W Unii Europejskiej pojawia się coraz więcej głosów o tym, że przedłużenie wprowadzonych w 2014 roku i obowiązujących do września tego roku sankcji ekonomicznych wymierzonych w Federację Rosyjską jest działaniem kontrproduktywnym, a wręcz skrajnie szkodliwym dla kondycji gospodarek europejskich. Niedawno z wizytą we Włoszech przebywał prezydent Władimir Putin. Premier tego kraju Matteo Renzi jeszcze wczesną wiosną przestrzegał amerykańskiego hegemona w Waszyngtonie, podczas spotkania z Barackiem Obamą, że Italia nie zamierza rezygnować z poprawnych relacji z Moskwą. Renzi nie jest gotów, oczywiście, do wyciągnięcia logicznych konsekwencji takiego stanowiska i zawetowania decyzji o kontynuowaniu sankcji. Nie pozwala na to bariera strachu przed gniewem okupującego Stary Kontynent mocarstwa. Włoski premier wprowadza jednak do obiegu argumentację proeuropejską i pragmatyczną, co zrozumiałe, biorąc pod uwagę fakt, iż Rzym był drugim, po Niemczech, partnerem handlowym Rosji w UE. Straty włoskich rolników, spożywców, przemysłu lekkiego i skórzanego, branży zaawansowanych technologii i innych sektorów idą już w miliony.
Przywykliśmy nad Wisłą do nieuzasadnionego przekonania o tym, iż to własnie Polacy mają szczególne prawo do interpretowania sytuacji na obszarze dawnego Związku Radzieckiego. Polscy komentatorzy stroją się w pióra znawców Kremla i ekspertów w zakresie rosyjskiej polityki. Roszczą sobie pretensje do wyjaśniania całej Europie meandrów rosyjskiej polityki. Ich ziejące nienawiścią, pozbawione jakichkolwiek merytorycznych podstaw, stereotypowe opinie miałyby uczyć Europę słusznej linii wobec Kremla. Zupełnie inny klimat panuje w Italii.
W opublikowanym na łamach dziennika „il Giornale” artykule znany włoski dziennikarz i politolog Marcello Foa, który spędził osiemnaście lat jako korespondent czołowych włoskich mediów w Moskwie, dzieli się swoimi wrażeniami na temat rzeczywistych celów i motywacji polityki rosyjskiej. „W ciągu osiemnastu lat mojej pracy w Moskwie ani razu nie przyszło mi relacjonować kryzysu międzynarodowego, który sprowokowany byłby przez Kreml. Przez wszystkie te lata byłem za to świadkiem stopniowego, nierzadko biernego procesu redukowania roli Rosji w scenariuszu geostrategicznym, w okresie którego od początku obecnego tysiąclecia rozwija się nowa Rosja. Korzystając ze wzrostu cen ropy i surowców, Rosja chciała tylko jednego: bogacić się. Ta Rosja w polityce zagranicznej prosiła co najwyżej Amerykanów o szacunek dla siebie na swoim własnym podwórku; na obszarze pozostałych jej jeszcze stref wpływu takich, jak Ukraina czy niektóre państwa azjatyckie. Nie miała ona żadnych imperialistycznych czy militarystycznych planów. Nigdy. Nigdy nie szukała kłopotów, i jestem tego zdania i dziś. To oczywiste, że Putin nie doczeka czasów, gdy zakończy się konflikt z Ameryką, a Rosja znów będzie traktowana jak partner gospodarczy na arenie międzynarodowej”. Foa jest ponadto przekonany, że osiągnięcie porozumienia kończącego kryzys i wojnę domową na Ukrainie byłoby możliwe, gdyby wszystkie strony okazały rzeczywistą wolę doprowadzenia do takiego rozstrzygnięcia. „Wszyscy ci, którzy domagają się intelektualnej uczciwości – pisze włoski dziennikarz i publicysta – powinni raczej zapytać, jakie są geostrategiczne cele, rzeczywiste, a nie deklarowane, USA. I dlaczego Obama zareagował na wyciągniętą dłoń Putina groźbami kolejnych sankcji i rozmieszczenia rakiet w Europie Wschodniej. Bezpieczeństwa na świecie strzeże się całkowicie innymi metodami”. Tyle Marcello Foa. Taki głos w polskich mediach zostałby zapewne okrzyknięty głosem kolejnego „agenta wpływu” albo nawet „agenta”. I dlatego Polsce w zakresie racjonalnej debaty o polityce zagranicznej daleko nie tylko do sąsiednich Niemiec, ale także do emocjonalnych Włoch.
http://mateuszpiskorski.blog.onet.pl/20 ... schodniej/
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
