forum.nie.com.pl

Ladaco karmisz trolla.

Owszem, dlatego nie pogrążaj się dalej. Zwiń manaty, zabierz kolegów i idź w bardziej przyjazne czeluście internetu, nikt za wami tu tęsknił nie będzie. Przecie takie mózgi przyjmą z otwartymi ramionami, nieprawdaż? Powodzenia na nowej drodze..

skończyłem, czasem nie potrafię się oprzeć, teraz tylko merytorycznie....

A może sama wyniesiesz się w czeluście forum gdzie możesz realizować swoje frustracje.
Śmieciowych tematów jest do woli, na pewno znajdziesz coś na swoim niskim poziomie.
Pod pozorem otwartości dyskusji ty i kilku innych prostaków zrobiliście gówno z tego forum.


------------------------------------------------
Kijów przerzuca jednostki artylerii w kierunku Naddniestrza.

Z twoim intelektem z pewnością czekają na ciebie, na wielu innych. Po co się z nami męczysz, naprawdę nikt tutaj nie zatrzymuje

Ignora banderlubom alkoholikom i innym zjebom: i zero problemów.

http://wolnemedia.net/polityka/na-granicy-obledu/
Może było, może nie ale daję aby zamulaczy wypchnąć.

Na granicy obłędu

Opublikowano: 15.06.2015 | Kategorie: Polityka, Wiadomości ze świata

Sekretarz Obrony Stanów Zjednoczonych, Ashton Carter, w dniu 5 czerwca bieżącego roku spotkał się w centrali Europejskiego Dowództwa Sił Zbrojnych Stanów Zjednoczonych w Stuttgarcie z przedstawicielami armii amerykańskiej oraz europejskimi dyplomatami, aby przedyskutować kwestię zaostrzenia kampanii ekonomiczno-wojskowej, skierowanej przeciwko Rosji. Celem spotkania była ocena oddziaływania dotychczasowych sankcji gospodarczych, a także analiza efektywności strategii NATO wobec kryzysu na wschodzie Ukrainy, a w konsekwencji podjęcie decyzji o rozlokowaniu jeszcze większej ilości żołnierzy i sprzętu wojskowego w krajach Europy Wschodniej, by straszyć Rosję wojną.

Jeden z urzędników Departamentu Obrony Stanów Zjednoczonych, w wywiadzie udzielonym agencji Reuters, powiedział, iż celem wspomnianego spotkania jest „opracowanie strategii postępowania Stanów Zjednoczonych i ich głównych sojuszników w obliczu narastającego w ciągu ostatnich kilku lat napięcia w stosunkach z Rosją”. Dodał też, że Ashton Carter jest otwarty na pomysły zaopatrzenia ukraińskiego reżimu w broń śmiercionośną – taka propozycja została przedstawiona już wcześniej tego roku.

Najbardziej prowokacyjnym elementem towarzyszącym toczącym się rozmowom jest raport opublikowany 4 czerwca przez amerykańską agencję prasową Associated Press (AP), w którym napisano, że Pentagon intensywnie rozważa wystrzelenie pocisków jądrowych w kierunku celów militarnych w Rosji, w odpowiedzi na rzekome złamanie przez Rosję postanowień Traktatu INF z 1987 roku, tj. traktatu o likwidacji pocisków średniego zasięgu. Rosja zaprzecza twierdzeniom Stanów Zjednoczonych, oznajmiając, że nie złamała żadnych postanowień, gdyż nie jest prawdą, jakoby na terenie Rosji miały miejsce próbne loty naziemnych pocisków samosterujących o zabronionym zasięgu.

Pentagon rozważa trzy scenariusze strategii wobec Rosji: rozmieszczenie tarcz antyrakietowych w Europie, których celem byłoby zestrzeliwanie rosyjskich pocisków, zastosowanie „siłowych środków prewencyjnych”, które obejmowałyby zapobiegawcze, nie-jądrowe ataki na pozycje militarne w Rosji i wreszcie, skorzystanie z „równoważnych sił uderzeniowych”, czyli prewencyjne wystrzelenie pocisków jądrowych w kierunku celów wojskowych na obszarze Rosji.

Agencja AP doniosła: „Te scenariusze pośrednio zakładają – co nie zostało jednak wyrażone wprost – że Stany Zjednoczone, w celu zniszczenia celów militarnych na obszarze Rosji, zamierzają poprawić jakość swojej broni jądrowej”. Innymi słowy, Stany Zjednoczone intensywnie przygotowują się do ataku nuklearnego na Rosję.

W kwietniu Robert Scher, jeden z doradców Cartera do spraw polityki jądrowej, powiedział w Kongresie, że zastosowanie „siłowych środków prewencyjnych” oznaczałoby, że „właściwie moglibyśmy przystąpić do zaatakowania tej rakiety tam, gdzie jest, czyli na terenie Rosji”.

Według innych urzędników Pentagonu ta opcja wiązałaby się z rozlokowaniem naziemnych pocisków samosterujących na terenie całej Europy.

Rzecznik Pentagonu, podpułkownik Joe Skewers, przekazał agencji AP, że „wszystkie rozważane opcje mają zagwarantować, że pogwałcenie ustaleń nie przyniesie Rosji znaczącej przewagi militarnej”.

Bezkarność i lekkomyślność przestępczej polityki zagranicznej Waszyngtonu i jego sojuszników z NATO jest zdumiewająca. Zapobiegawczy atak jądrowy na rosyjskie siły wojskowe, z których wiele jest zlokalizowanych w pobliżu terenów zaludnionych, mógłby pochłonąć miliony istnień ludzkich w ciągu jednej sekundy oraz doprowadzić do konfliktu nuklearnego, który unicestwiłby całą ludzkość. Nawet przy założeniu, że grożący Rosji amerykańscy urzędnicy tak naprawdę nie chcą takiego rozwoju sytuacji, że w ten sposób próbują tylko zastraszyć Moskwę, to tego typu groźbom, obiektywnie rzecz biorąc, przyświeca ponura, złowieszcza logika.

Podżeganie przez urzędników Stanów Zjednoczonych do nuklearnego konfliktu niezmiernie potęguje niebezpieczeństwo niezamierzonego wybuchu wojny totalnej wskutek eskalacji napięcia w stosunkach militarnych oraz strategicznej niepewności. Siły NATO są przesuwane w kierunku wszystkich rosyjskich granic, od Arktyki i Morza Bałtyckiego, poprzez Europę Środkową, aż do Morza Czarnego i Śródziemnego, w celu prowadzenia tam manewrów wojskowych. Armie regionalne są postawione w stan najwyższej gotowości.

Urzędnicy Stanów Zjednoczonych, którzy straszą Rosję, nie mogą nie wiedzieć, że Kreml w taki czy inny sposób w końcu zareaguje na tego typu groźby. Nie można wykluczyć, iż Moskwa, zaniepokojona niebezpieczeństwem nagłego ataku, w odpowiedzi na dostrzegalne symptomy działań sił NATO wystrzeli własne pociski, w obawie, że w przeciwnym razie, zostałyby one zniszczone na ziemi. Ryzyko błędnej oceny i komunikacji, prowadzące do wojny globalnej, jest w takim scenariuszu niezwykle podwyższone.

Wypowiedzi Schera i Cartera są potwierdzeniem zeszłorocznych ostrzeżeń publikowanych na portalu „World Socialist Web Site” – „WSWS”, że decyzja NATO o wsparciu faszystowskiego puczu w Kijowie w lutym ubiegłego roku oraz zrzucenie bez żadnych dowodów odpowiedzialności na Rosję za zestrzelenie malezyjskiego samolotu MH17 grożą wybuchem wojny. „Czy jesteście gotowi na wojnę – w tym prawdopodobnie nuklearną – pomiędzy Stanami Zjednoczonymi, Europą i Rosją? To pytanie powinien zadać sobie każdy z nas, w świetle rozwoju sytuacji począwszy od dnia katastrofy samolotu malezyjskich linii lotniczych” – napisano na „WSWS”.

W marcu tego roku Putin powiedział, że postawienie w stan gotowości rosyjskich sił militarnych, w tym jądrowych, było rezultatem kijowskiego puczu i wynikało z obawy przed zaatakowaniem Rosji przez siły NATO. Narastające niebezpieczeństwo wybuchu wojny zostało właśnie potwierdzone w oświadczeniach przedstawicieli amerykańskiej armii, odnoszących się do zapisów strategii Stanów Zjednoczonych wobec Rosji.

Zagrożenie wojną rozwija się w dużym stopniu poza plecami światowej klasy pracującej. Mieszkańcy Stanów Zjednoczonych, Europy i innych części świata wielokrotnie wyrażali swoją dezaprobatę wobec amerykańskich wojen w Iraku i w Afganistanie. Teraz, czyli niemal 15 lat od momentu ich rozpoczęcia, świat stoi na krawędzi jeszcze bardziej krwawego i niszczycielskiego konfliktu – być może wojny nuklearnej – a media i elita rządząca ukrywają ten fakt przed ludźmi.

Na ostatnim szczycie państw G7 zadaniem prezydenta Stanów Zjednoczonych, Baracka Obamy, było doprowadzenie do zwiększenia nacisków na Rosję ze strony europejskich przywódców, poprzez nakłanianie ich do utrzymania w mocy sankcji ekonomicznych, nałożonych na Rosję w odpowiedzi na aneksję Krymu w ubiegłym roku. Za pretekst do przedłużenia sankcji ma służyć erupcja przemocy na Ukrainie w ciągu ostatnich tygodni, o którą Stany Zjednoczone oskarżają Rosję.

Ukraiński prezydent Petro Poroszenko, przemawiając w parlamencie 4 czerwca tego roku, ostrzegł przed „kolosalnym zagrożeniem wznowienia działań wojennych na dużą skalę ze strony Rosji i sił terrorystycznych”. Twierdził, bez żadnych dowodów, że w okolicach Doniecka i Ługańska na wschodzie Ukrainy, na terenach przejętych przez rebeliantów, pojawiło się 9000 rosyjskich żołnierzy.

„Armia ukraińska powinna być gotowa na nowe uderzenie ze strony wroga, a także na inwazję na pełną skalę wzdłuż całej granicy z Federacją Rosyjską – powiedział Poroszenko. – Musimy być na to naprawdę gotowi”. Dodał, że armia ukraińska posiada co najmniej 50 000 żołnierzy stacjonujących na wschodzie kraju, przygotowanych na obronę kraju.

Wypowiedzi Poroszenki pojawiły się dzień po tym, jak w wyniku wznowienia walk na obszarze wschodniej Ukrainy pomiędzy siłami Kijowa i wspieranymi przez Rosję separatystami obrażenia odniosły dziesiątki osób. Walki w ciągu ostatnich tygodni są największym naruszeniem postanowień porozumienia o zawieszeniu broni, które zostało podpisane w lutym tego roku.

4 czerwca rzecznik Kremla, Dmitrij Peskow, powiedział reporterom, że zdaniem Rosji działania wojenne z dnia poprzedniego zostały sprowokowane przez Kijów, aby w ten sposób wpłynąć na przebieg dyskusji na zbliżającym się szczycie państw G7 oraz na szczycie Unii Europejskiej w Brukseli pod koniec miesiąca. „Te akcje prowokacyjne są organizowane przez siły zbrojne Ukrainy; jesteśmy tym faktem zaniepokojeni” – dodał Pieskow.

Jedna strona obwinia drugą o rozpoczęcie walk w mieście Marinka, około 15 km na zachód od fortecy Donieck. Jurij Biriukow, doradca Poroszenki, powiedział 4 czerwca, że w trakcie ostrzału śmierć poniosło 5 ukraińskich żołnierzy, a 39 zostało rannych. Natomiast Eduard Basurin, zastępca ministra obrony i jednocześnie rzecznik Donieckiej Republiki Ludowej, przekazał agencji Interfax, że podczas walk zginęło 16 rebelianckich bojowników oraz 5 cywilów.

W środę 3 czerwca siły ukraińskie ostrzelały z artylerii również miasto Donieck. Pociski spadły na południowo-zachodnie dzielnice: Kirowską i Pietrowską, zabijając 6 osób oraz raniąc co najmniej 90. Poważnie zniszczone jest też miejscowe targowisko Sokół. Doszczętnie spalono kilkanaście rzędów pawilonów handlowych.

W odpowiedzi na wydarzenia z 3 czerwca, do przyłączenie się do walki zostali wezwani członkowie faszystowskiego oddziału militarnego Prawego Sektora. Andrij Stempicki, dowódca tego paramilitarnego batalionu, opublikował na Facebooku komunikat, w którym wzywa wszystkich tych, którzy w okresie zawieszenia broni wrócili do domu, do „powrotu i przyłączenia się do swoich jednostek bojowych”. Ostrzegł, że Prawy Sektor „będzie prowadził wojnę, ignorując zwolenników rozejmu”.

Autorstwo: Niles Williamson
Źródło oryginalne: http://www.WSWS.org
Tłumaczenie i źródło polskie: PRACowniA4.wordpress.com

i jak się nie uśmiechnąć....

Autonomiczna Republika Donbasu?

http://wolnemedia.net/polityka/autonomi ... a-donbasu/

Opublikowano: 15.06.2015 | Kategorie: Polityka, Publicystyka

2 czerwca 2014 roku odbyła się w Mińsku kolejna tura rokowań w sprawie uregulowania konfliktu donbaskiego. Jednakże, jak eufemistycznie oświadczyła wysłanniczka OBWE Heidi Tagliavini: „Grupa kontaktowa […], zadecydowała o odłożeniu spotkania na późniejszy termin […]. Grupa robocza ds. politycznych dyskutowała o wyborach, grupa ds. bezpieczeństwa mówiła o trudnej kwestii przerwania ognia i wycofania ciężkiego uzbrojenia. Decyzje w tych wszystkich kwestiach nie zapadają szybko”.

Niebawem jednak stroma ukraińska całkowitą odpowiedzialnością, za faktyczne zerwanie negocjacji obarczyła stronę rosyjską, od której domagała się całkowitego wycofania wszystkich obcych wojsk z jej terytorium oraz wywarcia odpowiedniego wpływu na separatystów w celu wycofania ciężkiego sprzętu wojskowego z linii rozgraniczenia oraz przywrócenia faktycznej jurysdykcji nad granicą państwową w obwodach ługańskim i donieckim. Zupełnie inną wersję przedstawił z kolei przedstawiciel Noworosji Denis Puszylin, który zaznaczył, iż reprezentantom prezydenta Petra Poroszenki przedstawiono szereg postulatów, gwarantujących autonomię terytorialną Donbasu, które całkowicie zaskoczyły drugą stronę: 1) prawo powoływania własnych komisji wyborczych; 2) prawo do powoływania i odwoływania sędziów i prokuratorów; 3) utworzenie własnych sił porządkowych, w tym organów policji, straży pożarnej i służby bezpieczeństwa oraz 4) całkowitej demilitaryzacji obszarów o charakterze strategicznym, znajdujących się na linii rozejmowej [1]. Wspomniane propozycje ponoć na tyle zaskoczyły stronę ukraińską, że ta z powodu braku wystarczających pełnomocnictw faktycznie zawiesiła negocjacje na czas bliżej nieokreślony.

W zasadzie wzmiankowane posunięcie nie powinno być większym zaskoczeniem, gdyż uznanie wspomnianych punktów za podstawę negocjacji oznaczałoby de facto uznanie władzy separatystów na zajętych obszarach przez stronę rządową i faktyczne legitymizowanie ich władzy po zakończeniu procesu wyborczego, na który nie miałaby ona wpływu (podobnie rzecz by wyglądała z monitoringiem międzynarodowym), a następnie utworzenie swego rodzaju „państwa w państwie” z własnym zalążkiem sił zbrojnych i służb specjalnych, organów porządku i bezpieczeństwa publicznego oraz sądownictwa. Za cenę uznania integralności terytorialnej, w granicach z 22.03.2014 roku oraz konieczności jego finansowania z budżetu ogólnokrajowego powstałby zatem podmiot prawno-polityczny o kompetencjach i uprawnieniach znacznie szerszych, niż te którymi dysponowała swego czasu Autonomiczna Republika Krymu (ARK). Ostatecznie też wspomniany elaborat przeszedłby bez większego echa, gdyby nie dwa podstawowe fakty: 1) niecałą dobę po zawieszeniu rokowań podgrupy ds. politycznych secesjoniści uderzyli na Marinkę, gdzie natrafili na silną obronę ukraińską, a przy okazji rozpętali kolejną burzę dyplomatyczną między krajami grupy G7 a Rosją [2] oraz 2) 9 czerwca do wiadomości światowych serwisów, za pośrednictwem portalu „lenta.ru” przedostała się wiadomość o tym, że separatyści noworosyjscy, niejako na „złość Kremlowi” uznali ARK za część Ukrainy [3].

Ponieważ, w zasadzie nikt do chwili obecnej nie pokusił się o przybliżenie całości wzmiankowanego dokumentu, ani tym bardziej przeprowadzenia analizy treści [4] może warto przywołać całość wspomnianego dezyderatu, który pokazuje, jak liderzy Noworosji postrzegają przyszłość swego projektu w ramach wspólnego państwa. Zignorowany przez media elaborat został zatytułowany: „Propozycje Zjednoczonych Republik Ludowych zmian w konstytucji Ukrainy” i nosi datę powstania 13.05.2015 roku [5]. Przedmiotem szczególnej troski autorów jest zatem przede wszystkim rozdział X „Autonomiczna Republika Krymu” ustawy zasadniczej, którzy pragną, aby specjalny status państwowy został także rozciągnięty na „niektóre rejony obwodu donieckiego i ługańskiego” – szczególnie zaś artykuł 139. Wspomniany paragraf sam w sobie brzmi dość niejednoznacznie: „W Autonomicznej Republice Krymu działa przedstawicielstwo Prezydenta Ukrainy o statusie określonym w ustawie Ukrainy”, jednak w wersji zaproponowanej przez „konfederatów” został on rozpisany o kolejne osiem, niezwykle rozbudowanych punktów [6].

W zasadzie nie umyka przy tym fakt, iż przeszło połowa dokumentu odwołuje się do wzmiankowanego artykułu. Paragraf 139 stwierdza zatem, że wydzielone obszary Donbasu cieszą się specjalnym statusem w ramach Ukrainy, zaś uprawnienia władz lokalnych podlegają rozgraniczeniu w ramach ustawodawstwa wewnętrznego, które także ureguluje kompetencje organów centralnych w tym względzie. Sam zapis brzmi może nieco przewrotnie, jednak co jest ważne – separatyści wyrażają zgodę na przywrócenie zwierzchności nad zbuntowanymi okręgami i to bez odwoływania się do jakiegokolwiek protektoratu międzynarodowego. Jednak już punkt 2 zawiera swego rodzaju pułapkę, gdyż secesjoniści zastrzegają sobie prawo organizacji komitetów wyborczych, które z definicji mają zostać wyłączone nie tylko spod jurysdykcji władzy wykonawczej i sądowniczej, lecz także legislatury – co w praktyce oznacza zakonserwowanie obecnego układu władzy oraz uznanie nietykalności dla liderów „powstania noworosyjskiego”. Nie ma przy tym mowy ani o zwierzchniej roli narodu, ani tym bardziej o międzynarodowej kontroli rzetelności wyborów regionalnych.

Równie kontrowersyjny jest zapis 1393, który zawiera propozycje rozwiązań finansowych. Wspomniane postulaty sprowadzają sie zatem do następujących propozycji:

1. Konsolidacji sfery budżetowej, co pozwoliłoby na zintegrowanie całego układu władzy prowincjonalnej w jednolity system administracyjny;

2. Prawa do corocznej oceny poczynań Gabinetu Rady Ministrów w tej materii, co postawiłby miejscową administrację w pozycji uprzywilejowanej wobec całej egzekutywy państwa;

3. Określonego finansowania regionu i całego szeregu inicjatyw społeczno-politycznych władz lokalnych;

4. Ścisłego rozgraniczenia kompetencji władczych dotyczących rozwoju ekonomicznego, społecznego i kulturowego;

5. Wprowadzenia na wspomnianym obszarze specjalnej strefy gospodarczej;

6. Uzyskania przywileju dotyczącego nawiązania współpracy transgranicznej z bliżej nieokreślonymi partnerami.

Zaakceptowanie przez władze państwowe w Kijowie powyższego zapisu pozwoliłoby zatem, za cenę uznania formalnego zwierzchnictwa, na stworzenie zupełnie niezależnych struktur administracyjnych. Ponadto propozycja nakłada na organa centralne obowiązek finansowania wszelkiego rodzaju ich poczynań oraz zapewnia przywilej prowadzenia samodzielnej polityki ekonomicznej i to zarówno na płaszczyźnie wewnętrznej, jak i międzynarodowej, bez prawa jakiejkolwiek kontroli ze strony ogólnokrajowej legislatury. W tej ostatniej kwestii można domniemywać, iż chodzi przede wszystkim o nawiązanie bliższych powiązań z pogranicznymi regionami Rosji, co – samo w sobie – może już podważać integralność terytorialną Ukrainy w granicach z 22.03.2014 roku. Nie budzi natomiast większych wątpliwości postulat pewnej samodzielności w kwestiach kulturowo-społecznych, który w gruncie rzeczy sprowadza się po zapewnienia uprzywilejowanej pozycji dla języka rosyjskiego.

Propozycje zawarte w 139 mówią natomiast wprost o wprowadzeniu „specjalnej regulacji prawnej”, co jest zwykłym eufemizmem normatywnym, mającym na celu maskowanie postulatu utworzenia „Autonomicznej Republiki Donbasu” (ARD). Oczywiście oprócz finansowania z budżetu krajowego, projektowana „autonomia” zastrzegła sobie pełne prawo do samodzielnego zarządzania prowincjonalnymi siłami bezpieczeństwa, co najprościej mówiąc oznacza uzurpowanie sobie prawa do posiadania własnych sił (para)militarnych. Propozycje noworosyjskie dotyczyły także stworzenia odrębnego systemu sądowego (139) oraz prokuratury (139).

Szczegółowy zakres kompetencji władz został zaprezentowany z kolei w zapisie nr 139. Władze domniemanej ARD zastrzegły sobie zatem uprawnienia władcze w następujących kwestiach: 1) rolnictwa, leśnictwa i innych bogactw naturalnych; 2) górnictwa; 3) robót publicznych, rzemiosła i drobne wytwórczości oraz pomocy społecznej; 4) infrastruktury miejskiej; 5) turystyki; 6) muzealnictwa, sfery kulturowej i polityki historycznej; 7) transportu publicznego, stanu dróg i zaopatrzenia w wodę; 8) łowiectwa i rybołówstwa; 9) służby zdrowia; 10) statusu języka rosyjskiego; 11) państwowej działalności ekonomicznej; 12) sądownictwa i prokuratury; 13) polityki inwestycyjnej; 14) współpracy transgranicznej.

Zapis paragrafu 139 precyzował z kolei zakres uprawnień dotyczących szeroko rozumianej polityki publicznej:

1. powoływania i przeprowadzania referendów lokalnych, wyborów oraz zatwierdzania składu komisji wyborczych, procedur wyborczych i referendalnych;

2. zarządzania nieruchomościami należącymi do państwa;

3. opracowania, zatwierdzania i wykonania budżetu oraz uczestnictwa w projektowaniu polityki finansowej państwa;

4. opracowania, zatwierdzania i realizacji projektów rozwoju społeczno-gospodarczego, kultury i ochrony środowiska;

5. wolności obywatelskich i praw człowieka oraz bezpieczeństwa publicznego;

6. ochrony języka rosyjskiego i innych języków regionalnych;

7. ochrony dziedzictwa historycznego;

8. inicjowania stanu wyjątkowego;

9. stosunków dwustronnych z podmiotami zagranicznymi

10. podatków lokalnych i opłat administracyjnych.

Jakby tego było mało, propozycje liderów Zjednoczonych Republik Ludowych wprost nakładały dodatkowe ograniczenia prawne na Gabinet Rady Ministrów (GRM). Szczegółowo precyzuje zapis art. 116, szczególnie zaś w punkcie 4. Ten pierwszy odnosił się do wszelkiego rodzaju projektów rozwoju kraju. W tym miejscu proponowano rozdzielenie kompetencji między samorządem lokalnym a GRM i władzą parlamentu, co w praktyce oznaczało, że obszar domniemanej ARD nie podlegałby kontroli władz wykonawczych, lecz byłby także wyłączny spod zwierzchnictwa legislatury. Ściśle precyzowała to poprawka do paragrafu 118, która de iure znosiła wszelkie uprawnienia władzy wykonawczej, reprezentowanej na prowincji przez organa administracji państwowej. Także propozycje zawarte w art. 128. odnosiły się do opracowania, w trybie ustawy, specjalnego trybu powoływania władzy sądowniczej, na obszarach o „statusie specjalnym”.

Wiele szumu medialnego wywołał natomiast zapis artykułu 133, gdzie była mowa o ARK w składzie Ukrainy – co przewrotnie interpretowano jako „zapis antyrosyjski” [7]. Niestety tak nie było; nie można tego przypisać także na karb nieświadomości czy też zwykłej pomyłki autorów omawianego dezyderatu, gdyż, w swej istocie, wspomniany tekst jest dosłownym odwzorowaniem tekstu ustawy zasadniczej, do którego po prostu trzykrotnie dodano formułę: „niektóre rejony o specjalnym statusie w obwodach donieckim i ługańskim”. Podobnie postąpiono w przypadku paragrafu 14, odnoszącego się do zasad funkcjonowania samorządu terytorialnego. Natomiast ostatni już zapis zakładał, że w trzy miesiące od przyjęcia proponowanej noweli konstytucyjnej Rada Najwyższa potwierdzi, iż wspomniane ustalenia mają charakter bezwarunkowy i bezterminowy.

Jak zatem wyglądają propozycje noworosyjskie z perspektywy ukraińskich władz państwowych?

Przede wszystkim zauważalne jest bardzo istotne zachwianie proporcji między uprawnieniami i kompetencjami samorządu lokalnego a obowiązkami wobec centrum. Szczególnie widoczne jest to w kwestii ograniczenia kompetencji władczych i legislacyjnych na części terytorium Ukrainy, konieczności ponoszenia kosztów jego utrzymania, za cenę nominalnej zwierzchności prawno-międzynarodowej. Pod tym względem projekt „autonomii donbaskiej” przypomina nie tyle Autonomiczną Republikę Krymu, co raczej Republikę Abchazji, czy Republikę Osetii Południowej przed 2008 rokiem, nominalnie przynależnych do Gruzji. Zasadnicza różnica między wspomnianymi podmiotami a Donbasem sprowadza się do tego, że Kijów w tym przypadku zmuszony byłby do finansowania „państwa w państwie”. Dlatego też i reakcja władz państwowych w Kijowie była zdecydowana. Po pierwsze – w swym przemówieniu z 4 czerwca prezydent P. Poroszenko mówił o unitarnym charakterze państwa, przy równoczesnym ograniczeniu kompetencji władz centralnych wobec administracji terenowej, rozbudowie samorządu terytorialnego oraz reformie administracyjnej w skali całego kraju [8]. Po drugie – dzień później Ukraina notyfikowała Radzie Europy oświadczenie, w którym zapisano, iż to właśnie Rosja w wyniku agresji zbrojnej anektowała Krym oraz okupuje część Donbasu, w związku z czym to właśnie ona ponosi pełną odpowiedzialność za „ochronę praw człowieka” [9].

Na odpowiedź strony przeciwnej nie potrzeba było czekać specjalnie długo, gdyż niebawem też rozpoczęło się testowanie obrony i walki pozycyjne wzdłuż niemal całej linii rozejmowej. Miało to także swe reperkusje międzynarodowe, lecz jest to już zupełnie odrębny temat na kolejną analizę faktograficzną. Z drugiej strony przyjęcie jednak przez Kijów przedłożonych propozycji doprowadziłoby niewątpliwie do zamrożenia konfliktu zbrojnego na kresach południowo-wschodnich (na pewien czas), przy równoczesnej stabilizacji politycznej i ekonomicznej struktur parapaństwa noworosyjskiego.

Autorstwo: dr Robert Potocki
Źródło: Geopolityka.org

PRZYPISY

[1] „Wojna domowa na Ukrainie. 104 dzień od nowego rozejmu”, https://ad-novumteam.wordpress.com/2015 ... o-rozejmu/, 11.06.2015.

[2] „Bitwa pod Marinką – rosyjska kalkulacja polityczna?”, http://www.nowastrategia.org. pl/bitwa-pod-marinka-rosyjska-kalkulacja-polityczna/ (11.06.2015).

[3] „Separatyści z Donbasu przeciwko Rosji. Uznali Krym za integralną część Ukrainy”, http://wiadomosci.wp.pl/kat,1356,title, ... omosc.html, 11.06.2015; „Separatyści przeciwko Rosji? Donbas i Ługańsk uznają Krym za część Ukrainy”, http://www.gazetaprawna.pl/ar-tykuly/87 ... rainy.html, 11.06.2015.

[4] „Ukraina: Separatyści przedstawili propozycje zmian w konstytucji”, http://www.gazeta prawna.pl/artykuly/876126,ukraina-separatysci-przedstawili-propozycje-zmian-w-konsty-tucji.html, 11.06.2015.

[5] „Поправки ДНР и ЛНР в Конституцию Украины”, http://dan-news.info/official/ popravki-dnr-i-lnr-v-konstituciyu-ukrainy.html (11.06.2015).

[6] „Konstytucja Ukrainy”, Kancelaria Sejmu, Warszawa 2014, http://libr.sejm.gov.pl/te-k01/txt/kons ... na2014.pdf (11.06.2014). Wspomniane wersja obejmuje stan prawny z 21.02.2014 roku.

[7] Por. przyp. 7.

[8] „President’s Annual Message to Verkhovna Rada of Ukraine „On the Internal and External Situation of Ukraine in 2015″”, http://www.president.gov.ua/en/videos/s ... -radi-u-84, 11.06.2015.

[9] „Derogation contained in a Note verbale from the Permanent Representation of Ukraine”, Secretariat General, 09.01.2015, http://conventions.coe.int/treaty/Commu ... M=5&CL=ENG, 13.06.2015.

Ja się nie meczę dewotko.
Najwyższa pora żebyś się pogodziła z tym, ze intelektualnie delikatnie mówiąc odstajesz.
Pomyliłaś forum z czatem koła gospodyń wiejskich.

-------------------------------
Banderowcy.

Info dla tych banderlubów dla których wszystko co wschodnie to zacofanie.

Co prawda kretyński tvn musiał zmanipulować i pozmieniać aby było jak banderluby kochają.

http://www.tvn24.pl/internet-hi-tech-me ... 08022.html


Moouha amsterdamska ząłożyła nowe konto hehehe i tak lecisz gównojadzie do ignora.

Bronto nie obrażaj koła gospodyń wiejskich. One się przynajmniej do czegoś przydają.