Jako bonus do wielokroć komentowanego Tu wywiadu gen. Skrzypczaka (ocenianym przeze nie negatywnie mimo jego volty w sprawie dzisiejszej Ukrainy) dołączam rozmowę z 2008 roku z innym naszym generałem M. Hermaszewskim.
Gorąco polecam przeczytać całość. To niezwykły człowiek, z niezwykłej polskiej rodziny i z niezwykłą przeszłością.http://www.polskiekresy.pl/index.html?act=nowoscifulldb&id=35
Gen. Hermaszewski pierwszy raz o OUN-UPANa zachętę cytuję końcowy fragment:
Cytuj:
Aleksander Szycht: Czy czymś chciałby się Pan podzielić z młodym pokoleniem?
Gen. Mirosław Hermaszewski: Martwi mnie stosunek władz Ukrainy do OUN-UPA… Wojna jest rzeczą straszną – ale każda wojna ma jakieś cywilizowane sposoby prowadzenia. Biorę pod uwagę, że druga wojna światowa wprawdzie pokazała wiele przykładów, że ludzie od tych zasad mogą odejść. Nacjonaliści ukraińscy jednak w swoim zachowaniu umiejscowili się poniżej wszelkich norm – daleko w tyle za Niemcami. Wykazywali się na skalę masową niespotykanym bestialstwem, a my przecież nie stanowiliśmy fizycznego zagrożenia. Stanowiliśmy niebezpieczeństwo wyłącznie przez swoją polskość. Zginął mój 90-letni dziadek i kilkumiesięczny kuzyn. Zabijano w sposób okrutny. Często tak, by zadać jak najwięcej cierpień. Siostra Teresa widziała, jak dzieci nabijano na płot. Moje rodzeństwo Ania i Bogdan jeszcze przez lata zrywali się z krzykiem w nocy. Czy o takich ludziach można mówić, że byli żołnierzami? To bandyci i jest hańbą, że stawia się im pomniki, tak jak tym, którzy faktycznie z Niemcami walczyli. Nie mam uprzedzeń do Ukraińców. Mam wśród nich wielu przyjaciół także wśród kosmonautów. Niepokojem napawa mnie jednak tendencja do rehabilitacji „bohaterów OUN-UPA”.
Dziękuję za poświęcony czas.
Warszawa 7 marca 2008 r.
PS
I jeszcze taka osobista refleksja. Mniej więcej w okresie z którego pochodzi ten tekstowy wywiad, miałem szczęście w TV(najprawdopodobniej w TVP3 ok. północy) obejrzeć i wysłuchać wspomnień generała Hermaszewskiego. W odróżnieniu od późniejszych wywiadów (dostępnych dziś na YouTube) nie sprawiał wrażenia wyreżyserowanego. Ten twardy przecież mężczyzna wspominając historię swojego cudownego ocalenia z banderowskiego pogromu i śmierć swoich bliskich, chwilami był bliski załamania. Zaciskał gardło i szczęki, miał wilgotne oczy. A o swojej matce, która wyrwała się z rąk ukraińskich oprawców trzymając go za pazuchą, wielokrotnie mówił - MAMUSIA. Nie matka czy mama, ale mamusia. Sześćdziesięcio-paro-letni człowiek z czułością wspominał swoją matkę - mamusię. To było dla mnie niezwykłe przeżycie - i to siedząc przed t el e w i z o r e m. Nawet teraz kiedy to piszę ogarniają mnie emocje.
Więc pytam - kim trzeba być ?.. czy aby stworzeniem nazywanym wzniośle człowiekiem?.. , aby jako rodak tych co tam będąc bezbronnymi zginęli, ...i na dodatek będąc przywódcą tych jeszcze żyjących,.... jechać do Kijowa i wznosić okrzyki - chwała ukrainie???
Przepraszam tych - którzy są tym niezainteresowani.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
