forum.nie.com.pl

Generał-major armii Ukrainy wypowiedział posłuszeństwo i przeszedł na stronę DRL/ŁRL.

- spory udział w tym przejściu miał najprawdopodobniej św.p. Muzgowoj.

Striełkow odgrywa i będzie odgrywał swoją rolę.
Nie mogą być wszyscy jednomyślni bo to przecież zaraz zostanie okrzyknięte jako ustawka.

Cieszę się,że nie tylko ja odniosłam takie wrażenie co do Striełkowa.

Europejscy energetyczni i finansowi giganci w odróżnieniu od amerykańskich zachowują się tak, jak gdyby USA i UE nie wprowadzały żadnych antyrosyjskich sankcji - pisze Forbes.

Niedługo minie rok po wprowadzeniu sankcji sektorowych wobec Rosji z powodu jej stanowiska w konflikcie na Ukrainie, które dotknęły finansowania rosyjskich spółek energetycznych i banków. Zakaz obejmuje także tworzenie wszelkiego rodzaju spółek mieszanych z rosyjskimi spółkami petrochemicznymi i gazowymi, uczestniczącymi w poszukiwaniu i wydobyciu surowców węglowodorowych, a także sprzedaż im odpowiednich technologii. Tymczasem szereg podpisanych w ubiegłym tygodniu w Petersburgu dokumentów pokazuje, że największe w UE korporacje nie zwracają na te zakazy żadnej uwagi. Periodyk zadaje pytanie, czy tak jest w rzeczywistości.

W memorandum w sprawie wzajemnego zrozumienia, podpisanym między Gazpromem a niemiecką spółką E.On, angielsko-holenderską Shell i austriacką OMV, chodzi o założenie spółki mieszanej w celu budowy gazociągu z Rosji do Niemiec. Przez ten gazociąg do krajów Europy popłynie 55 mld metrów sześciennych rosyjskiego gazu — więcej, niż wynosi zdolność przepustowa Gazociągu Północnego — podkreśla Forbes.

Dyrektor generalny Shell Ben van Berden oznajmił, że Gazprom w najbliższej przyszłości pozostanie ważną częścią przemysłu energetycznego Europy. „Nowe projekty mają duże znaczenie w zaspokojeniu popytu na nośniki energii, zwłaszcza biorąc pod uwagę zmniejszenie wydobycia gazu".

Poza tym, Shell podpisał z Gazpromem porozumienie w sprawie partnerstwa strategicznego. Dokument przewiduje rozwój współpracy strategicznej we wszystkich sferach branży gazowej, w tym możliwość wymiany aktywów — pisze periodyk. Natomiast austriacki bank UniCredit podpisał z Gazpromem umowę ws. przyznania mu pożyczki w wysokości 300 mln euro.

W lipcu ubiegłego roku UE zakazała swoim spółkom zawarcia jakichkolwiek transakcji finansowych z Rosją. We wrześniu wprowadziła ograniczenia dostępu Rosji do europejskich rynków kapitału, w tym zakaz przyznawania kredytów pięciu największym rosyjskim bankom, między innymi Sberbankowi i WTB oraz trzem państwowym spółkom energetycznym. Na czele tej listy znajduje się Gazprom — przypomina Forbes.

Europejskie korporacje co najmniej przygotowują się do zniesienia sankcji wobec Rosji, do którego dojdzie nie wcześniej niż w styczniu przyszłego roku — zauważa periodyk.

Jednocześnie podczas Petersburskiego Międzynarodowego Forum Gospodarczego 2015 nie poinformowano o żadnych transakcjach z amerykańskimi spółkami petrochemicznymi — dodaje Forbes.

Jakie są źródła kryzysu ukraińskiego? Jego przyczyny wydają się być zupełnie nieproporcjonalne do tragedii, jaka rozgrywa się na naszych oczach i która pochłonęła wiele istnień w południowo-wschodniej Ukrainie.

Co wywołało kryzys? Były prezydent Wiktor Janukowycz powiedział, że musi się zastanowić nad kwestią podpisania umowy stowarzyszeniowej z UE, być może dokonać pewnych zmian i skonsultować się z Rosją – głównym partnerem handlowym i gospodarczym Ukrainy. W związku z tym, lub pod tym pretekstem, w Kijowie wybuchły zamieszki. Były one aktywnie wspierane zarówno przez naszych europejskich, jak i amerykańskich partnerów.

Następnie przeprowadzono zamach stanu – akt całkowicie antykonstytucyjny. Nowe władze ogłosiły zamiar podpisania umowy stowarzyszeniowej, ale jej wdrożenie zostanie odłożone do 1 stycznia 2016 roku. Pytanie zatem, po co był ten zamach stanu? Dlaczego eskalowano konflikt aż do wojny domowej? Przecież rezultat jest dokładnie taki sam.

Co więcej, pod koniec 2013 roku byliśmy gotowi przekazać Ukrainie 15 miliardów dolarów w formie pożyczki państwowej, wspartej kolejnymi 5 miliardami z banków komercyjnych; i to oprócz już przekazanych w tymże roku 3 miliardów dolarów i obiecanej obniżki ceny gazu o połowę, jeśli będą płacić regularnie. Nie byliśmy przeciwni podpisaniu przez Ukrainę umowy stowarzyszeniowej z UE. Ale, oczywiście, chcieliśmy uczestniczyć w podejmowaniu ostatecznych decyzji, przecież Ukraina była wtedy, i nadal jest, członkiem strefy wolnego handlu Wspólnoty Niepodległych Państw (WNP lub CIS) i mamy wzajemne zobowiązania jako jej członkowie.

Jak to możliwe, aby kompletnie to zignorować, aby traktować to z całkowitym brakiem szacunku? Po prostu nie mogę tego zrozumieć. W wyniku tego mamy: zamach stanu, wojnę domową, setki ofiar śmiertelnych, zrujnowaną gospodarkę i sferę społeczną, obietnicę czteroletniej pożyczki z MFW w wysokości 17,5 mld dolarów dla Ukrainy oraz kompletny rozpad więzi gospodarczych z Rosją. Ale rosyjska i ukraińska gospodarka są bardzo mocno ze sobą powiązane.

Unia Europejska jednostronnie zniosła cło na towary z Ukrainy. Jednak wielkość ukraińskiej sprzedaży na rynku europejskim nie rośnie. Dlaczego? Ponieważ nie ma nic do sprzedania. Na europejskim rynku nie ma też popytu na produkty ukraińskie, bądź to ze względu na jakość, bądź cenę – oprócz tego, co już wcześniej zostało sprzedane.

U nas istnieje rynek na produkty ukraińskie, ale wiele więzi zostało zerwanych jednostronnie przez stronę ukraińską. Na przykład, wszystkie silniki do naszych śmigłowców bojowych pochodziły z Ukrainy. Teraz dostawy zostały wstrzymane. Mamy już zbudowany jeden zakład w Petersburgu, budowa drugiego będzie zakończona w tym roku, ale produkcja tych silników na Ukrainie zostanie zamknięta, ponieważ ani Włochy, ani Francja, ani Niemcy nie potrzebują i nigdy nie będą potrzebować takich silników. Tymczasem fabryka na Ukrainie nie może przestawić swojej produkcji, bo potrzeba na to miliardów dolarów.

Nie rozumiem, dlaczego to zrobiono. Pytałem o to wielu moich kolegów, także w Europie i Ameryce.

Robiąc zakupy w supermarkecie kilka dni temu natrafiłam na mały przewodnik po Krymie. Kupiłam go, chociaż część informacji w nim zawarta jest już zdezaktualizowana i nieprzydatna. Przewodnik „Krym. Półwysep rozmaitości" został wydany w 2010r., w czasach przynależności Autonomicznej Republiki Krymskiej do Ukrainy.

Minione pięć lat wiele na Krymie zmieniło.

Kupując, zdawałoby się bezużyteczny przewodnik, zdobyłam wiele informacji o półwyspie. Nie tylko o jego historii, wielonarodowej kulturze, zabytkach, geografii, obyczajach. Ujęte wielopłaszczyznowo niewątpliwie są zaletą tego przewodnika. Tak jak dobre mapy czy wytyczone szlaki turystyczne. Zdobyłam w nim także wiele informacji o relacjach Krymu z Ukrainą na różnych płaszczyznach, w tym też społecznej, co mnie szczególnie zainteresowało.

Autorem przewodnika jest Artur Grossman, mieszkaniec Górnego Śląska, który jako dziennikarz, tłumacz i analityk rynków wschodnich oraz członek misji OBWE, pracuje i mieszka we Lwowie.

Co można, zatem, dowiedzieć się o Krymie z 2010r. od Artura Grossmana? O Krymie przed połączeniem z Rosją i sprzed wojny domowej na Ukrainie.

Po pierwsze — Krym to nie Ukraina

„Nie ulegajmy złudzeniu, że Krym przynależy do Ukrainy. Krym to nie Ukraina. Krym to ‘prawie Rosja'.



Język rosyjski jest tu wszechobecny, a ewentualna znajomość ukraińskiego może nam się przydać tylko po drodze" — napisał autor przewodnika cztery lata przed kijowskim Majdanem, dodając — „Warto nauczyć się choćby rosyjskiego alfabetu, może nam to pomóc w wielu sytuacjach. Ludzie znających któryś z zachodnich języków raczej nie znajdziemy, ale naród jest tu miły i zwykle stara się pomóc, szczególnie jak chce coś nam sprzedać"(str. 28).

Mimo, że Krym leżał w 2010r. w granicach Ukrainy, autonomia gwarantowała mu, że językiem oficjalnym i wykładowym był jęz. rosyjski. W tym języku, jak pisze autor przewodnika, ukazywała się większość gazet, czasopism i książek. „Język ukraiński jest na Krymie niewidoczny — informuje Artur Grossman, — co więcej, postrzegany jest raczej niechętnie i jego użycie może być niekiedy odebrane jako nietakt" (str. 98). Zdaniem autora przewodnika, „kwestia języka jest tym bardziej zawikłana, że większa część ukraińskiej ludności jest również rosyjskojęzyczna".

Autor dostrzega próby ukrainizacji Krymu przez wprowadzanie ukraińskich nazw na mapach regionu i na kolei.

Po drugie — Tatarzy krymscy niezbyt chciani

W czasach międzywojennych Krym był podzielony na 20 okręgów, z czego aż 11 było okręgami „narodowymi", w tym 6 tatarskich. Po 1989r. Tatarzy krymscy, represjonowani i przesiedleni w głąb Rosji przez Stalina za kolaborację z hitlerowskim okupantem, mogli wrócić na Krym. Jak się okazało — powroty nie były proste.

Wg. Artura Grossmana na miejscu czekały ich nowe problemy.

„Władze Ukrainy nie były przygotowane na przyjęcie 27 tys. przybyszów i patrzyły się na nich raczej niechętnie" (str.101).

Powracający na Krym Tatarzy byli bez środków do życia. Rozpoczęły się też kłopoty z obywatelstwem, bowiem Ukraina nie honorowała podwójnego obywatelstwa. Prawie połowa Tatarów przybyłych z Rosji — mieszkała na Krymie de facto nielegalnie. Do tego nasiliły się spory o możliwość rozwijania tatarskiej kultury i swobód religijnych. Tatarzy pokojowymi manifestacjami, jak podaje autor przewodnika, starali się wymusić na władzy w Kijowie przychylność.

Za prezydentury Wiktora Janukowycza sytuacja zaczęła się nieco poprawiać. „Wprowadzono pewne ułatwienia w uzyskiwaniu obywatelstwa", powstały tatarskie szkoły i placówki kulturalne. Zaczęto wydzielać działki dla przesiedleńców.

Po trzecie — nieakceptowana kultura ukraińska

Kultura ukraińska na półwyspie jest mało widoczna, jak zapewnia autor przewodnika. Rozwijała się wokół mniejszości ukraińskiej lub była „celowo podtrzymywana przez władze Ukrainy, chcące podkreślić zależność półwyspu" (str.131) i skupiła się głównie w miastach. W Symferopolu działał Ukraiński Teatr Muzyczny, od czasu do czasu zdarzały się wystawy, prelekcje i inne imprezy przyciągające Ukraińców. Wychodziła też prasa w języku ukraińskim, ukazywały się książki w tym języku.

„Mimo, iż władze Ukrainy podjęły decyzje o wspieraniu kultury i oświaty ukraińskiej na Krymie, w Symferopolu stoi pomnik Bogdana Chmielnickiego — pisze autor przewodnika — reformy natrafiają na duży opór." (str. 131-132). Jak podaje dalej, w tym czasie (do 2010r.) udało się otworzyć na Krymie zaledwie 4 szkoły z językiem ukraińskim jako wykładowym, gdzie dzieci i młodzież uczyły się jednocześnie jęz. rosyjskiego i ukraińskiego.

Po czwarte — dorobek Rosjan na Krymie

Geneza współczesnej kultury miejskiej wiąże się z „aneksją" Krymu przez Rosjan, jak wyjaśnia autor przewodnika, w czasach Piotra I.

„Proces przekształcania miast tatarskich w rosyjskie miał charakter jednak dość płynny, a kultura rosyjska zajmowała miejsce kultury islamu, która i tak była już w regresie" (str. 134).

Autor przedstawia też bardzo interesująco historie wielu miast Krymu, w tym zbudowanych przez Rosjan, jak stolicę Republiki Krymskiej — Symferopol, której nazwę nadal feldmarszałek Gieorgij Patiomkin, książę Taurydy. Pierwsze budynki postawili tam Rosjanie w 1784 r. Podobnie, rzecz ma się z Sewastopolem — gdzie pierwsze budowle miejskie Rosjanie wznieśli rok wcześniej na rozkaz carycy Katarzyny II, która postanowiła, że właśnie tam „powstanie baza Floty Czarnomorskiej oraz siedziba admiralicji, stocznia, twierdza i koszary" (str.243).

Jest też historia Szcziołkina, miasta zbudowanego w czasach ZSRR, w 1978r., jako zaplecza socjalnego dla powstającej w pobliżu wielkiej elektrowni atomowej. Po rozpadzie ZSRR budowę elektrowni przerwano, a mieszkańcy miasta zostali zostawieni sami sobie. Autor przewodnika podaje, że zahamowano już wyludnianie się miasta przez sprzedaż tanio mieszkań komunalnych, które kupować zaczęli mieszkańcy Kijowa i… Moskwy. Miasto zasłynęło, jako miejsce niedrogiego i spokojnego wypoczynku z piękną piaszczystą plażą. Drogi na Krymie, zwłaszcza te między miastami, jak zapewnia autor przewodnika, są w znacznie lepszym stanie niż na Ukrainie (str. 48).

Autor wspomina też najlepsze i sławne w ZSRR i zagranicą — kurorty z borowiną w miasteczku Saki, które podczas ukraińskiej administracji Krymu znacznie podupadły. Czas tam, po upadku ZSRR, zamarł i sanatoria nie miały w 2010r. zbyt wiele do zaoferowania. Warunki sanitarne na Krymie, autor przewodnika odnotował, jako generalnie złe, i jak zaznacza, „co więcej, nigdzie nie znajdziemy toalet z sedesem".(str.56).

Pytania do polskich władz

Jeśli odrzuci się informacje dot. funkcjonowania na Krymie administracji ukraińskiej, polskich konsulatów, cenników w hrywnach itp., przewodnik jest znakomitym źródłem informacji o półwyspie. Chociaż jego autor utożsamia się z Ukrainą i odnotował…"ukraińskich marynarzy" budujących na polecenie Katarzyny Wielkiej — Sewastopol, to i tak przemycił wiele interesujących informacji o tym, jak Krym wyglądał pod ukraińską administracją.

Upadek ZSRR i przyłączenie Krymu do Ukrainy zostawiło na nim swoiste piętno. Wstrzymana budowa elektrowni atomowej, problemy z nawadnianiem, podupadłe sanatoria, bałagan i niedoinwestowanie, nierozwiązane sprawy społeczne z mniejszościami etnicznymi, ukrainizacja prowadzona wbrew woli mieszkańców, na siłę — to Krym 2010r.

Bogata i atrakcyjna turystycznie w czasach ZSRR Republika Krymska popadała powoli w ruinę.

Krym „prawie Rosja" — dzisiaj jest już tam, skąd go wyrwano, w Rosji. I na nic wszelkie zabiegi ukraińsko-unijno-amerykańskie, by odwrócić ten stan rzeczy.

Krym wrócił do Rosji, bo czuł się jej integralną częścią, mimo całej swojej wielokulturowości, wielonarodowości i bujnej historii. To nie tylko wynik referendum, to też skutek sposobu funkcjonowania Krymu w ramach Ukrainy.

Autonomiczny Krym z Rosją łączą wspólny dla obu obszarów język rosyjski, do którego Krymianie są bardzo przywiązani, wspólna historia i świadomość przynależności do Rosji mieszkańców Krymu.

Natomiast prawie nic nie łączy Krymu z Ukrainą. Ukraina jest kulturowa obca mieszkańcom półwyspu. I tą obcość doskonale pokazał, pewnie mimo woli, Artur Grossman, Polak zamieszkały na Ukrainie, w przewodniku: „Krym. Półwysep rozmaitości".

Rodzą się na kanwie tego wszystkiego proste pytanie, kierowane do polskich władz:

— Dlaczego politycy, zwłaszcza szefowie polskiej dyplomacji — nie widzieli tego, co dostrzegał, niewątpliwie zauroczony Ukrainą, Artur Grossman?

— I dlaczego, mimo niewyjaśnionych problemów Ukrainy, tak ochoczo przystąpili do realizacji poronionego pomysłu politycznego, jakim jest „Partnerstwo Wschodnie" i zachęcanie Ukrainy do stowarzyszenia się z UE?

— Dlaczego podejmując różne, w sumie bardzo kontrowersyjne decyzje w ramach UE wobec Ukrainy, nie rozpoznali dokładnie sytuacji, jaka tam panuje — sytuacji społecznej, ekonomicznej i politycznej?

— Dlaczego nie oszacowano skutków politycznych, ekonomicznych i przede wszystkim społecznych — swoich, nader lekkomyślnych pomysłów?

— Skoro autor turystycznego przewodnika o Krymie, w 2010r. dostrzegł i opisał wiele zjawisk, szalenie istotnych dla wewnętrznej integracji Ukrainy, traktowanej, jako jednolite państwo, a nie federacyjne, to dlaczego nie dostrzegali ich polscy „eksperci"?

— Dlaczego z uporem maniaka polscy politycy nazywają powrót Krymu do Rosji — wrogą aneksją, skoro taka była wola mieszkańców półwyspu, sprzeciwiających się ukrainizacji Krymu od samego początku?

Ślepi, czytać ze zrozumieniem nie potrafią, mają kłopoty z logicznym myśleniem?

Zofia Bąbczyńska-Jelonek, publicystka polska

Władze w Kijowie przestraszyły się własnych bandytów
Czerwiec 22, 2015

Władze w Kijowie przestraszyły się własnych bandytów dokonujących licznych przestępstw na Wschodzie Ukrainy. Oficjalne władze państwowe (porewolucyjne) przystąpiły do rozformowywania niektórych z ochotniczych tzw. batalionów i formacji innego typu, których uczestnicy od ponad roku terroryzowali ludność Ukrainy Wschodniej oraz powstańczych republik w ramach tzw. operacji antyterrorystycznej. Podobnie Amerykanie zauważyli, że niektóre z ukraińskich formacji zbrojnych odwołują się do faszystowskiego dziedzictwa ukraińskich wojsk z okresu II-giej Wojny Światowej. Co ciekawe informacje o wyczynach niektórych formacji, na razie tylko sygnalne, ale mimo wszystko przerażające (gwałty, mordy, kradzieże), dochodzą na Zachód. Blokada informacyjna ukraińskich służb specjalnych i wspierających je czynników na Zachodzie prawdopodobnie stała się mniej szczelna, jak charakter nowego oligarchicznego reżimu w Kijowie stał się oczywistością.

To typowe dla każdej nielegalnej rewolucji, sprzecznej z wolą Narodu, albo tą wolę przekłamującej. Zawsze na początku potrzeba „cyngli” i innego rodzaju pospolitych bandytów, żeby zastraszali niepokornych, żeby „odwalali mokrą robotę”, której nie chciała się podjąć nawet tajna policja, silnie sceptyczna wobec nowego reżimu. Wtedy wypuszcza się więźniów z więzień i inny kryminalny element, dodatkowo żeby ich pilnować wmawia się skrajnym nacjonalistom, że są potrzebni, całość się uzbraja i wysyła na tzw. front ustawiając z tyłu jednostki wojskowe, które mają na celu pilnowanie, żeby bandyci nie chcieli wrócić do stolicy. W zamian za minimalną lojalność w ukierunkowaniu luf swoich karabinów, takie formacje otrzymują carte blanche na dokonywanie zbrodni wobec ludności, którą uznaje się za zbuntowaną i niepodporządkowaną. Najistotniejszym użytkiem z ich działalności jest terror, ludzie się boją, po obu stronach konfliktu – i „wrogowie” i „swoi”, dzięki wygenerowaniu takiego stanu nieustalonego można załatwić wiele brudnych spraw.

Jednakże nadchodzi dzień, kiedy tego typu bandyckie oddziały przestają być użyteczne, a nie tylko domagają się uznania, szacunku, praw kombatanckich i pieniędzy, ale przede wszystkim są niebezpieczne, dlatego bo mają wiedzę na temat zbrodni, na które dbająca o swój międzynarodowy i krajowy wizerunek nowa władza dawała przyzwolenie, przymykała oko, czy też nawet je zlecała. To jest zawsze ostateczny powód do tego, żeby zlikwidować ludzi, którzy do wczoraj byli użyteczni.

Zobaczymy, w jakim kierunku się ta sytuacja dalej potoczy, ponieważ tych oddziałów zbrojnych jest stosunkowo dużo i są one stosunkowo silnie uzbrojone, jak również zdolne do prowadzenia działań partyzanckich jak i jawnie terrorystycznych. Nie jest tajemnicą, że np. organizacja Prawego Sektora jest silnie zakorzeniona w ukraińskim społeczeństwie i przenikanie ludzi z oddziałów frontowych na zaplecze nie jest żadnym problemem, jak również przemycanie broni, materiałów wybuchowych i wszystkiego, czym można zabijać. Podobnie są zorganizowane inne oddziały, w mniejszym lub większym stopniu mające zaplecze na Ukrainie właściwej. Prawdopodobnie nigdy już tam nie będzie możliwe odseparowanie bandytów i terrorystów od patriotów, jak również zakończenie wojny domowej, ponieważ ludzie, którzy do dzisiaj bronili nowego reżimu w Kijowie od jutra będą jego wrogami.

Wszystko to powoduje, że na Ukrainie zachodzi ryzyko przekształcenia się konfliktu dwustronnego w konflikt wielostronny, w którym wszyscy walczą przeciwko wszystkim. Jeżeli na dzień dzisiejszy do scharakteryzowania wojny z na Ukrainie adekwatnym jest stwierdzenie, że przypomina ona Wietnam, a prawdopodobnie przekształci się, co do zasady w Somalię. To jutro jest dość prawdopodobne, że ten kraj spotka mniej więcej taki konflikt, jaki dotykał Irlandii Północnej przez prawie połowę XX-tego wieku.

Moment, w którym rewolucja „zjada” własnych bojowników jest zawsze momentem krytycznym. To istotny moment przełomowy, w którym decyduje się nie tyle, co przyszłość kraju, ale przyszłość jego wewnętrznych stosunków. To pewnego rodzaju przełom, po którym sytuacja będzie ewoluowała – kierunek został nadany na Majdanie, w tej chwili liczy się tylko to z jaką prędkością będzie działo się to zło.

Miejmy nadzieję, że wielbiciele Ukrainy w Polsce zejdą na ziemię i reżim wizowy, nie tylko nie zostanie zniesiony, ale jeszcze będzie wzmocniony przez zmniejszenie ilości wiz, a granica zostanie uszczelniona. Niestety to wszystko to wina, nowych porewolucyjnych władz tego kraju, którym nie chodziło ani o stowarzyszenie Ukrainy z Unią Europejską, ani nawet o pokój i dobrobyt, tylko o swoje własne oligarchiczne interesy.

Obserwator Polityczny