Golem pisze:
Parafon. Pisz. Ja tam lubię taką grafomanię.
Grafomanię!
Zawsze zazdrościłem ludziom, którzy nie wstydzą się pokazać, że są profanami.
Tak jak w „Regulaminie tłoczni win”, podróżując przez kolejne strony, czuję przelewające się w rękach ludzkie trzewia, zapach dojrzewających jabłek, woń materaca, na którym śpi moczące się nocą dziecko, tak w forumowej powieści cyklicznej Parafona odczuwam w każdym zakamarku swego jestestwa osadzone na solidnych podstawach fundamenty osi, na której autor powieść swą zbudował: Realizm - czucie - pragnienie.
Postaci z powieści Parafona są tak realistyczne, że czuje się ich pot, wyziewy z ich ust, razem z nimi odczuwa się oszołomienie alkoholem i razem z nimi się rzyga.
Usytuowanie wydarzeń (Żoliborz, Jastrzębia Góra, Czechosłowacja) jest nieprzypadkowe i wyjątkowo sugestywne.
„
Pojechaliśmy zwiedzać Budapeszt” . Genialny autor stworzył w tym jednym zdaniu pojechanie do Budapesztu tak, że każdy czytający oczami wyobraźni widzi Budapeszt i siebie na jego ulicach, choć takie miasto nigdy nie istniało!
Pokochanie, pragnienie, porzucenie.
Po drodze bohater zdał do technikum.
Każdy odcinek forumowej powieści cyklicznej Parafona wystawia pragnienie czytelnika na wielką próbę – oczekiwania na kolejny.
I jak z lekturą każdego dzieła związane jest cierpienie, że kiedyś się treść skończy, tak i ja cierpię widząc kolejny wpis Parafona z nagłówkiem Sezon x/x.
Parafon to nie ubogi krewny klasyków światowej literatury.
Parafona, autora forumowej powieści cyklicznej, od Irwinga dzieli maleńki krok.
Niewykluczone, że Hollywood dowie się o Parafona genialnym dziele.
Żywię nadzieję, że nigdy powieść ta nie zostanie zekranizowana, bo nie ma na tej planecie scenarzysty, który mógłby się zmierzyć z oryginałem, ani aktorów będących w stanie oddać kunsztem swej gry osobowości bohaterów powieści.
W skromne słowa ubrałem swoje, z wiadomą lekturą, związane wrażenia.
Jako i ten profan, Golem, czekam z niecierpliwością na kolejne odcinki.