopadzie 2003 roku w wyniku inspirowanego i wspieranego przez USA przewrotu, zwanego „rewolucją róż” w Gruzji obalony zostaje prorosyjski prezydent, były szef dyplomacji ZSRR, Eduard Szewartnadze. Do władzy dochodzi mieszkający od wielu lat w USA, 34 letni Michaił Saakaszwili absolwent prawa na Uniwersytecie Columbia . Od tego momentu Stany Zjednoczone zaczynają na szeroką skalę finansować i prowadzić szkolenie armii gruzińskiej wg standardów NATO. Już w latach 2002-2004 zrealizowano program GTEP (Georgia Sustainment and Stability, szkoląc armię gruzińską w szerokim zakresie z użyciem ciężkiego sprzętu włącznie. W latach 2004-2008 tysiące żołnierzy gruzińskich przeszkolono tak na poligonach w Gruzji jak i w USA, w tym w Forcie Bragg i Fort Benning. Tuż przed rozpoczęciem przez Gruzinów wojny o Południową Osetię, na poligonie w Waziani (okolice Tbilisi) ćwiczyło 1000 żołnierzy US Army i 600 gruzińskich wojskowych. 4 brygada gruzińska, prowadząca główne natarcie na Cchinwali w całości była przeszkolona przez instruktorów USA z przeznaczeniem do służby w Iraku.
Ogromna rolę odegrało też kilkuset instruktorów wojskowych z Izraela na czele z gen Gal Hirschem byłym dowódcą 91 Dywizji Galilejskiej, gen Izraelem Ziv i gen Yoram Yair z Izraelskiego Kontrwywiadu (Szin-Bet) . Ministrem Obrony Gruzji był również były obywatel Izraela, stąd masa najnowocześniejszego uzbrojenia armii gruzińskiej pochodziła właśnie z izraelskich, w tym z firm „Rafael” czy „Elbit”. Reasumując pod względem wyszkolenia, organizacji i taktyki walki, armia gruzińska odpowiadała standardom NATO, wzbogaconymi doświadczeniami armii izraelskiej.
Wyposażenie
Od momentu zdobycia władz przez proamerykańskiego prezydenta Gruzji Michaiła Szaakaszwilego, wdrożono niezwykle ambitny i kosztowny plan zbrojeń. Ustanowiono wręcz rekord wzrostu nakładów militarnych w skali Świata zwiększając jego wielkość o 30 razy z 30 mln $ w 2003 do 940 mln $ w 2007 roku, co stanowiło 8% PKB Gruzji i 25% wszystkich dochodów budżetowych.
Stworzono i świetnie wyekwipowano liczne jednostki komandosów oraz oddziały specjalne wyszkolone przez instruktorów z USA i Izraela. Łącznie w przededniu wojny armia gruzińska miała na wyposażeniu: 235 czołgów T-72 w tym 169 nowocześnie zmodernizowanych przez firmy Izraelskie do standardu SIM-1. Wojska zmechanizowane wyposażone były w bojowe wozy piechoty: 60 BMP-1, 74 BMP-2 i 45 transporterów opancerzonych BTR-80 i 20 MTLB oraz 100 tureckich wozów pancernych „Otokar Cobra”. Liczna, w dużej części zakupiona na Ukrainie była gruzińska artyleria. Gruzini posiadali 12 ciężkich dział kalibru 203 mm 2S7 „Pion”, 3 MSTA-S kalibru 152 mm, 45 czeskich haubic samobieżnych „Dana” i 13 poradzieckich „Akacja” kalibru 152 mm. Gruzini na stanie mieli również 90 haubic holowanych D-30 i 40 D-44. Artyleria rakietowa to kilkadziesiąt wyrzutni rakiet niekierowanych typu BM-21 „Grad”, czeskie RM-70, jugosłowiańskie M-87 Orkan i M-63 Plamen.
Lotnictwo gruzińskie liczyło 14 samolotów szturmowych SU-25, zakupionych w Czechach, Ukrainie i Bułgarii. Siły te uzupełniało 6 samolotów szkolno-bojowych L-39C Albatros. Eskadra śmigłowców bojowych składała się z : 6-MI-8, 2 MI-14, 3 MI-24P, 5 MI-24W. Transport lotniczy zapewniało 16 śmigłowców MI-8 oraz 8 amerykańskich UH-1H i 6 Bell 212.
Dość silna była gruzińska obrona przeciwlotnicza wyposażona w ukraińskie systemy średniego zasięgu 9K37 „BUK” (dwie baterie) oraz systemy krótkiego zasiegu 9K33 „Osa” (dwie baterie) i jedna bateria izraelskich Rafale „Spyder” . Uzupełniała je artyleria lufowa i naramienne wyrzutnie przeciwlotnicze 50 zestawów „Igła” , 40 polskich rakiet „Grom” oraz 15 starych „Strieła 1”.
Armia gruzińska wyposażona była też w nowoczesną zachodnią broń strzelecką, karabiny maszynowe i snajperskie oraz środki łączności oraz rozpoznania w tym izraelskie drony rozpoznawcze.
Przebieg wojny.
Łamiąc porozumienia międzynarodowe oraz wielowiekowe zasady pokoju olimpijskiego, 8 sierpnia 2008 w dniu otwarcia Igrzysk XXIX Olimpiady rozgrywanych w Pekinie, armia Gruzińska wykonując rozkaz prezydenta Szaalikaszwilego rozpoczęła niespodziewany atak na Południową Osetię. Gdy większość przywódców świata, w tym prezydent Rosji, przebywali w stolicy Chin, obserwując uroczyste otwarcie olimpiady, prezydent Gruzji licząc na zaskoczenie i paraliż decyzyjny Rosjan prowadził swój, jak zakładał, zwycięski blitzkrieg.
Od godziny 23.30 7 sierpnia do 4 rano 8 sierpnia na Cchinwali – stolicę Południowej Osetii oraz na pozycje armii osetyjskiej spadła artyleryjsko rakietowa nawała ogniowa gruzińskiej artylerii. Ostrzał miasta przez systemy niekierowanych rakiet typu BM-21 „Grad” miał charakter terrorystyczny, wywołała wiele pożarów zniszczeń budynków mieszkalnych. Zginęło ok. 1200 mieszkańców miasta. Wybuchła panika i rozpoczął się masowy eksodus Osetyjczyków z miasta. Armia gruzińska nacierała dwoma brygadami zmechanizowanymi, wspartymi liczną bronią pancerną oraz brygadą artylerii. Ogółem w pierwszej linii Gruzini dysponowali 12 000 żołnierzy i 75 czołgów. W pierwszych godzinach Gruzini osiągnęli wiele sukcesów w tym wdarli się do stolicy Osetii Południowej Chchwingali.
Rosyjski Kontratak
Strona rosyjska i Osetyjczycy w ujęciu strategicznym zostali totalnie zaskoczeni. Całkowicie zawiodło rozpoznanie , (rosyjski wywiad wojskowy GRU) i to tak agenturalne jak i zwiad satelitarny oraz nasłuch radiowy. Jednak rosyjska 58 Armia dowodzona przez generała Anatolia Chrulewa, w obliczu narastającego o miesięcy napięcia dysponowała szczegółowymi, wielokrotnie przećwiczonymi planami interwencji zbrojnej na terenie Osetii Południowej. W stałej gotowości utrzymywano dwa wzmocnione bataliony piechoty zmechanizowanej, które w ciągu kilku godzin miały wkroczyć do Osetii Południowej. Reszta oddziałów miała tam dotrzeć w terminie od 1 do 3 dni. Przerzucono też w obszar armii ok. 3000 spadochroniarzy 7 Gwardyjskiej Dywizji Powietrzno –Szturmowej. Kluczowym było utrzymanie i zabezpieczenie przez Osetyjczyków i Rosjan 4 kilometrowego tunelu Rockiego pod masywem górskim, jedynej drogi jaką mogła dotrzeć odsiecz. Trudną rolę miał do wypełnienia rosyjski batalion pokojowy, dowodzony przez pułkownika Konstantina Timermana. Atakowany od pierwszych godzin przez Gruzinów, stracił kilkudziesięciu żołnierzy zabitych i cały sprzęt pancerny. Jednak mimo wezwań do kapitulacji batalion przyjął obronę okrężną i odpierał kolejne szturmy armii gruzińskiej. Osetyjczycy w samych Cchwingali przy miażdżącej przewadze atakujących Gruzinów w dużej mierze zostali rozbici, mimo walecznej obrony wyparci w kierunku na miasto Dżawa. Jednak te kilka godzin powstrzymywania Gruzinów pozwoliło, aby poderwane w trybie alarmowym, czołowe oddziały rosyjskie ze składu 19 Dywizji Zmechanizowanej przeszły tunel i około południa w dynamicznym, nie ubezpieczonym marszu rozpoczęły przemieszczanie się tzw „drogą zarską”. Rosyjska artyleria już ok. 13.00 udzieliła wsparcia kontratakującym Osetyjczykom. Do kontrataku przystąpiło też rosyjskie lotnictwo bombardując lotniska, radary, bazy wojskowe i wykryte gruzińskie oddziały. Improwizacja tych nalotów, w połączeniu z silną gruzińską obroną przeciwlotniczą, sprawiły, że Rosjanie ponieśli dość bolesne straty. Gruziński system p-lot „Buk” zestrzelił m.in. bombowiec strategiczny TU-22M3. Rosjanie stracili kilka samolotów uderzeniowych SU-24 i szturmowców SU-25. Interweniowało centralne dowództwo i od trzeciego dnia wojny operacjami lotniczymi dowodził bezpośredni sztab WWS w Moskwie. Zmieniono strategię i taktykę nalotów oraz skierowano w obszar walk najnowsze samoloty uderzeniowe z zasobnikami walki radiowo-elektornicznej typu SU-34. 9 sierpnia, nad ranem kompania czołgów w brawurowym rajdzie przebiła się do broniącego się rosyjskiego batalionu sił pokojowych dostarczając leki i amunicję. Rosjanie postawili na szybkość działania, aby jak najszybciej przebić się, do wysyłającego dramatyczne prośby o pomoc, oddziałów płk. Timermana. Zaowocowało to stratami kolumn marszowych, które dostawały się na drodze zarskej, pod ostrzał silnej i licznej artylerii gruzińskiej. Grupa komandosów gruzińskich przeprowadziła udaną zasadzkę i zaatakowała kolumnę sztabową 58 armii. Zniszczono Rosjanom kilkanaście wozów bojowych i ciężarówek. Poległo wielu oficerów sztabu, a sam generał Anatolij Chrulew został ranny, uratował go zasłaniając własnym ciałem kierowca. Poległ dowódca 135 pułku major Wietczinow osłaniając towarzyszących sztabowi dziennikarzy. Jednak wykonywane z dużym poświęceniem ataki lotników rosyjskich na szturmowych samolotach SU-25 , zdławiły ogień gruzińskiej artylerii. Z czasem ogień kontrbateryjny rozpoczęła przemieszczona rosyjska artyleria i Rosjanie 10 sierpnia powoli zaczęli wypierać Gruzinów z zajętych terytoriów. Tego dnia rosyjski zespół okrętów Floty Czarnomorskiej na czele z krążownikiem rakietowym „Moskwa” zniszczył, grupę okrętów gruzińskich i rozpoczął blokadę morską Gruzji oraz dostarczył do Abchazji batalion piechoty morskiej.
11 sierpnia, Gruzini zajęli dobrze przygotowane pozycje na wzgórzach wokół miasta Gori, w które było też bazą wojskową pełną zaopatrzenia i uzbrojenia. Jednak ok. godziny 13 tej prezydent Gruzji , w ocenie wielu komentatorów mający wówczas problem z równowagą psychiczną, podpisał dokument o wstrzymaniu ognia. Lotnictwo gruzińskie w sile kilku SU-25 i 6 śmigłowców MI-24 dokonało zmasowanego ataku na Rosjan, a armia lądowa otrzymała kontrowersyjny rozkaz odwrotu w kierunku stolicy kraju Tbilisi. W tym momencie doszło do załamania się armii gruzińskiej i wybuchu paniki szczególnie wśród oddziałów złożonych z rezerwistów. Rozpoczęła się ucieczka, porzucanie sprzętu, a na rozproszone kolumny spadły uderzenia rosyjskiego lotnictwa. W tym czasie Amerykanie otworzyli „most powietrzny” i amerykańskie samoloty przerzuciły z Iraku liczącą 2000 żołnierzy 1 brygadę armii gruzińskiej. Samoloty US Air Force lądowały na lotnisku którego instalacje równolegle bombardowali Rosjanie, w tym za pomocą rakiet balistycznych „Iskander” , demolując m.in. radary. Jednak chcąc uniknąć konfliktu z USA, Rosjanie nie odważyli się zbombardować pasów startowych portu lotniczego w Tbilisi. Do stolicy Gruzji przybywają 11 sierpnia prezydenci Polski, Ukrainy, Litwy, Estonii i premier Łotwy aby wesprzeć gruzińskiego prezydenta na wiecu poparcia zorganizowanym w Tbilisi. Od początku konfliktu dyplomacja gruzińska prowadziła wojnę informacyjną, przedstawiając się w roli ofiary rosyjskiej inwazji.
Tymczasem Wojska rosyjskie zajmowały kolejne bazy gruzińskie w tym Gorii , czy Senaki zdobywając ogromne ilości uzbrojenia i sprzętu ciężkiego. Tysiące amerykańskich karabinów M-16, karabinów maszynowych M-60, a także kilkadziesiąt nowych czołgów T-72 SIM oraz systemy przeciwlotnicze BUK i izraelski Rafael „Spyder.” W ręce rosyjskich żołnierzy trafiają działa 152 mm produkcji czeskiej „Dana” a nawet pochodzące z Ukrainy dalekonośne działo kalibru 203 mm „Pion” zdolne do ostrzału celów odległych o 47 km.
Także 12 sierpnia, dokonując desantów śmigłowcowych na tyłach wojsk gruzińskich oraz atakując od czoła do ataku przeszło 9 tys. rosyjskich spadochroniarzy z 7 dywizji powietrzno szturmowej. Otworzono drugi front wojny. Armia zbuntowanej Abchazji i spadochroniarze rosyjscy rozpoczęli atak w kierunku wąwozu Kodori. Broniące się tu oddziały 5 brygady gruzińskiej wpadły w panikę i rozpoczęły odwrót, który przerodził się w paniczną ucieczkę z użyciem rekwirowanych samochodów osobowych. Ścigający ich Rosjanie zdobyli bazę w Senaki, a w niej oprócz stosów uzbrojenia, szczegółowe plany ataku armii gruzińskiej na Abchazję jako II etapu prowadzonej gruzińskiej ofensywy. Pod koniec dnia Prezydent Rosji poinformował, że wydał rozkaz zawieszenia operacji „Przymuszenia Gruzji do pokoju”, gdyż operacja osiągnęła przewidziane cele.
13 sierpnia do Tbilisi przyleciał prezydent Francji Nicolas Sarkozy przywożąc wynegocjowane z Kremlu warunki zakończenia wojny.
Pomimo to 14 sierpnia rosyjscy spadochroniarze 45 pułku powietrzno desantowego GRU, pod dowództwem porucznika Anatolija. Lebiedzia , dokonali akcji która przeszła do historii operacji specjalnych. Spadochroniarze przeprowadzili kilkudziesięcio kilometrowy rajd na kilku samochodach ciężarowych i uzbrojeni tylko w broń lekką wdrali się do gruzińskiego portu w Poti – głównej bazy floty gruzińskiej , pod groźba użycia broni zmusili marynarzy gruzińskich do zejścia z pokładów, a same okręty zaminowali i wysadzili zatapiając przy nabrzeżu. Na dno poszły m.in. nowoczesne okręty rakietowe w tym „Dioskuria” ex grecki wyprodukowany w Francji okręt typu Combatante II, wyposażony w bardzo dobre francuskie rakiety przeciwokrętowe „Exocet”.
Tak oto po raz pierwszy w historii spadochroniarze zatopili, zasadniczo bez jednego wystrzału, flotę jednego wojujących krajów.
W Poti Rosjanie zdobyli również wojskowe pojazdy amerykańskie wyposażone w niezwykle zawansowane środki łączności i rozpoznania elektronicznego. Rząd USA wystąpił do władz FR o zwrot tych samochodów Hummwe, jako mienia US Army, jednak Rosjanie takiej interesującej „zdobyczy” wojennej, co oczywiste, nie oddali.
15 sierpnia do Tbilisi przyleciała Sekretarz stanu USA Condoleezza Rice w jej obecności upokorzony Szaakaszwili podpisał plan pokojowego uregulowani konfliktu.
Wojna którą wywołał Michaił Szaalikawszwili i do której przygotowywał się od kilku lat zakończyła się sromotną porażką Gruzji. Mimo ogromnych nakładów na zbrojenia oraz znaczącej pomocy USA oraz doradców z Izraela, armia gruzińska została doszczętnie rozbita w ciągu zaledwie 5 dni. Osiągając zaskoczenie, tak na szczeblu strategicznym jak i taktycznym, nie była wstanie wypełnić stawianych przed nią zadań. Armia rosyjska, wygrała zaś kolejna batalię w swej historii męstwem i odwagą swych żołnierzy, a potem przewagą liczebną, a nie przewagą techniczną. Szczególnie wyróżnili się żołnierze batalionu sił pokojowych pułkownika Timermana, sam pułkownik ranny nie pozwolił się ewakuować do końca walk i został odznaczony orderem „Bohatera Rosji” . Waleczni byli żołnierze nacierających dwóch pierwszych batalionów 19 Dywizji Zmechanizowanej. Wojska gruzińskie szkolone przez Amerykanów i przez nich wyekwipowane, w starciu z zdeterminowanym, zmotywowanym, przeciwnikiem uległy, a oddziały złożone z rezerwistów po prostu masowo dezerterowały. Wysoką ocenę uzyskały jedynie wyszkolone przez Izraelczyków gruzińskie oddziały komandosów oraz do pewnego stopnia artylerzyści i wojska obrony przeciwlotniczej.
Pod względem politycznym, wojna zakończyła się totalną gruzińską katastrofą. Południowa Osetia i Abchazja ogłosiły niepodległość i podpisały szereg umów z Federacją Rosyjską, której armia oficjalnie stacjonuje teraz wzdłuż ustalonych arbitralnie przez siebie granic z Gruzją.
Ani Michaił Szalikaszwili ani administracja USA , nie spodziewały się tak szybkiej reakcji Rosji, ani sprawności jej armii, skompromitowanej i jeszcze niedawno tak nieudolnej podczas wojen z Czeczenią. Był to punkt zwrotny w polityce międzynarodowej. Od tego momentu wiadomym było, że putinowska Rosja przezwyciężyła „Wielką smutę” okresu Jelcyna i nie wykluczając działań militarnych, będzie realizowała ochronę swoich interesów na terenie byłego ZSRR.
Tym samym, zachód angażując się w strategiczną zmianę ekipy rządzącej w Kijowie w 2013 roku , musiał się liczyć z aneksją Krymu i interwencją rosyjską na Ukrainie. Dziwi za razem fakt, dalszej eskalacji konfliktu wokół Naddniestrza , samozwańczej prorosyjskiej enklawy w której stacjonują rosyjscy „mirotworcy”. Wszak Ukraina i Mołdawia rozpoczęły niedawno blokadę ekonomiczną tego obszaru oraz uniemożliwiają rotację żołnierzy rosyjskich tam stacjonujących.
Nie przypadkiem przecież, proamerykański prezydent Ukrainy, ustanawia obywatela USA gubernatorem Odessy, któremu wynagrodzenie, wg doniesień medialnych finansują władze USA. To wokół Odessy ostentacyjne rozmieszczono systemy rakiet przeciwlotniczych dalekiego zasięgu S-300 uniemożliwiając Rosjanom uruchomienie „mostu powietrznego” z zaopatrzeniem dla odciętych wojsk w Naddniestrzu. Groźba zestrzeliwania rosyjskich samolotów transportowych jest aż nazbyt oczywista.
Michaił Szaalikaszwili jawi się jako „człowiek do specjalnych poruczeń” i specjalista od lokalnych konfliktów z Rosją, źle to wróży tak Odessie jak i Światu. Jego obecność i ewidentne zaangażowanie USA mające na celu wciągnięcie Mołdawii w obszar swoich wpływów połączone z likwidacja prorosyjskiego Naddniestrza, mogą spowodować „odmrożenie” konfliktu i nowy punkt zapalny na mapie Europy.
A Rosja, tak jak pokazała to w Południowej Osetii, czekać biernie nie będzie, bo jak brzmi stare rosyjskie porzekadło „Ruskije, swoich nie brasajet” – (Rosjanie swoich nie porzucają).
To normalne i oczywiste
Руские идутhttps://www.youtube.com/watch?v=wN08ozt_rmg
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
