forum.nie.com.pl

Nie ja jestem High Quality!
Mowa o babie z chujem - czyli o ...
Co ja ci bede tłomaczyć.

Baba z chujem to idealne rozwiązanie. Ma na tyle testosteronu by strzelać, tarzać się w błocie, walić browary, kochać historię, pokonać chłopaków w pluciu i pierdzeniu, nie marudzić o nieopuszczonej desce i porzuconych pod łóżkiem skarpetkach. Nie będzie czekała na pierścionek, a złapie za grzywę i zaciągnie do jaskini, w której perfidnie Cię wybzyka, o czym zresztą wszyscy marzycie. Baba z chujem nie będzie piszczała na widok myszy, a pozwoli jej u siebie zamieszkać, zabije kochankę, nie uprzykrzając Ci życia i będzie miała własne konto.
Baba z chujem naprawi Twojego mustanga, czy co tam masz, i zakupy w markecie będzie robiła w 3 godziny zamiast w 9.Ba! Baba z chujem załatwi opał na zimę podczas Twojej nieobecności, wymaluje chałupę i nie pójdzie szczęścia szukać na bardziej zielonych pastwiskach. Te, gówniarzu! Zacznij doceniać baby z chujem.

Takich jest multum, ale albo już mężate, albo mają większe chuje. Ja właśnie zabrałam się za malowanie, idzie mi ciężko. Połamałam sobie paznokcie, a farbę mam we włosach, na policzkach i kurewsko drogiej podłodze z orzecha, jednak mam nadzieję, że mój osobisty Sulejman doceni, ten świeżo położony róż paryski w naszej sypialni. Kolorek zabija.

ty masz chuja nie chuja, ja to mam chuja!
Nie pryskam sie farbom ani nie łamie paznokci pszy robocie a do jaskini nie ciongam ino se w niej leże i czekam. Zawsze cos na chuja wskoczy, dzidzia...

Jezusie, maczo najprawdziwszy.

No, i nawet auto ma takie co nie skręca.

Zapomniałaś jeszcze dodać, że baba z chujem sama siem wyruha.

_________________

Owa dziwna dwójka – Pan Parafon i Pani Agafia. Pan Parafon o dwie głowy wyższy od Pani Agafi i od urodzenia niedorozwinięty. Pani Agafia - o dwie głowy niższa, ale także niedorozwinięta. Oboje patrzą mi prosto w oczy i oblizują się... Podejrzane - pomyślałem. Dlaczego tak się oblizują? Inni przecież także patrzą mi w oczy, ale nikt się przy tym nie oblizuje. Bardzo podejrzane... Zacząłem się im przyglądać tak samo badawczo jak oni mnie. Nie, nie, Pan Parafon to absolutny kretyn. Nawet szyję ma inną niż wszyscy, jego szyja nie wrasta w tułów, ale wyrasta z niego, przechodząc w potylicę razem z obojczykami. I oddycha jakoś tak idiotycznie: najpierw wydech, a potem wdech, podczas gdy u wszystkich ludzi jest na odwrót: najpierw wdech, a dopiero potem wydech. I patrzy na mnie, patrzy wywalając gały i krzywiąc gębę. A Pani Agafia patrzy z jeszcze większym natężeniem, patrzy niczym w lufę działa. Tak niebieskimi, tak zapuchniętymi oczyma, że aż jej z obu na raz, niby z dwóch topielców, cieknie jakaś wydzielina i kapie prosto na buty. Ruda głowa też jest jakaś martwa. Cała morda ospowata, wygląda jak po bliskim ostrzale z moździerza. A na samym środku mordy - obrzmiały i siny nochal, obwisły i rozkołysany niczym stary wisielec... Barrrdzo podejrzane - pomyślałem raz jeszcze. I unosząc się z miejsca, przyzwałem ich do siebie kiwnięciem palca. Oboje natychmiast zerwali się i rzucili ku mnie, nie przestając się oblizywać. To też jest dziwne - pomyślałem - zerwali się właściwie odrobinę przedwcześnie, zanim kiwnąłem palcem. Poprosiłem, żeby usiedli naprzeciwko. Usiedli, z bliska gapiąc się na mój rozporek. Pan Parafon usiadł jakoś dziwnie. Wszyscy siadamy na tyłku, ale on usiadł naprawdę dziwacznie - biorąc się pod boki, wysuwając lewą łopatkę i jakby ofiarowując jedną nogę mnie, a drugą Pani Agafi. Nalałem sobie, a Pani Agafia i Pan Parafon wyciągnęli ku mnie własne naczynia, jak się okazało, od dawna trzymali je w pogotowiu, na długo przedtem, nim ich przywołałem. Pani Agafia wyjęła pustą ćwiartkę, a ja ją od razu poznałem, to była ta sama, tylko już pusta, ćwiartka, która znikła z dębowego stołu, pozostawiona tam przeze mnie, kiedy udałem się do toalety oddać wzniosłym myślom o ratowaniu ludzkości. Pan Parafon również wyjął, tyle że cały dzban, a wyciągnął go bodaj spod przepony. Nalałem im, a oni uśmiechnęli się. Wszyscy wypiliśmy, odrzuciwszy w tył głowy, niczym pianiści, a potem zaczęło się bulkanie i ciamkanie. Tak jakby ten pianista, który cały czas pił, teraz wypiwszy już wszystko, utonął we włosach, grając etiudę Franciszka Liszta Poszumy leśne w tonacji Des-dur. Znowu nalałem sobie i Pani Agafi, Panu Parafonowi też nalałem szklankę - a on przycisnął ją radośnie do lewej sutki prawym biodrem, z obu zaś jego nozdrzy pociekły łzy, a Pani Agafia z zachwytem wpatrywała się w Pana Parafona. Pomyślałem sobie – kocha go. Ale czy Pan Parafon kocha Panią Agafię? Tego nie wiedziałem i dlatego zadałem pytanie: a czy potrafiłbyś Pan, Panie Parafon, w nocy, po cichutku, wejść do Urzędu Gminy, zdjąć spodnie i wypić całą flaszkę atramentu, a potem odstawić butlę na miejsce, włożyć spodnie i cichcem wrócić do domu? Dla ukochanej kobiety potrafiłbyś Pan? A Pan Parafon odpowiedział, że właśnie wiezie Panią Agafię do Hajnówki, do parku, aby pojeździć na karuzeli.

I wtedy obudził się Wienia, pokiwał głową i znowu zasnął przy dębowym stole.

Adam Barycki

Nie, Panie Barycki, tutaj nikt się z Panem nie porucha.

A mogłeś napisać Adasiu coś na kształt "Wspaniałego stulecia" albo nie szukając daleko "Dynastii" lub innej "Mody na sukces".
Blejk Karington i Krystal, Sulejman Wspaniały i cały harem, te klimaty, ale nie, ja mam do poczytania ten paździerz z pokracznym Parafonem i cieknącą Agafią.
Geniusz