|
Mirosław Majkowski: Słuszna sprawa czy zbiorowe samobójstwo?
wielkość czcionki Zmniejsz czcionkę Powiększ czcionkę Wydrukuj Email 7 komentarzy
Oceń ten artykuł1 2 3 4 5 (9 głosów)
Mirosław Majkowski: Słuszna sprawa czy zbiorowe samobójstwo?
Mirosław Majkowski
Z każdym dniem widać coraz bardziej nachalny potop informacji związanych z tzw. „nadchodzącym zagrożeniem”. Tytuły artykułów na portalach internetowych, czołówki gazet, spikerzy radiowi i telewizyjni straszą nas Rosją, rewizjonizmem, totalitaryzmem, terroryzmem i wszelkimi pozostałymi nieszczęściami, jakie tylko człowiek człowiekowi jest w stanie uczynić. Historia zaś wiele razy pokazała, że homo sapiens może uczynić wiele złego, a jego zdolność do autodestrukcji jest niepodważalna. Z tego wszystkiego wyłania się nieodparte wrażenie, że ta powszechna rusofobiczna propagandą jest tak naprawdę przygotowaniem gruntu pod zbliżający się konflikt, który może nas bezpośrednio dotknąć. Sama zaś propaganda to nic innego, jak świetnie przygotowane elementy socjotechniki. Krótko mówiąc – proces oswajania nas z wojną ruszył pełną parą.
Trudne pytania
Czy mamy powody i interes do uczestnictwa w tej wojnie? Dlaczego Węgry odstają od polityki pozostałych krajów Unii Europejskiej? Czy jesteśmy na tę wojnę przygotowani? Wreszcie podstawowe pytanie – w czyim interesie jest ta wojna i eskalowanie napięcia? Przeanalizujmy kilka faktów.
Podczas rewolucji na kijowskim Majdanie, która pochłonęła wiele ofiar z obydwu stron (tylko o tych od strony rządowej jakoś się nie chce mówić i pamiętać, jakby to nie byli Ukraińcy), rządzący Polską, wraz z „jedyną słuszną opozycją”, bezkrytycznie i bez jakiegokolwiek zastanowienia poparli „majdanowców”, opowiadając się tym samym wyłącznie po jednej stronie barykady. Można odnieść wrażenie, jakby realizowali ściśle czyjeś wytyczne... Po inkorporacji Krymu przez Rosję, co bezsprzecznie zaburzyło pewien kilkudziesięcioletni ład w Europie, władze RP publicznie potępiły ten fakt, starając się jak zauważalnie i wyraziście podnosić wszem i wobec rosyjski rewizjonizm. Jednocześnie zapomniano, razem z pozostałą częścią Europy, o własnym grzechu rewizji granic i oderwaniu od Serbii Kosowa, co ostatecznie nastąpiło w 2008 r. Ponadto za ofiarność i odwagę polskich notabli w obronie Ukrainy i potępianiu Rosji zapłacili w praktyce uszczupleniem własnych dochodów polscy sadownicy, rolnicy, rzeźnicy, przetwórcy i wszelkiej maści przedsiębiorcy, którzy na handlu z Rosją zarabiali pieniądze, spłacali kredyty itp. W odpowiedzi usłużne władzy środki masowego przekazu publikowały mnóstwo artykułów o rzekomym szybkim i skutecznym podboju nowych rynków zbytu oraz tym samym wzrostu zadowolenia pośród naszych rodaków. Co jednak konkretnie otrzymaliśmy od Ukraińców w zamian za zaangażowanie się w ich konflikt z Rosją?
„Pstryczka w nos” w postaci raportu o państwach przyjaznych Ukrainie, w którym Polska nie znalazła się nawet w pierwszej dziesiątce, utrzymaniem ukraińskiego embarga na mięso, które nałożone zostało kilka lat przed nałożeniem rosyjskiego embarga, uczczeniem minutą ciszy przez parlament ukraiński pamięci Romana Szuchewycza – zbrodniarza, bezpośrednio odpowiedzialnego za ludobójstwo na Wołyniu i w Małopolsce Wschodniej oraz kilka innych „cukiereczków”, jak choćby przejawiające się co jakiś czas postulaty „zwrotu Ukrainie Przemyśla i 16 innych powiatów”.
W mediach prócz tego Polaków straszy się, że po Ukrainie przyjdzie czas na Państwa Bałtyckie, a po nich na nasz kraj. W dodatku każe nam się stawać w obronie Łotyszy, którzy organizują w Rydze marsz ku czci weteranów-ochotników SS, czy Litwinów, którzy najbardziej na świecie nienawidzą Polaków, demonstrując to przy każdej nadarzającej się okazji. Należy tu jednak przyznać rację tym wszystkim straszącym – rzeczywiście przyjdzie i nasz czas, jeśli wciąż będziemy ufać tym „przyjaciołom” zza oceanu, którzy sprzedali nas za przysłowiową „paczkę fajek” Józefowi Stalinowi w Jałcie, Teheranie i Poczdamie... Warto również pamiętać, że będąc „sojusznikiem” USA, oraz posłusznie wypełniając wolę administracji kolejnego rezydenta Białego Domu, która do dziś nie zniosła wiz dla obywateli swojego wiernego sojusznika, znaleźliśmy się na „zaszczytnym” drugim miejscu po Stanach Zjednoczonych jako wróg Rosji. Z tego miejsca powinni być dumni czołowi polscy politycy... Wreszcie bowiem, nasz kraj znalazł się w ścisłej czołówce, a nie na szarym końcu.
W powyższym kontekście żal tylko zwykłych obywateli Ukrainy, którzy zarabiając grosze (dla przykładu pracownik banku we Lwowie zarabia miesięcznie 3000… hrywien – po przeliczeniu 480 zł), pracują wciąż na oligarchów z nowego rozdania, wysysających z tego kraju, co tylko można. Jednocześnie ci sami obywatele przelewają krew na wschodzie, walcząc pod Ługańskiem, Donieckiem czy Mariupolem z separatystami, powstańcami, czy jakkolwiek by ich nazywać oraz, co nie ulega wątpliwości – oddziałami rosyjskimi. Dla przeciętnych zjadaczy chleba na Ukrainie jednak nic się nie zmienia, a co gorsze – jeszcze długo się nie zmieni... Tylko Petro Poroszenko wraz z Arsenijem Jaceniukiem robią wszystko, aby wciągnąć świat w III wojnę światową.
|
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
