Wrogów Polski nie znam, natomiast przyjaciół owszem, paru by się znalazło.
Jednym z nich był Władimir Żabotyński, w archiwach zachowało się jego pismo, skierowane do Apoloniusza Zarychty byłego oficera Wojskowej Służby Geograficznej i szefa departamentu emigracyjnego Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej, przed wojną realizował on tajny plan pomocy Żydom walczącym o powstanie państwa Izrael. „
Pożyczkę udzieloną naszym przyjaciołom traktuję jako dług honorowy, który postaramy się jak najszybciej zwrócić”
Pierwsi żydzi, którzy stanęli do walki zbrojnej o państwo Izrael zostali wyszkoleni i uzbrojeni w Polsce.
Pomoc udzielona przez Polskę organizacjom syjonistycznym była przez żydów traktowana jako ,,dług honorowy’’ będący do zwrotu po utworzeniu państwa Izrael. Finansowa pomoc z budżetu MSZ Polski w roku 1938 i 1939 to ok 6 milionów złotych. Po spotkaniach z Józefem Beckiem, premierem Felicjanem Sławojem-Składkowskim i marszałkiem Rydzem-Śmigłym władze Polskie zezwoliły na utworzenie koło Zakopanego obozu treningowego żydowskich młodzieżowych organizacji paramilitarnych Brit Trumpeldor Betar i Brit Naszim Leumijot, organizowano je pod patronatem Ministerstwa Spraw Wojskowych latem 1936 i 1937.
Kurs w Andrychowie to efekt umowy zawartej jeszcze w 1936 r. obejmował pomoc polskiej armii w szkoleniu bojowników żydowskich. Pierwsza grupa 40 żołnierzy Irgunu zjawiła się w Polsce latem 1938 r. regularne szkolenia wojskowe w odbywały się na Wołyniu w Zofiówce i w Podębinie pod Łodzią. Kurs w Andrychowie nadzorował Abraham Stern, komendant Irgunu. Szkolenia przeszło podobno nawet 10.000 żydów
Umiejętności tam zdobyte przydały się do wysadzenia 22 lipca 1946 r. hotelu King David w Jerozolimie, gdzie mieściło się dowództwo sił brytyjskich w Palestynie. W marcu następnego roku szkoleni przez polską Dwójkę specjaliści od zamachów, wysadzili w powietrze brytyjską rafinerię w Hajfie. W kwietniu 1948 spacyfikowali arabską wioskę Deir Jassin. Ciekawym wyczynem było zabicie w 1948 r. Szweda Folke Bernadotte’a, mediatora ONZ. To że w czasie wojny uratował 11 tys. Żydów, w niczym nu nie pomogło.
Pomoc materialna, jej wysokość, jest znana tylko fragmentarycznie. Irgun, późniejszy Likud, między innymi z magazynów w Warszawie na ceglanej (dzisiejsza Icchoka Lejba Preca?) szmuglował z Polski do Palestyny 20 tysięcy karabinów(?) i amunicję do nich w ilości 20 milionów(?), do tego karabiny maszynowe, 200 szt ckm Hotchkiss, granaty ręczne i pistolety VIS.
Numery broni i cechy producenta były zacierane, a trefny towar przemycano do Palestyny np. zaspawany w walcach drogowych, jako sprzęt rolniczy albo jako cement czy odzież. W tym czasie obowiązywało embargo na dostawy broni wprowadzone przez Wielką Brytanię. Szmuglowano ludzi, do 1936 wyemigrowało z Polski do Palestyny 100 tysięcy. Gdy terytoria mandatowe zostały zamknięte przez Anglików, nielegalna emigracja była wspierana i współfinansowana przez rząd Polski, pozorowano turystykę, PKP jeździła do Konstancy a dalej regularnie kursowała między Konstancą a Hajfą „Polonia”, należąca do Gdyńskiego armatora, pasażerowie mieli nawet koszerną kuchnię. Od roku 1937 również LOT miał regularne połączenie z Palestyną. Do wojny z Polski do Palestyny przemycono jeszcze ponad 13 tysięcy. Państwo Polskie ryzykowało, bo pomoc Żydom, walczącym z brytyjskim panowaniem w Palestynie mogła przecież zniweczyć zabiegi o sojusz z Londynem przeciwko Niemcom.
Co tak naprawdę wiedzieli Anglicy o tej Polsko Żydowskiej współpracy i jak ona wpłynęła na dalsze losy Państwa nad Wisłą, zapewne się nie dowiemy, chciałbym tylko wierzyć że broń przekazana żydom naprawdę była nam zbędna, i do niczego Polsce nie potrzebna.
"Polonię" wspomniał Borchardt
Cytuj:
"We wszystkich odwiedzanych przez nas portach nazywano Polonie Grand-Orient-Lux-Torpeda. Przejechanie się z nami należało do dobrego tonu wśród śmietanki towarzyskiej każdego z krajów lezących nad Morzem Śródziemnym. W owym czasie byliśmy najszybszym statkiem na tej linii"
list do Zarychty
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
