|
Sezon 1127/854
W końcu Pan Stary nie wytrzymał, cały pułk zmechanizowany nic innego nie robił, tylko od wczesnego świtu zbierał pozrzucane przez nas z dachów anteny i w końcu Pan Stary napisał raport, a w nim zażądał, aby mnie i Pana Parafona rozstrzelano, jednak sztab generalny uznał, że lepiej będzie nas wysłać do Afganistanu na misję stabilizującą nieustabilizowane, a tam i tak nas zabiją i nie będzie na nich. I tak po długiej podróży pociągiem osobowym drugiej klasy, znaleźliśmy się w Afganistanie. Po drodze mieliśmy kłopot z Węgrami, chcieli zabrać nam nasze karabiny, ale jak tylko podłączyłem do prądu gitarę i Pan Parafon zaczął tańczyć, śpiewać i grać, a ja zacząłem pluć na celników, zaraz sobie poszli jak zmyci i tak uratowałem sprzęt wojskowy przed zaborem węgierskim. Na innych granicach też Pan Parofon tańczył, śpiewał i grał, a ja już pluć nie musiałem tylko piłem z celnikami bimber, którego przezornie napędziłem przed wyjazdem. Jak tylko wysiedliśmy z pociągu na stacji w Afganistanie, zaraz udaliśmy się na akurat nieopodal odbywającą się ucztę weselną, ja otworzyłem ogień z karabinu do gości weselnych, wrzuciłem też do środka kilka granatów, a Pan Parafon zgwałcił pozostałe jeszcze przy życiu Afganki, które potem i tak zastrzeliłem. Niestety, nie wszystko poszło gładko, kiedy tak prałem ogniem ciągłym z karabinu po weselnikach, a Pan Parafon akurat gwałcił afgańską staruszkę, napatoczył się jakiś Belg, też w mundurze i też z karabinem. Z jego zachowania wywnioskowałem, że przymierza się do zastrzelenia Pana Parafona, na szczęście miałem pod ręką granat i natychmiast rzuciłem nim w Belga, rozerwało go na strzępy i została tylko oderwana ręka. Po tej akcji stabilizującej, Pan Parafon zapakował rękę do plecaka i udaliśmy się do jednostki. Tam Pan Parafon skombinował skądś jakąś tacę i na tej tacy zaniósł rękę do sztabu, a łzy ciekły mu po pliczkach. Opowiedzieliśmy generałom i dziennikarzom, jak to weselnicy rzucili się na Belga i rozerwali go w strzępy, dopiero nasza postawa ustabilizowała sytuację, ale niestety, Belga już nie zdołaliśmy ustabilizować, tylko rękę udało się nam uratować z niestabilnej pożogi afgańskiego terroryzmu. Natychmiast dostaliśmy po dwa medale i na kolację żółtego sera. I tak minął dzień pierwszy stabilizujący demokrację w Afganistanie.
Adam Barycki
PS. W następnym sezonie będzie o tym, jak do Afganistanu przyjechała rodzina Pana Parafona domagająca się od Niego alimentów, a ja w związku z tą stresującą Pana Parafona sytuacją, byłem zmuszony podłączać do prądu już nie tylko gitarę, ale i afgańskich staruszków, aby wskazywali miejsca, w których ukryli rodzinne złoto.
|