|
A tam, se zamieszczę:
Na granicie skał, groźny zamek stał,
A w nim, znany z dumy pańskiej, mieszkał sobie grand hiszpański
co jadł, pił i spał.
Ów hiszpański pan, z długich wąsów znan,
Miał uroczą jedną córę, która szybko rosła w górę,
Pośród zamku ścian.
Raz gdy papa grand na skał wyszedł kant,
Wpadł do zamku pięknie odzian z dawna pannie miły młodzian,
Herszt zbójeckich band.
Żar uczuć go piekł, więc do panny rzekł:
"Spójrz, ja padam na kolana, moja donno ukochana,
Bo mi duch się wściekł!
Kocham cię, że strach, więc opuść ten gmach,
I pójdź ze mną w lasy, góry, bo twój ojciec, grand ponury,
Jest nieczuły, ach!
Spiesz, tam czeka koń!" I wyciągnął dłoń.
Dziewczę widząc rąk wygięcia, szybko wpadło mu w objęcia,
Niby w bagna toń!
Z drżącą niby liść, gdy miał panną iść,
Wszedł jej rodzic, groźny, dumny, i rzekł: "Śmiałku, wióry trumny
Będziesz dzisiaj gryźć!
Broń się, broń się więc!" A herszt pannę - bęc!
I uwolnion od ciężaru dobył szpady pełen żaru
siłą obu ręc!
I ten dziki zbój, zaczął z ojcem bój!
Gdy tak walczą szpady swemi, panna wrzeszczy wstając z ziemi:
"Stój mój ojcze, stój!"
Ach, okrutny los! W pannie zamarł głos,
Bo obadwa, gdy walczyli, przez jej piersi w siebie wbili,
Ostateczny cios!
Padli. Buchnął kurz i skonali już.
Lecz wśród nocnej zawieruchy, widzi czasem ich trzy duchy,
Stary zamku stróż..
|
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
