Zeus pisze:
Echhh...Jak oni tam na tym Krymie Tatarów gnębią
https://www.youtube.com/watch?v=JYXzoW0925s I na dodatek zmuszają ich, by używali jakiegoś tatarskiego języka w urzędach i chodzili do tatarskich szkół...co za bezeceństwo. Ukraina nigdy by do czegoś takiego, do takich prześladowań, nie dopuściła !!!
Nie przypominam sobie, zeby ktos pisal, ze "gnebia".
"W Simferopolu w niebo za pomocą balonu uniesiono by powiewala najwieksza na świecie flage Tatarow Krymskich. Całkowita powierzchnia obszaru roboczego to prawie 400 metrów kwadratowych. Rajd był zorganizowany w dniu swieta flagi narodowej Tatarow Krymskich."
"Potępiać wojny. Kiedy mówię, że teraz nie jest czas na słabosc gdy nie słyszę najmniejszego uzasadnienia wojny, myślę o rannych dzieciach. O małej Milence z Mariupola, Wanieczce z Doniecka, i Wladyce z Awdiwki. Nie mogę zrozumieć, zaakceptować i wybaczyć. I gdy w parku w Kijowie widzę szczęśliwe rodziny, nie mogę odgonic myśli, że z tym dobrobytem jest coś nie tak. Na poziomie podświadomości czuje się sztuczność sytuacji. Nie powinno tak być, w tej samej chwili, w tym samym kraju, ponad 700 kilometrów od zabitych cywilów. Rok w humanitarnych rekach Rinata Achmetowa, żyjemy w państwie wiru, smutku i nieszczęścia. Kiedy wołanie o pomoc jest zastąpione przez cichy szept zdesperowanych, żyjemy w realiach długich list potrzebnych leków i kolejek dla ofiar ostrzałow i starszych, ktorzy ryzykuja zycie. W tym roku doswiadczylismy wiele. Kilka dni temu, nasi psychologowie, którzy maja kontakt z ofiarami wojny przekazali list do kwatery głównej od 13-letniej dziewczynki, mieszkanki Makejewki. Ze względow etycznych nie ujawnili jej imienia. Jestem pewna, ze jej list powinien stać się symbolem dla szalencow prowadzacych stale wojny. Przeczytaj go, nie odwracaj się, i nie ukrywaj łez. I nie sądz, ze to fikcja. Przeczytaj przekleństwo wojny. 'List do mojej matki, która zmarła podczas bombardowania. Mama, moja ulubiona, najpiękniejsza, troskliwa, czasami surowa. Nie zauważyłam chwili iedy byłaś w pobliżu. Po prostu dawałas mi radość i miłość. Ale jakoś nigdy nie zauważyłam, że po prostu moglam sie schronic pod Twoje skrzydła bez zmartwień i kłopotów. Dopiero teraz zauważyłem, że każda chwila bez Ciebie, każda myśl jest związana z Tobą. Stałysmy tak blisko i tak daleko w jednym punkcie. migiem. Wciąż nie mogę uwierzyć, że trasa może być tak fatalna, że pocisk Cie wybrał. Wojna przyszła tak nagle. Wszyscy słyszeliśmy wybuchyi srzaly pistoletów martwiąc się i ukrywajac się w piwnicach, ale z nieświadomym uczuciem, ze nic sie nie stanie mnie i mojej rodzinie. Ale to się stało. Dlaczego tT, najlepsza, najpiękniejsza, jedyna, która zawsze była przecina wojnie? Nie wiem, jak życ. Nie wiem, gdzie szukać pomocy. Nie wiem jak mogę pozbyć się tego bólu. Babcia stała się nieutulona w żalu i zamknięta w sobie. To jest bardzo trudne zajmowac sie mna. Babcia mówi, że nie będziemy w stanie przezyc z jej emerytury i nie zarabiać. Naszego kraju nie ma. Czuję się winna. Świat stał się tak monotonny i smutny. Nie ma juz siostry mojej kuzynki Ani. Chcielabym zeby właśnie usiadła na łóżku i spojrzała na zdjęcie. Z ciotką Natasza tymczasowo przeniosly się do nas i ciągle zmuszają mnie, aby cos robić, coś grać, pomóc gotować. Mamusiu, czuje sie tak winna przed Tobą. Nie pomagam. Czasem mnie przestrzegaja i twierdzą, ze jeśli wszystko wroci do normy, chcieliby abym byla najlepsza, abym byla pomocna, najbardziej posłuszna, przyjazna, i pracowita. Dlaczego tracimy najdroższe? Z drugiej strony juz sześć miesięcy minęło od spalenia naszej wsi. Idę do szkoły, moich kolegów, ale mysl, że trzeba iść na cmentarz, jest nie do zniesienia. Boje się cmentarzy i wszystkiego co jest związane z pogrzebem. Istnieje życie po śmierci, ona ponownie zaczyna się ode mnie. Mnie znowu i znowu boli to tak często, ze nie mogę marzyć. Nie chcę go zobaczyć. W moich snach jesteś obok mnie, przytulasz mnie i calujesz mnie tak jak poprzednio w policzek, pleciesz moje włosy. Postanowiłam sie dobrze uczyc by studiować w szkole pielęgniarskiej i zostać pielęgniarka karetki pogotowia. Nie wahac się pod ostrzałem by dotrzeć do rannych, nawet jeśli karetka pojedzie z przystankami, bo tam może być ktoś z mamą i bede miec czas, aby jej pomóc. To, że chwile strachu moze kosztować życie ludzkie. Musze być silna i odważna by przestac być ciężarem i byc wsparciem dla babci. Ta wojna! Zabrała mnie najdroższych i moja mame. I choć w każdej chwili jesteś w moich myślach, nadal chce Cie przytulić, pocałować, położyć głowę na Twoich kolanach. Kocham cię, Mamo!" -
http://dnews.donetsk.ua/news/?category=newsCzasami entuzjastom wojen, broni, i inwektyw w stosunku do tych o odmiennym zdaniu w aspekcie wojny i przemocy trzeba wylac przyslowiowy kubel zimnej wody na glowe.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
