forum.nie.com.pl

Do tego co zostało dodałbym jeszcze Baśkę Nowacką no i może Andrzeja Rozenka, a co do pozostałej Twojej opinii to w całości ją popieram. Myślę, że jest wiecej takich ludzi którym : Kwasy, Kalisze, Millery, Wunderlichy, Siwce i dalsza ta niby leficowa menażeria dawno sie znudziła. Ja osobiście nie mam na kogo głosować, jak chyba większość ludzi o lewicowych zapatrywaniach w tym PO-jeb kraju.

Kończy się najtrudniejsza kampania wyborcza w historii SLD. Kandydatka Sojuszu Lewicy Demokratycznej w wyborach prezydenckich ma za sobą ciernistą drogę, a Sojusz razem z nią.

Nie. było impertynencji, chamstwa nawet, którego by jej oszczędzono. Nikogo nie pytano o pieniądze na kampanię, ale jeśli chodzi o jej kampanię, to pytania o pieniądze bez reszty zaprzątały panie i panów redaktorów. A jacy byli dociekliwi, a jak potrafili uczyć od jednego do miliona... „Cała prawda, całą dobę"? To, ile Komorowskiego kosztowały „Bronkobusy", albo, dajmy na to umieszczenie z okazji świąt majowych biało -czerwonej chorągiewki z metką „Pod patronatem Bronisława Komorowskiego" w każdym egzemplarzu Super Expresu? I kto płacił - jego komitet wyborczy, czy może wydawca?

Ją można było traktować cepem, jemu zadawano pytania wyłącznie na kolanach. Największych szajbusów nazywano uczenie „kandydatami anty-systemowymi". Przewodniczącego partii współrządzącej ani razu nie molestowano na temat ich kandydata, który nieustannie krytykował swój rząd. Natomiast Miller ledwo otwierał oczy już słyszał, „czy pani Ogórek jest kandydatką SLD"?

Do tego niekończące się końskie żarty, jak ten, w którym próbowano udowodnić, że M. Ogórek, to w rzeczywistości, znany użytkownikom GPS, głos z syntetyzatora. Największym zaskoczeniem była jednak postawa pań feministek - spod wszystkich sztandarów zresztą. Wystarczyło, że ona się pokazała, a one już strzelały focha, pokazywały fumy i całą gamę pełnych zgorszenia wzdechów. Magdalena Ogórek jest jedyną kobietą w gronie pretendentów do urzędu prezydenta, wydawałoby się więc, że z góry ma zapewnioną sympatię i wsparcie znanych pań, tak pięknie mówiących w telewizorze o prawie kobiet do równego z mężczyznami istnienia. Nie znalazły tych słów dla niej, znajdowały inne, bądź milczały.

Natomiast w ogóle nie zaskoczyła gorączkowa, kampanijna aktywność licznych pań i panów, którzy swoje niepowodzenia w polityce najchętniej zwalają na SLD. Są niczym spłukani klienci kasyna, którzy postawili wszystko na jedna kartę i ta karta przegrała. Zaoferowali społeczeństwu wszystko, co w nich najlepszego, otwierali przed wyborcami nowe, świetlane perspektywy - jako Ruch Palikota, jako Europa Plus, Dom Wszystkich Polską (złośliwie wyszydzany po kątach, jako „Dom Wszystkich Kolska"), jako Zieloni, „niezależni" itp. itd. Nic nie pomogło - wyborcy nie chcą ich wybierać. Kto winien? SLD, oczywiście, bo „blokuje lewą stronę sceny politycznej".

Oddzielnym przypadkiem antyeseldowskiej fobii jest były szef Sojuszu, Grzegorz Napieralski. Nowa siła. Jeśli wierzyć mediom, to Napieralski jest liderem w obozie wrogów SLD i osobliwie Leszka Millera. O nim słyszymy bez przerwy, a na przykład o inicjatywie zawiązywanej przez prof. prof. Środę, Kika i Hartmana słyszymy zdecydowanie rzadziej. A przecież partia trojga na raz profesorów, to już partia zgoła masowa... Może zmieni się to od poniedziałku, bo na ten dzień właśnie profesorostwo zaprasza „Szanownych Państwa, Drogie Koleżanki i Kolegów" w celu powołania „nowego bytu politycznego"... Niebytu, chyba? Przynamniej tak podpowiada historia - przeciw SLD, albo wbrew SLD nie da się stworzyć na lewicy niczego poważnego.

Napieralski, który też szykuje się na dzień po wyborach prezydenckich może uwodzić tylko naiwnych. Sztamę z nim mogą trzymać tylko polityczne chłystki, wątrobiarze i polityczne ladacznice. „Prowadziłem Sojusz lepiej niż Miller. Osiągnąłem, zarówno w wyborach prezydenckich, jak i samorządowych znacznie więcej niż on. To był najlepszy wynik lewicy od lat. Szkoda, że moje pomysły, plan zreformowania partii, zostały zmarginalizowane.", mówił w niedawnym wywiadzie dla „Eaktu".

Trzeba wreszcie powiedzieć głośno, że wynik w wyborach prezydenckich, którym Napieralski tak się puszy, zawdzięcza on... Jurkowi Szmajdzińskiemu. Tak, właśnie! W 2010 roku kandydatem SLD w wyborach prezydenckich był powszechnie lubiany i szanowany Szmajdziński. Gdy zginął w bezsensownej katastrofie samolotowej, Napieralski z konieczności wszedł w jego buty. Skorzystał ze współczucia, z żalu po Jurku, w oczach lewicowych wyborców stał się nim. A ponieważ sprzedał siedzibę SLD na Rozbrat, to na dodatek miał za co być nim. Nie żałował sobie, oj nie żałował. Magdalena Ogórek miała budżet wyborczy wielokroć mniejszy niż on. Ale to także jego „zasługa". W wyborach parlamentarnych 2011 roku (o nich o Napieralski wspomina niechętnie) każdy eseldowski mandat, kosztował około miliona złotych. Pieniądze ze sprzedaży Rozbrat (24 min. zł.) wyparowały, a w Sejmie znalazł się najmniejszy w historii klub SLD, z najmniejszą dotacją budżetową, rzecz jasna. Dzisiejsze ubóstwo SLD, to efekt wcześniejszego szastania pieniędzmi. Mimo to nawet za nieporównywalnie mniejsze pieniądze, w ostatnich wyborach do PE Sojusz uzyskał wynik nieco lepszy niż Napieralski w 2011. Gdy jednak wtedy jeden z warszawskich członków SLD zapytał o rozliczenie, dzisiejszy „demokrata" natychmiast wywalił ciekawskiego z partii.

To za jego „kadencji" ostatecznie zerwali jakiekolwiek oficjalne związki z Sojuszem intelektualiści, którzy nigdy nie kryli się z tym, że żywią dla lewicy uczucia ciepłe, więcej - że sami są lewicą. .
Samowładztwo Napieralskiego do tego stopnia niepokoiło wiceprzewodniczących SLD - Katarzynę Piekarską i Jerzego Szmajdzińskiego -że zdecydowali się na rzecz dotąd w partii niespotykaną - w marcu 2010 roku wystosowali do niego list, w którym zaprotestowali przeciwko sposobowi, w jaki rządził partią. „Nie może być tak, aby wiceprzewodniczący partii o decyzjach szefa dowiadywali się z mediów", pisali... Powoływanie się w jakikolwiek sposób przez Napieralskiego na Jerzego Szmajdzińskiego, jest po prostu niestosowne. Ale on tego nie rozumie. O Millerze mówi z przekąsem „towarzysz Miller"... Że niby co, on sam był w KOR, albo w „S", a może podpisywał porozumienia szczecińskie? Dupek i tyle.

Rozdawacz jabłek

W wywiadzie dla „Faktu" Napieralski mówi, jak będzie, gdy. już ulepi tę „nową siłę": „Siłę tworzy grupa liderów z młodzieńczym zapałem, którzy nie boją się wyjść do tłumu z jabłkami, jak robiłem to w kampanii prezydenckiej." Owszem tak było. Pamiętam tańce z „bliźniaczkami-maskotkami" jego kampanii, pamiętam, jak odwracano się od tych jego jabłek. Nie odwrócił się tylko kilkuletni chłopczyk, z którym kandydat na prezydenta przybijał „piątkę". Trzeba przyznać, że z dzieckiem natychmiast nawiązał kontakt - „żółwik, beczka i piąteczka". Bardzo się dziecku podobał ten program. Poważni ludzie nie wiedzieli jednak, gdzie schować oczy ze wstydu...

Jeśli się Napieralskiemu zdaje, że w SLD o tym zapomniano, to się myli. Jeśli Katarzyna Piekarska zapomniała o tym, jak traktowała niegdyś solenizanta, u którego tak dobrze się bawiła, to już pamięta.
Czy to wszystko znaczy, że Miller może spać spokojnie, że SLD nic nie grozi? Oczywiście nie. W obliczu zbliżających się wyborów parlamentarnych nawiązanie współpracy ze środowiskami lewicowymi staje się poważnym i pilnym wyzwaniem. Nie może to jednak być szukanie kontaktów z telewizyjnymi szołmenami, facetami i facetkami żyjącymi wyłącznie przed kamerą i za jedyny program mających „bić Millera". Trzeba znaleźć sposób, żeby przyciągać nie pojedynczych ludzi, ale całe środowiska wyraźnie przecież dystansujące się od prawicowej wizji Polski. Czy w SLD lub w otoczeniu SLD ktoś na ten temat myśli? Na pewno, ale raczej nie będzie się z tym obnosił po warszawskich knajpach. Tam bowiem powstają wyłącznie projekty komiczne. Napisał Piotr Gadzinowski:
„W Polsce powstał nowy typ lewicy - Gastronomiczna. Tworzą ją liderzy politycznych kanap, którzy regularnie spotykają się w stołecznych restauracjach, pod pretekstem uroczystości imieninowych któregoś z nich. Zawsze po takiej imprezie zapowiadają powstaniem nowej formacji centro-lewicowej, która zmiecie SLD ze sceny politycznej. Ponieważ tylko w Warszawie działa ponad tysiąc trzysta knajp - lewica Gastronomiczna wiele ma do zrobienia."

W obliczu zbliżających się wyborów parlamentarnych nawiązanie współpracy ze środowiskami lewicowymi staje się poważnym i pilnym wyzwaniem.

Piękny tekst Barańskiego!!!!!!

W obliczu zbliżających się wyborów parlamentarnych nawiązanie współpracy ze środowiskami lewicowymi staje się poważnym i pilnym wyzwaniem.

Spoko panie Zgruwus. Millery i inne Czarzaste raz dwa rozwiążą zbuntowane struktury żeby nie rozniesło sie na kraj cały