Bronto pisze:
Najciekawsze fragmenty.
Panie Bronto, powyżej sobie pożartowałem, ale tu muszę zareagować zdecydowanie. Ani to ciekawe, ani warte czytania. Jest to amerykańska propaganda kapitału, mająca za cel zdezawuować osiągnięcia rewolucji komunistycznej i istotę marksizmu, która dowodzi, że przemiany gospodarczo społeczne, wbrew kapitalistycznym mitom o bezwzględnej trwałości kapitalizmu, są możliwe do zrealizowania przez społeczeństwo.
Do 1928 roku gospodarka ZSRR była uzależniona od państw zewnętrznych i nie było w tym nic tajemniczo-tajnego, jest to z istoty swojej systemowa ekspansja kapitału światowego dla osiągania zysku. Nikt ZSRR niczego nie dawał, była to kapitalistyczna wymiana handlowa przynosząca przede wszystkim korzyści Kapitałowi zewnętrznemu z istoty swojej ukierunkowanemu na eksploatację „partnera handlowego”. I dopiero w 28 roku Stalin osiągnął taką pozycję polityczną, która pozwoliła mu zakończyć przez zachód eksploatacji ZSRR. Od roku 28, kiedy Stalin zmienił politykę gospodarczą, nastąpił gwałtowny rozwój ZSRR, który był od roku 28 do 70 najszybciej rozwijającym się gospodarczo państwem na świecie
(Calvin B. Hoover w tekście z 1957 r. pisał, że co prawda oficjalne radzieckie statystyki gospodarcze są fałszowane, ale i tak „Związek Radziecki notował wzrost gospodarczy dwa razy wyższy niż jakikolwiek kapitalistyczny kraj kiedykolwiek osiągnął w dłuższym okresie i trzy razy wyższy, niż średnie tempo wzrostu PKB USA.)
(Zdobywca Nagrody Nobla z ekonomii Paul Samuelson. W podręczniku „Ekonomia" (jeden z najpopularniejszych podręczników ekonomicznych w historii – sprzedał się w 4 mln egzemplarzy i przetłumaczono go na 41 języków) z 1961 r. Samuelson przewidywał, że ZSRR może prześcignąć USA pod względem PKB na obywatela między 1984 r. a 1997 r.)
(Lee Kwan Yew, premier Singapuru w latach 1959–1990, uważany za ojca sukcesu gospodarczego tego kraju. W książce „From Third World To First. The Singapore Story 1965–2000" pisze o ZSRR: „Miałem wrażenie, że mają rację, twierdząc, że historia jest po ich stronie.”)
(Jak pisze Paul Bairoch w wydanej w 1981 r. książce „The Main Trends In National Economic Disparities Since The Industrial Revolution" w latach 1929–1938 – o 4,3 proc. (dane z zachodnich szacunków, nie ze stalinowskiej propagandy). Był to w tym czasie najlepszy wynik na świecie (a trzeba pamiętać, że zawierał w sobie okres Wielkiego Kryzysu, w czasie którego PKB w wielu krajach spadał). Dla porównania Niemcy postrzegane wówczas jako prymus gospodarczy (chwalił je nawet Winston Churchill) rozwijały się w tempie odpowiednio: 2,4 proc. i 4,2 proc., USA zaś: 2,3 proc. i -1,3 proc., natomiast Francja: 2 proc. – 0,4 proc.)
(Słynny brytyjski historyk ekonomii Angus Madison (1926–2010) podawał, że w latach 1928–1970 Związek Radziecki rósł najszybciej na świecie (zaraz po Japonii). W latach 1928–40 wzrost wynosił średnio 5,8 proc. rocznie, 1950–60 5,7 proc. a 1960-70 5,2 proc.)
(Jaki pisze Lorenzo Fioramonti w książce „Gross Domestic Problem. The politics behind the world most powerful number" (Problem Krajowy Brutto. Polityka i najważniejsza liczba świata) w ZSRR nie obliczano PKB według zachodniej metodologii, tylko poprzez własny wskaźnik, który obejmował znacznie mniej elementów (podobnie postępowały wszystkie pozostałe kraje tzw. bloku wschodniego, z wyjątkiem Węgier, które od 1968 r. liczyły także „zachodnie" PKB). Radzieccy statystycy nie wliczali do dochodu narodowego m.in. wszystkich usług i to zarówno świadczonych przez sektor prywatny, jak i państwowy, które we współczesnych gospodarkach stanowią większość PKB.)
(Silna gospodarka Związku Radzieckiego umożliwiła temu krajowi prawie bez pomocy odeprzeć agresję Niemiec w czasie II wojny światowej. Kiedy wojska amerykańskie i brytyjskie lądowały w Normandii 6 czerwca 1944 r. Armia Czerwona była już w Polsce i ścigała cofających się hitlerowców. Jaki piszą Olivier Stone i Peter Kuznick w książce „The Untold History of The United States" żołnierze radzieccy regularnie walczyli z więcej niż 200 niemieckimi dywizjami (jedna dywizja to od 5 do 15 tys. żołnierzy), podczas gdy Amerykanie i Brytyjczycy rzadko byli konfrontowani z więcej niż dziesięcioma.)
(Nawet premier Wielkiej Brytanii Winston Churchill przyznał, że to „Armia Czerwona wypruła flaki niemieckiej machinie wojennej". Niemcy stracili 6 mln ludzi na froncie wschodnim i tylko 1 mln na froncie zachodnim i w rejonie Morza Śródziemnego. Warto wspomnieć, że jeszcze w 1928 r. Adolf Hitler wątpił, czy Związek Radziecki mógłby pokonać Polskę, a co dopiero III Rzeszę, pisał o tym w drugiej części „Mein Kampf", napisanej przez niego i wydanej po raz pierwszy w 1961 r. jako „Druga książka Hitlera. Nie publikowana kontynuacja „Mein Kampf")
(Porównanie ZSRR do Japonii jest jak najbardziej uzasadnione. Jak pisze Eamonn Fingleton w książce „In The Jaws of The Dragon", źródłem inspiracji do polityki azjatyckich tygrysów gospodarczych był właśnie Związek Radziecki. Na początku lat 30. XX w. japońscy wojskowi będący pod wrażeniem osiągnięć ekonomicznych Związku Radzieckiego postanowili przetestować politykę gospodarczą wymyśloną przez Józefa Stalina w Mandżukuo, stworzonym w 1932 r. i istniejącym do 1945 r. na terytorium północno-wschodnich Chin (w tzw. Mandżurii) – państwie-kolonii Japonii.)
Itd. itd. Panie Bronto.
No i jeszcze ta ogromna pomoc zachodu w sprzęcie wojskowym dla ZSRR w czasie II WŚ, to tylko 3% produkcji wojskowej ZSRR. Więc, widzi Pan, że te informacje autora, którego Pan cytuje, o wielkim wkładzie kapitału światowego w rozwój gospodarczy ZSRR, to magia, a nie analiza gospodarcza. Twórcą potęgi gospodarczej, ale także kulturowej ZSRR, czy to się komu podoba, czy nie, był Stalin i komunistyczna partia ZSRR.
Adam Barycki
Panie Adamie jest pan wielki.