forum.nie.com.pl

Mysle, że wyrazilam sie jasno. Zaciagnięte zobowiazania nalezy splacac.

Skorpion, wzielam olbrzymi kredyt na remont domu. Od 8 lat polowa mojej pensji idzie na dlugi, za druga utrzymuje tenze dom, 6 psow i syna.I splacam jakby co. Zostaly mi jeszcze 4 lata i nigdy wiecej nie wezme zadnego kredytu. Innym radze podobnie.

Raczej wezmę się ostrzej do pracy.

γερμανικές ΟΧΙ
Bitwa pod Stalingradem

Okazuje się, że Niemcy nigdy nie przegrały II wojny Światowej. Wojna 1939 – 1945 nie była wywołana przez szaleńca a miała Niemcom zapewnić dobrobyt i panowanie nad światem. Po militarnej klęsce budżet niemiecki do dziś osiąga wpływy bezpośrednio związane z wojną.
Rzesza w latach 1939 – 1945 uzyskała 2 biliony euro z kradzieży w krajach okupowanych i i 130 mld zarobiła na robotnikach przymusowych. Te pieniądze nadal pracują dla Niemców. Wystarczyło odpowiednio manewrować, by nie płacić odszkodowań. W 1952 roku w tzw. umowie londyńskiej Niemcy uzyskały całkowite zawieszenie spłaty zobowiązań.
Kiedy w 1990 roku dochodziło do zjednoczenia Niemiec dawny agresor był już silnym ekonomicznie państwem.
Kiedy Grecja próbowała negocjować spłatę niemieckich zobowiązań została spacyfikowana politycznie i wciągnięta do strefy Euro gdzie dzisiaj jest niszczona ekonomicznie. Wszystko się dzieje zgodnie z interesem niemieckim w planie długoterminowym, którego Angela Merkel jest konsekwentnym realizatorem. Szybkie przyjęcie do Unii Chorwacji. Przecież jej północne ziemie były kiedyś niemieckie. Podział Czechosłowacji na Czechy ze znacznym stopniem zniemczenia i słowiańską Słowację. Litwa, Łotwa, Estonia dawne ziemie niemieckie lub ku Niemcom ciążące.. No i Polska gdzie Niemcy wskutek zaborów okupowały ponad połowę obecnego terytorium.
Niemieckie prawo zakłada możliwość odzyskania mienia na terenie Polski co już następuje. Przesiedleńcy dostali odszkodowania od Niemieckiego rządu z obowiązkiem zwrotu ich zwrotu, jeśli odzyskają mienie pozostawione w Polsce co już następuje. Jeszcze pojawiają się żądania ze strony Niemiec reparacji wojennych, zwrotu mienia lub odszkodowań . Niemcy wystawiają rachunki pomordowanym i ograbionym. I jeszcze w polskim rzekomo Onecie nie można napisać „niemieckie obozy zagłady”bo Cię skasują.

Ogólnie rzecz biorąc wojnę przegrało niemieckie państwo, ale nie niemiecka gospodarka. Wojna toczyła się na koszt innych krajów podobnie jak dzisiaj a zagrabione pieniądze nadal nabijają kasę niemieckich kapitalistów i banków. Pracują dla Niemiec i pozwalają kraść poprzez programy pomocowe jak ten dla Grecji. Przykładowo z zarobionych 130 mld euro na robotnikach przymusowych Niemcy ze swej strony wypłaciły tylko 5 mld odszkodowań.
Trzeba Niemcom wystawić rachunek tym bardziej, że świadomie zniszczyły kultury i gospodarki wielu narodów. Mam nadzieję ,że Grecja przy programie pomocowym z Unii uwzględni sprawę żądania od Niemców należnych jej reparacji wojennych, a jeśli od nazistów, którzy ukryli się za ekonomicznymi tarczami nic nie uzyska z Uni wystąpi. BITWA POD STALIGRADEM WYGRANA W referendum wzięło udział 62 procent greków, z tego 62 głosowało na Nie dla Unii a tylko 38 na tak. 62 PROCENT Greków jest na NIE a tylko 38 na tak.
Według mnie NIEMCY nie zostały do końca zdenazyfikowane. Nie ukarano zbrodniarzy niższego szczebla, bo praktycznie Hitler miał 95 procentowe poparcie w niemieckim narodzie i każdy Niemiec był zaplątany w jakąś działalność dla nazistów. Ponadto 750 Niemców zatrudnili amerykanie w programie NASA ze słynnym von Braunem na czele twórcą V-2. Na innych zbrodnie po prostu machnęli ręką. Niemcy stały się partnerem w konfrontacji z ZSRR a teraz są liderami tzw. Unii Europejskiej . Grecy to widzą i zgięli ręce w łokciu. Oraz pokazali środkowy palec.

Wykorzystałem między innymi artykuł z . z Wprost z 2 września 2007 roku

Edmund Bared

Zasady obowiązku reparacyjnego dla Niemiec ustalono w Jałcie i Poczdamie. Wysokość odszkodowania określono na poziomie 20 mld USD. Znikomość tej sumy wychodzi na jaw, gdy zacytujemy najnowsze badania niemieckiego historyka prof. Götza Aly’ego. W książce „Państwo Hitlera” udowadnia on, że w latach 1939-1945 Rzesza uzyskała minimum 2 biliony euro z grabieży krajów okupowanych. Doskonałość zbrodni polegała na braku możliwości odzyskania tego łupu. Znaczna jego część sfinansowała działania militarne, a reszta była redystrybuowana do odbiorcy indywidualnego – niemieckiego obywatela – w postaci zwolnień podatkowych, świadczeń socjalnych, podwyżek, wczasów pracowniczych, sztucznie utrzymywanych cen towarów itp.Dziś dzięki zręcznej propagandzie wytworzył się fałszywy obraz znacznych odszkodowań wypłaconych po wojnie przez pokonane Niemcy. Nic bardziej mylącego. Byli alianci nie chcieli nawet wyegzekwować tych 20 mld dolarów. Wybuchła zimna wojna, a w jej konsekwencji geopolityka po raz kolejny zniweczyła dziejową sprawiedliwość. Niemcy były bowiem kluczem do zwycięstwa w tych zmaganiach.Alianci zachodni pobierali reparacje tylko przez dwa lata. Z kolei w 1950 r. Moskwa obniżyła o połowę wysokość reparacji z obszaru NRD, a trzy lata później całkowicie je wstrzymała. Decyzji tej musiała się podporządkować także Polska, która wyszła na tym najgorzej.....W 1952 r. w tzw. umowie londyńskiej Niemcy uzyskały całkowite zawieszenie spłaty swoich zobowiązań finansowych wynikających nie tylko z II wojny światowej, ale i głównych długów pochodzących jeszcze z I wojny światowej. Kwestię finansowej odpowiedzialności za wojnę odłożono do czasu ostatecznej regulacji, czyli traktatu pokojowego.Sędzia we własnej sprawie Kiedy w 1990 r. dochodziło do zjednoczenia Niemiec, dawny agresor był już silnym ekonomicznie i politycznie państwem, które nie zamierzało być tylko „przedmiotem regulacji pokojowej”, lecz stało się sędzią we własnej sprawie (iudex sine causa). Zawarto tzw. traktat 2+4, który był niezgodny z założeniami umowy poczdamskiej. Po pierwsze, nie stanowił zapowiadanej ostatecznej regulacji pokojowej (peace settlement), w której można byłoby jeszcze podnieść sprawę roszczeń reparacyjnych. Kiedy Grecja próbowała negocjować kwestię szkód za II wojnę światową, została politycznie spacyfikowana. Po drugie, stronami traktatu są tylko dwa państwa niemieckie i cztery mocarstwa (USA, ZSRR, Wielka Brytania i Francja). A umowa poczdamska nakazywała mocarstwom przygotowanie ostatecznego traktatu, który powinien być zawarty przez wszystkich aliantów. Niemcy miały go przyjąć, a nie negocjować. Jednak w tym procesie Polskę i innych zwycięzców wojny udało się Berlinowi odsunąć na polityczny margines. Dzięki temu efekt jest zgodny interesem RFN.Traktat – poza nakazaniem Niemcom zawarcia z Polską umowy o granicy na Odrze – praktycznie nie odnosi się do spraw wojny. Pozwoliło to Berlinowi na stworzenie doktryny uznającej za zamknięte wszystkie kwestie z II wojny światowej, których traktat ten nie porusza. Taka wykładnia obowiązuje do dziś, mimo że nie jest zgodna z prawem międzynarodowym.Skazą na tym ładnym obrazku Niemiec były tylko żydowskie skargi przed sądami w USA pod koniec lat 90. XX wieku. Ale i tę chwilową opresję Niemcy przekuli w sukces. Udało im się przenieść sprawę z sali sądowej na dyplomatyczne salony. W wyniku negocjacji rząd niemiecki powołał Fundację Pamięć, Odpowiedzialność i Przyszłość, której majątek przeznaczony na wypłaty dla żyjących robotników przymusowych wynosił 5 mld euro. I bilans z niewolnictwa wojennego znów wyszedł na plus. Z badań przywołanego już prof. Aly’ego wynika, że na robotach przymusowych w trakcie wojny Niemcy zarobiły 130 mld euro. Wypłacona suma stanowi więc jedynie 3,7 proc. tego dochodu. Pozostałe 125 mld euro wzmocniło niemiecką gospodarkę.Najbardziej kuriozalne jest jednak to, że wojna przeciwko Polsce do dziś przynosi wpływy niemieckiemu budżetowi. Chodzi tu o sprawę majątków przesiedleńców niemieckich z lat 1945-1989. W polskim systemie prawnym majątki te były uznane za masę reparacyjną, zaspokajającą niewielką część prawdziwych strat Polski. Z kolei wszystkim osobom, które czując się Niemcami wyjechały z Polski do 1989 r., państwo niemieckie wypłacało zadośćuczynienie. Jego wielkość była uzależniona od wysokości utraconego majątku. Prawna formuła niemieckiego ustawodawstwa przewiduje obowiązek zwrotu tego świadczenia, jeżeli przesiedleniec odzyska pozostawione mienie. Dziś część z tych osób swoje dawne mienie odzyskuje. W efekcie zwraca niemieckiemu skarbowi państwa otrzymane przed laty zadośćuczynienie. Faktycznie oznacza to zwrot przez Polskę reparacji wojennych Niemcom.Rachunek za wojnęII wojnę światową przegrało niemieckie państwo, ale nie niemiecka gospodarka. Rzesza toczyła bowiem wojnę na koszt podbitych krajów, a jej prawny sukcesor nie rozliczył się z tego rzetelnie do dziś. I pewnie nikt nie wyciągałby teraz ekonomicznego bilansu II wojny światowej na światło dzienne, gdyby nie brak umiaru i taktu części niemieckich elit politycznych, które z niezrozumiałą dezynwolturą wystawiają rachunki pomordowanym i ograbionym. Żądają zwrotu majątków lub odszkodowań za pozostawione dobra.Jeśli niemieccy politycy nie podejmą odważnych decyzji, jeśli nie zamkną kwestii roszczeń niemieckich, czyniąc za nie odpowiedzialnym własny kraj, to siłą rzeczy w polityce europejskiej pojawi się w końcu kwestia dziejowej sprawiedliwości. Wystawiony zostanie rzeczywisty rachunek za ludobójstwo, grabieże i świadome niszczenie kultur wielu narodów. Decyzja należy do Berlina. Autor: Krzysztof Rak, Mariusz Muszyński http://www.wprost.pl/ar/?O=112706&pg=3cdn

Ci, którzy skorzystali z wszystkich tych zbrodniczo uzyskanych korzyści, nigdy nie zostali z nich rozliczeni. Czy ktoś zapytał o futro, które gospodyni domowa z Hamburga wylicytowała na aukcjach żydowskich w porcie? O żydowskich właścicieli mieszkania, w którym ta gospodyni być może jeszcze przez długi czas mieszkała za niewielki czynsz? Pytał ktoś o kariery akademickie, które mogły rozpocząć się tylko dlatego, że żydowski wykładowca musiał oddać swoją katedrę? Czy ktoś w ogóle pyta o wszystkie te szanse na awans, które otworzyły się dopiero po politycznych czystkach w urzędach poprzez wojnę, Holokaust i marginalizację dawnych elit? Kto pyta o przyczyny awansu społecznego, który bez Hitlera w ogóle nie byłby możliwy, a z którego dzisiaj jeszcze korzystają dzieci, albo nawet wnuki? Ileż to ludzi mogło w ogóle studiować w powojennej Republice Federalnej wyłącznie dlatego, że ich ojciec za Hitlera zrobił pierwszy krok od robotnika do urzędnika? Ilu mogło prowadzić przedsiębiorstwo, bo ojciec albo dziadek za Hitlera swój pierwszy mały sklepik zawdzięczał wywłaszczeniu Żydów? Nikt nie chce odpowiedzieć na te pytania. Nikt nie chce ich zadawać. W tym wielkim korowodzie pytań i odpowiedzi niemieckiego parania się z przeszłością ujawnia się zaskakująca luka.
.....
Nie istnieje możliwa do pokonania przegroda, która skutecznie oddzieliłaby nas w sensie moralnym od hitlerowskiej rzeszy. Narodowy socjalizm był, być może, tylko zbrodniczą kulminacją czegoś, co istniało także bez niego. Dlatego właśnie Götz Aly w głębokim znaczeniowo sformułowaniu powiedział kiedyś, że pytanie, które historyk powinien zadać Hitlerowi i Goebbelsowi, to nie pytanie o ich osobistą kryminalną energię, tylko pytanie: "jak i dlaczego stali się dla Niemców wyrazicielami woli politycznej".

Imperium jest skrajnie przewidywalne. Przykład Grecji jest przypadkiem – wypisz z podręcznika szkolnego- jak Imperium wykorzystuje banki dla uduszenia kraju długiem, jak kreuje kompradorską klasę rządzącą, jak przeobraża narodowe media w instrument imperialnej propagandy i próbuje sparaliżować procesy demokratyczne, przez interakcje jedynie z klasą rządząca. Jakimś pozornie cudownym zrządzeniem losu, ta ostatnia faza zawiodła w przypadku Grecji.

Mogę być w błędzie, ale mam wrażenie, że Imperium nigdy nie traktowało Syrizy nadmiernie poważnie, a jeśli nawet, to zbyt późno. W odniesieniu do Tsiprasa i Varoufakisa, wydaje się, że zaskoczyła ich, podobnie jak nas wszystkich, nobilitacja 5% partii, do rangi przywódczej, reprezentującej obecnie, cały naród grecki.

Mam również wrażenie, że ani Tsirpas ani Varoufakis nie pełni zdawali sobie sprawę z tsunami jakie wyzwolili przez referendum. Jednak jakkolwiek by to nie było, to spowodowali absolutny horror dla Euro-biurokratów. Lud grecki się wypowiedział, i teraz Imperium ma jedynie jedną alternatywę: albo – przejąć kontrolę, albo – obalić rząd grecki, – w zależności od tego co będzie bardziej korzystne.

Moje ściśle osobiste wrażenie podpowiada mi, że jest już za późno by przejąć kontrolę nad rządem. Poza tym, obaj -Tsipras i Varoufakis stali się tak znienawidzonymi postaciami wśród Euro-biurokratów, że obalenie ich jest prawdopodobnie bardziej korzystną opcją. Najwidoczniej, ten proces jest w trakcie realizacji. Varoufakis już wczoraj wyrazil się wobec reportera „utknąłeś na mnie”, i złożył rezygnację. Jeśli zaś chodzi o Tsirprasa, to ten wydaje się żebrać o negocjacje. Mam nadzieję, że się mylę, ale jestem pod przemożnym wrażeniem tego, co dotychczas widziałem.
Czy perspektywa, jeszcze jednej, kolorowej rewolucji?

Przykład Kadaffiego, jasno wskazuje, że lider narodowy może „zrolować’ i podporządkować się Anglo-Zionistom a mimo to zostanie obalony. Moim przypuszczeniem jest, że żadne ustępstwa nie pomogą Triprasowi pozostać przy władzy. Upokorzył on bowiem Eurobiurokratów a ci mu tego nie wybaczą. Jedynym logicznym rozwiązaniem dla Imperium teraz – to użyć Grecję jako przykład.

Tak czy owak, Grecję oczekują skrajnie trudne czasy; zarówno politycznie jak gospodarczo. Widzieliśmy ostatnio – na przykładzie Armenii – jak łatwo „ukarać” kraj za zuchwała niesubordynacje wobec imperialnych dyktatów. Sądzę, że obecna Grecja jest o wiele bardziej wrażliwym krajem.

Po pierwsze, tu rządzą Niemcy i Amerykanie którzy nawet są częściowymi posiadaczami kraju.
Po drugie, dobra jedna trzecia kraju, była by chętna akceptacji warunków ultimatum kosmopolitycznej plutokracji.
Po trzecie, Grecję otacza NATO i dookolna niestabilność.
Po czwarte, całość środków przekazu jest w posiadaniu Anglo-Zionistow.
I po piąte, Grecji brakuje bogactw naturalnych lub dobrego rynku poza Unią Europejską.

W odróżnieniu od innych, nie obawiam się zbytnio greckiej armii. Istotnie, stoi ona po stronie elity kompradorskiej, ale ostatnią rzeczą jaką Unia Europejska pragnie jest następna faszystowska junta militarna w kraju unijnym. Również, reakcja ludności Grecji wobec jawnego przewrotu mogła by być bardzo nieprzewidywalna.

Sądzę, że najprawdopodobniejszym scenariuszem na przyszłość jest Grecki Majdan, z następstwem oskarżeń o policyjną brutalność i cała typową resztę, właściwą dla scenariuszy kolorowych rewolucji. Na ostatek, to – co nastąpi, będzie w większości, zależało od postawy jaką przyjmie Tsipras i jego partia. Jeśli zamierzają uszczęśliwić Euro-biurokratów, jeśli zaoferują im nieograniczone koncesje i jeśli zachowają się jak lojalni „unijni patrioci”, – zostaną zmiażdżeni. Ale jeśli bezpośrednio zaapelują do ludu greckiego i wyjaśnią mu , że to walka o narodowe wyzwolenie, i -że oczekują poparcia narodu, pomocy i ochrony, wtedy mogą przeważyć szale, zwłaszcza, jeśli zdecydują się na wyrwanie się z eurozony i zwrócą się do Eurazyjskiej Unii Gospodarczej i Chin o pomoc. Mam nadzieję, że jestem w błędzie, ponieważ nie postrzegam Tsiprasa jako gotowego poważyć się na tak dramatyczny krok. Oto dlaczego przewiduję – w następstwie – następną kolorową rewolucję.

Dowiemy się tego już niebawem.

The Saker

Co Niemcy Grekom winni?

Niemcy jeszcze nie zapłaciły Grecji odszkodowań wojennych ani nie zwróciły wymuszonej w czasie okupacji pożyczki na Afrika-Korps.


Poziom sporu między Niemcami a Grecją, dwoma protagonistami dramatu, który może zadecydować o losie euro, od początku nie był budujący. Najgłośniejszy był tzw. Varoufake, czyli gest pokazania środkowego palca ręki, którym Yanis Varoufakis grecki minister finansów (ten, który właśnie dziś ustąpił ze stanowiska, aby ułatwić Ciprasowi kolejną rundę rozmów z wierzycielami), jeszcze jako lewicujący profesor ekonomii w publicznym wystąpieniu w roku 2013 skwitował niemieckie żądania wierzycielskie proponując, aby Grecja ogłosiła niewypłacalność.

Ο Γιάνης Βαρουφάκης προτείνει ένα μεγαλοπρεπές κωλοδάχτυλο στη Γερμανία και χρεοκοπία εντός του ευρώ σε ομιλία το 2013

Wybuchła z tego cała afera, nazwana Fingergate, kiedy potem Varoufakis, już jako minister w telewizyjnej debacie wypierał się tego gestu twierdząc, że to był fotomontaż, a Niemcy udowodniali mu, że jednak chciał ich wtedy obrazić. Nieco później Wolfgang Schäuble, niemiecki minister finansów stwierdził, że Varoufakis jest „dummerweise naive” (durnowato naiwny), co wywołało protest greckiej ambasady w Berlinie. Potem były tez inne, mało dyplomatyczne impertynencje i niepoważne pogróżki, jak to wpuszczenie Niemcom uchodźców syryjskich przez Grecję (Panos Kammenos, grecki minister obrony), albo sugestia zajęcia majątku Instytutu Goethego w Atenach (Nikos Paraskevopoulos, grecki minister sprawiedliwości) itp.
Niegrzeczny gest dłoni - ένα αδέξιο χειρονομία [éna adéxio cheironomía], jak go określiła grecka prasa, to bez watpienia przedmiot raczej dziecinnej sprzeczki, ale wytykanie – już innym palcem – krzywd i długów z czasów wojny, to sprawa o wiele poważniejsza. W latach 1941-44 Niemcy okupowali Grecję srożąc się tam „z brutalnością która większa była tylko w krajach słowiańskich” (with the brutality exceeded only in Slavic countries), jak to ujął jeden z brytyjskich raportów dyplomatycznych. Grecja nigdy formalnie nie odstąpiła od roszczeń przeciw Niemcom za tamten okres i obecnie, w toku gwałtownych sporów i oskarżeń, pojawiły się one publicznie w formie żądań odszkodowawczych. Niemcy nie znoszą, gdy sie im wciąż przypomina ich haniebną przeszłość, a zwłaszcza gdy czyni to ktoś od nich słabszy. Na ogół uważają też, że pokajali się już dostatecznie i ostatecznie. Pojawienie się greckich roszczeń w obecnym kontekście budzi w Niemcach prawie nieukrywaną furię.
Greckie żądania można podzielić na trzy kategorie. Po pierwsze są to reparacje wojenne, które Niemcy miały wypłacić rządom krajów, które padły ofiarami ich agresji. Po drugie są to moralne i prawne długi wobec ofiar indywidualnych i ich spadkobierców. I po trzecie jest to szczególny przypadek „pożyczki” wymuszonej na okupowanej Grecji dla Niemiec, która posłużyła do sfinansowania niemieckiego udziału w wojnie w Afryce Północnej (Afrika-Korps).
W roku 1953, na wielkiej konferencji reparacyjnej w Londynie, wierzyciele Niemiec, w tym Grecja, darowały im większość długów, co umożliwiło powojenny cud gospodarczy między Łabą i Renem. Kwestię reparacji odroczono wtedy do czasu zawarcia przyszłego traktatu pokojowego. Podpisano go dopiero w roku 1990, kiedy RFN i NRD oraz czterej zwycięzcy z czasów wojny (ZSRR, USA, Wielka Brytania i Francja) zaakceptowały Wiedereinigung, czyli ponowne zjednoczenie Niemiec. Ówczesny kanclerz Helmut Kohl i jego minister spraw zagranicznych Hans-Dietrich Genscher celowo jednak uniknęli wtedy nazwania tego porozumienia 2+4 prozumieniem pokojowym. Pozwoliło im to oddalić sugestie o jednoczesnym rozwiązaniu kwestii reparacji wojennych. Uznano wtedy raczej, że sprawa po prostu wygasła.
Grecja siedziała wtedy cicho. Później jednak podniosła argument, że traktat, którego nie była sygnatariuszem nie może przekreślać jej roszczeń. „Przed traktatem mówiono nam, że jest za wcześnie. Potem mówiono nam, że jest za późno” (Πριν από τη Συνθήκη μας είπαν ότι ήταν πολύ νωρίς . Μετά από αυτό μας είπαν ότι ήταν πολύ αργά. [Prin apóti̱ Synthí̱ki̱ mas eípan óti í̱tan polý no̱rís. Metá apó af̱tó mas eípan óti í̱tan polý argá]) stwierdził premier Cipras występując w swym parlamencie z propozycją żądania od Niemiec przysługujących Atenom reparacji wojennych. Berlin odrzucił ten pomysł energicznie. „Deutschland ist der Auffassung, diesen Fall als geschlossen, rechtlich und politisch“ (Niemcy uważają tę sprawę za zamkniętą, prawnie i politycznie) powiedział butnie Steffen Seibert, rzecznik pani Merkel.
Podobne stanowisko zajmują Niemcy pod względem odszkodowań dla ofiar indywidualnych i ich rodzin. Wg oficjalnych danych Berlina Niemcy wypłaciły z tego tytułu po wojnie podobno aż 75 mld $ (71 mld euro) ofiarom swych zbrodni wojennych. W ramach porozumienia z aliantami 57,5 mln euro trafiło do greckich ofiar wojny, co czyni po 2,5 euro za każdy dzień pobytu w KL Auschwitz. Dla ofiar jest to śmieszna suma. W roku 1997 spadkobiercy ofiar jednej z niemieckich masakr, przeprowadzonej w 1944 roku we wsi Distomo, zaskarżyli Niemcy prywatnie domagając się odszkodowania.W roku 2012 Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości w Hadze (ICJ) wziął jednak stronę Niemiec i orzekł, że rządy państw mają immunitet wobec powództwa wnoszonego przez osoby fizyczne przed obcymi sądami. Decyzji tej oczekiwała większość rządów na świecie, bo prawie każdy ma nieczyste sumienie wobec obcokrajowców z tytułu zaszłości.
Kwestia wymuszonej przez Niemcy pożyczki z 1942 roku jest inna. Wyniosła ona wtedy 476 mln Reichsmarek, czyli wg greckich szacunków 11 mld euro dzisiaj. Jest to ok. 17% z sumy 65 mld euro, jakie Grecja jest dziś winna Niemcom jako część sumy wykupu. Zresztą w roku bodaj 1960 ówczesny kanclerz Ludwig Erhard obiecał, że Niemcy zwrócą pożyczkę, jak tylko się ponownie zjednoczą. Prawdopodobnie kalkulował sobie wtedy, że nigdy to nie nastąpi.
Wielu Niemców przychyla się obecnie do zdania, że tę pożyczkę powinno się zwrócić.Wenn nicht jetzt, wann? (Jak nie teraz, to kiedy?) pyta historyk Eberhard Rondholz. Podobnie myśli wielu polityków SPD i lewicy, postulując utworzenie funduszu powierniczego w tym celu. Inni Niemcy patrzą na te roszczenia niechętnie. Jak bowiem zauważa w swojej książce „The Paradox of German Power” brytyjski autor żydowski Hans Kundnani, mniej więcej od roku 2000 zmieniło się u Niemców postrzeganie samych sibie. Nie uważają już oni siebie tylko za sprawców II wojny swiatowej, ale raczej za jej ofiary - dziedziców nie tylko Auschwitz, ale i Drezna, miasta zmielonego na pył bombami alianckich nalotów dywanowych. Dodatkowo sprawę komplikuje fakt, że wielu Niemców uważa również, iż to oni są ofiarami kryzysu euro, a wszelkie żądania dalszych odszkodowań, przynajmniej ze strony Greków uważają oni za szantaż.
Szansa, że Grecja dostanie od Niemców swe odszkodowania i reparacje wygląda zatem bardzo blado. BJ