|
Jan Pluszkiewicz
32 min
Demokracja i dobrobyt dzięki USA zawitał do Libii.
Jaka jest demokracja USA w Libii wiemy, z jaką nieskrywaną radością przyjęła sekretarz stanu USA Hilary Clinton przyjęła wiadomość o zamordowaniu Kadafiego stojąc na stopniach samolotu, radośnie wykrzyknęła houf! Nie ma Kadafiego nie ma Libii, jest chaos i ludobójstwo w którym pławi się USA razem ze swoimi kundlami! O Libii czasów Kadafiego mówi Polka, żona Libijczyka zamieszkała w Libii od 1974 roku, rozmawia z nią dziennikarz Tomasz Szeląg. Onet: Libia zeszła z czołówek serwisów informacyjnych. Agencje i media światowe piszą o niej rzadko. Najczęściej odnotowują tylko kolejne akty przemocy, które mają miejsce w tym kraju. Jak z perspektywy zwykłego mieszkańca Libii zmienił się on po obaleniu Kaddafiego? Żyje się lepiej czy gorzej, dostatniej czy biedniej? Tanya Valko: Niestety po pierwszej radości przyszło rozczarowanie. Jak można mówić o jakiejkolwiek poprawie, kiedy w kraju jest niebezpiecznie? Są również kłopoty z zaopatrzeniem i brakuje niejednokrotnie podstawowych produktów. "Arabska wiosna" zrujnowała Libię, jej przemysł i spokój mieszkańców. Libia zawsze była przyjaznym krajem, tak dla swoich obywateli, jak i cudzoziemców, a teraz wszyscy boją się w niej żyć. Uważa Pani, że za czasów Kaddafiego żyło się lepiej? Wiele przywilejów w wyniku "arabskiej wiosny" Libijczycy stracili bezpowrotnie. Wymienię kilkanaście: 1. Brak rachunków za prąd i za wodę, które były darmowe dla wszystkich obywateli; 2. Brak oprocentowania pożyczek; banki w Libii były państwowe, pożyczki były prawnie zagwarantowane dla wszystkich; 3. Posiadanie mieszkania było w Libii uważane za prawo człowieka i państwo dotowało mieszkania dla młodych małżeństw; 4. Małżeństwa posiadały tzw. książeczkę rodzinną, na którą kupowały za symboliczną kwotę sprzęt gospodarstwa domowego, a wszystkie środki czyszczące i chemiczne były również dotowane; 5. Na książeczkę rodzinną małżeństwo co miesiąc dostawało za znaczek skarbowy w wysokości 1 dinara kuskus, cukier, ryż, mąkę, makaron, przecier pomidorowy, puszki z tuńczykiem i parę litrów oliwy z oliwek. Do tego w "blaszakach", państwowych domach towarowych, były "rzucane" kartony z mrożonymi kurczakami; 6. Nowo narodzony Libijczyk otrzymywał "becikowe", a oprócz tego wyprawka dla dziecka była za darmo; 7. Wszystkie produkty dziecięce począwszy od odżywek, mleka w proszku po pampersy były dotowane; 8. Edukacja i opieka zdrowotna były bezpłatne. Przed rządami Kaddafiego tylko 25 proc. Libijczyków umiało czytać i pisać. Dziś wskaźnik analfabetyzmu wynosi 23 proc. Rząd ustanawiał liczne stypendia dla studentów, w tym do Polski, gdzie w latach 70-80-tych student dostawał comiesięczne stypendium w wysokości 500,- USD, darmowe mieszkanie oraz ubezpieczenie zdrowotne. Dziewczęta libijskie miały pełny dostęp do edukacji, w tym również były objęte programem stypendialnym; 9. Dzięki temu jedna czwarta Libijczyków posiada uniwersyteckie wykształcenie; 10. Libijczycy, którzy chcieli zostać rolnikami, otrzymywali ziemię, budynki gospodarcze, sprzęt, nasiona, żywy inwentarz za darmo. Również przepiękne farmy, w tym te wybudowane przez Poznański Kombinat Budowlany w górach Gharianu i okolicy; 11. Jeśli Libijczyk potrzebował skomplikowanego zabiegu medycznego, rząd fundował mu wyjazd zagraniczny i w całości pokrywał przelot, leczenie i rekonwalescencję; 12. Libijczyk "kupował" samochód, a rząd dopłacał mu połowę ceny auta, zaś osobom pracującym w urzędach państwowych i rządzie fundował auto, a obdarowany musiał tylko zapłacić cło w wysokości 1 proc. wartości pojazdu; 13. Cena benzyny w Libii wynosiła 14 centów amerykańskich za jeden litr; 14. Libia nie ma zagranicznych długów, a jej rezerwy dochodzące do 150 miliardów dolarów amerykańskich zostały zamrożone, więc teraz nowy rząd nie będzie miał z czego dotować pokrzywdzonego przez wojnę społeczeństwa; 15. Kaddafi przeprowadził największy na świecie projekt irygacji, Great Manmade River (Wielka Sztuczna Rzeka) w celu zapewnienia dostaw wody pustynnemu krajowi. Bardzo bogaty "socjal". Narzuca się jednak pytanie: skoro obywatele Libii - jak wynika z Pani wyliczenia – mieli tyle przywilejów, a Kaddafi tyle sukcesów – to dlaczego wyszli na ulice? Każdy, kto coś dostaje za darmo, chce jeszcze więcej. Z biegiem lat Libijczycy zaczęli poznawać języki, oglądać telewizję satelitarną, podróżować po świecie i zorientowali się, że w krajach o takich ogromnych złożach ropy naftowej, jakie były i są w Libii, powodzi się lepiej. Można porównać Libię do Arabii Saudyjskiej, Kuwejtu czy Kataru – na Bliskim Wschodzie obywatelom "roponośnych" mocarstw wiedzie się znakomicie. Jednak wiąże się to również z obszarem wpływów – Libia była pod "protektoratem" Rosji i wpływów komunistycznych, zaś Arabia Saudyjska - amerykańskich. Sami wiemy, jak wyglądało życie u nas w Polsce czy we Wschodnich Niemczech, a jak w Niemczech Zachodnich. Komunistyczne rządy zawsze wyniszczały kraje, bo były nieumiejętne i zbyt wiele funduszy przeznaczały albo na bezsensowne inwestycje, albo na utrzymanie władzy. Poza tym wszystkie te socjalne udogodnienia miały miejsce w latach 80/90 i początku lat dwutysięcznych. Później coraz bardziej były redukowane, bo Libia i jej społeczeństwo się kapitalizowało. Libijczycy niestety nie potrafią pracować, a wolą odpoczywać i ciągle liczą na "mannę" z nieba. Co takiego stało się w Libii, że po demokratycznych wyborach i euforii, jaka zapanowała po obaleniu dyktatora, jest tam tak niespokojnie? Co jest obecnie największym problemem dla tego kraju? Na początku oczywiście była euforia i radosne manifestacje na Placu Zielonym, obecnie Placu Męczenników, jednak z biegiem czasu w kraju zaczął szerzyć się terror. Jego obywatele bali się sąsiadów i niejednokrotnie fałszywych oskarżeń. Broń, którą otrzymali rewolucjoniści, nie została oddana, bowiem Libijczycy twierdzili, że w kraju jest niebezpiecznie. To była prawda, gdyż zaczęły się tworzyć bojówki samodzielnie wymierzające sprawiedliwość poplecznikom Kaddafiego. Jednak przy okazji stosowano wendetę, tak popularną w krajach arabskich. Na czym ona polega? Mszczono się na nieprzyjaciołach rodów i plemion, wyciągano z domów nielubianych sąsiadów i strzelano im w głowę. Zdarzały się też masowe egzekucje zwolenników Kaddafiego (53 osoby pod Syrtą). Rozpoczęła się masowa emigracja, bowiem nikt nie był pewien dnia ani godziny. Ludzie uciekają z Libii? Tak. Przykro to powiedzieć, ale Libia jest dzisiaj jednym z najbardziej niebezpiecznych krajów arabskich. Poza zatrważającymi aktami przemocy na terenie Libii niebezpieczne są ogromne połacie zaminowanych ziem, których rozbrajanie potrwa może i lata. Niewypały można znaleźć wszędzie i w najbardziej nieoczekiwanych miejscach. Ambasady, które ponownie otwarły się w Trypolisie, są do dziś dnia uważane za placówki wojenne, a dyplomaci mają nakaz poruszania się w konwoju lub z policyjną eskortą. Firmy płacą podwójne stawki specjalistom, aby zechcieli pracować na terenie Libii, lecz rzadko kto się zgadza ryzykować życie dla pieniędzy. A Zachód, który pomógł obalić dyktatora. Jak Pani ocenia jego politykę? Państwa Zachodu bombardowały Libię we własnym interesie, a nie w interesie Libijczyków, a teraz "wypięły" się na ludzi, niewinnych cywilów, którzy najbardziej ucierpieli, bo już zrealizowały swój pokrętny plan. Jednak należałoby zadać pytanie, komu zależało na destabilizacji w regionie? Czy kolejne źródełko z ropą jest aż tak ważne, żeby niszczyć kraj i jego mieszkańców? O jakim "pokrętnym planie" Pani mówi? O planie zrujnowania Libii i destabilizacji kraju w celu przejęcia kontroli nad roponośnymi terytoriami. Czy zgodziłaby się Pani z opinią rosyjskiego eksperta Jewgienija Satanowskiego, że "Libii jako państwa de facto nie ma". "Są oddzielnie wzięci ludzie. Kto ma na tyle broni, ten walczy o eksport ropy i kontrolę nad terytorium. Nic ponad to" – twierdzi arabista. Jego zdaniem, kraj mogłyby zjednoczyć zachodnie plemiona pod wodzą silnego przywódcy na podobieństwo Kaddafiego. Teraz znów marzy się politykom, ekspertom i libijskim obywatelom nowy przywódca Libii w typie Kaddafiego?! Więc czemu Zachód tak się zaangażował w jego obalenie? Według mnie Kaddafi był jedynym stabilizatorem między Muzułmańskim Bractwem w Egipcie a Islamskim Frontem Ocalenia w Algierii. Rozliczył się z "błędów młodości" i zamachów terrorystycznych, grube miliony odszkodowania wypłacił rodzinom ofiar katastrofy nad Lockerbie i stał się "dobrym wujkiem" i lubianym politykiem. Lubianym politykiem…? Berlusconi był jego przyjacielem, bo z Libii gazociągiem pod Morzem Śródziemnym płynął gaz zasilający całe południowe Włochy. Głowy państw gościły go w swoich krajach tak z oficjalnymi wizytami, jak i prywatnie, zaś szef Libijskiego Urzędu Bezpieczeństwa Musa Kusa jeszcze w grudniu 2011 r. uczestniczył w kolacji bożonarodzeniowej w Londynie u swoich kolegów z MI6. Tajemnica współpracy libijskich służb specjalnych z MI6 stała się tajemnicą poliszynela. CNN nakręciło reportaż o tzw. "żywych paczkach" przesyłanych z Europy do Libii celem przesłuchań z użyciem tortur, także kooperacja była bardzo zażyła, a zaufanie wielkie. Czyżby Kaddafi za dużo wiedział? Czyżby stał się niewygodny i trzeba go było zlikwidować? Widzę, że nie odpowiada Pani narracja, zgodnie z którą Libijczycy (z pomocą Zachodu) wybili się na wolność, obalając autokratycznego przywódcę. Jest nieprawdziwa? O jakiej wolności mówimy? O tej pod lufami kałasznikowów. Czy może pod rządami ortodoksów, kierujących się prawem szariatu? W Libii autentycznie źle "mieli się" tylko fundamentaliści, bo albo byli od razu likwidowani, albo musieli uciekać i żyć na emigracji. Kaddafi ich nie tolerował. Zadajmy sobie teraz jeszcze jedno pytanie: dlaczego Zachód tak bardzo zaangażował się w pomoc Libii, a całe lata miał w nosie biedną Syrię? Czy Syryjczycy nie mają prawa "wybić" się na wolność? A może nie mają na tyle ropy i funduszy, żeby być wolnymi? Libijskie Zgromadzenie Narodowe uznało prawo szariatu za podstawę państwowego prawodawstwa. Czy to oznacza, że Libia będzie kolejnym państwem, które – po wyzwoleniu od dyktatora – zwraca się w stronę swoich "rdzennych", religijnych wartości, które niekoniecznie są do pogodzenia z zachodnimi prawami człowieka? Nie wszystkim obywatelom podoba się, iż nowy rząd chce zrobić z laickiej Libii muzułmańskie państwo rządzące się prawem szariatu. Już krótkie spojrzenie na osoby w Zgromadzeniu mówi nam wszystko. Są to dysydenci, którzy uciekli z Libii za rządów Kaddafiego, który ścigał i surowo karał zwolenników fundamentalizmu islamskiego. Przebywali oni w większości 10-15 lat w takich ortodoksyjnych muzułmańskich krajach jak Arabia Saudyjska, Kuwejt czy Katar, a teraz wrócili szerzyć restrykcyjny islam w swojej ojczyźnie. Co zakłada prawo szariatu? Szariat wiąże się z licznymi obostrzeniami, w tym przede wszystkim w stosunku do kobiet, które w Libii miały pełną swobodę. Jeśli tak dalej pójdzie, może Libijki będą musiały przywdziać czarne abajSaudyjskiej? Może nie będzie respektowany ustanowiony przez prawodawstwo Kaddafiego wiek kobiety gotowej do zamążpójścia i zacznie się wydawać za mąż ośmiolatki, tak jak w Arabii Saudyjskiej czy Jemenie? Niestety z taką samą sytuacją restrukturyzacji prawa z międzynarodowego na szariat mamy do czynienia we wcześniej laickich arabskich krajach północnej Afryki, takich jak Tunezja czy Egipt. Jakie Pani widzi dalsze perspektywy dla Libii? Czy możliwa jest tam jeszcze jakaś forma demokracji, czy raczej czeka ją los "czarnej dziury w regionie" – siedliska terrorystów, przemytników i fanatyków? Demokracja a islam (czytaj: prawo szariatu) to oksymoron. Libia musiałaby pozostać krajem laickim, rządzonym zgodnie z prawem międzynarodowym i akceptującym wszystkie jego prawa i obowiązki. Nowy rząd raczej nie jest za takim rozwiązaniem, a jeśli jednak zechce ratyfikować konwencje międzynarodowe, to mam nadzieję, że nie będzie na nich napisane drobnym druczkiem: "Zgadzamy się, jeśli nie sprzeciwia się prawu szariatu" (vide: Arabia Saudyjska). A całą winą Kadafiego był fakt, że nie chciał swojej ropy sprzedawać w dolarach, bo uważał- bardzo słusznie, , że wartość dolara, to wartość świstaka papieru na którym jest wydrukowany!
|
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
nie wygląda to wiarygodnie, tekst baryckiego zdaje się pochodzić z kontrowersje.net i jest powielany w wielu miejscach w internecie 
