forum.nie.com.pl

No, niestety, Malino! To Pan Barycki ma rację!
Albo uznamy, że menel człowiekiem nie jest i podważymy nasze własne człowieczeństwo i trzeba będzie jakichś ci nowych definicji szukać, a tych nie widać! Albo przeprowadzimy jasny podział na ludzi i nieludzi a priopri, ignorująć przynależność gatunkową.

Generalizujecie i tyle. Różne są przypadki.

Wstyd mi za was.

A Ty nie rozumiesz Pana Baryckiego:)
A Murzynów to jeszcze u Was biją? Bo chciałabym użyc argumentu

a jamysle ze Ci co wolaja o wspacie sa poprostu zaleniwi zeby samemu zapracowac na flaszke, naprawde glodny i bezdomny nie grymasi.

_________________
Ceń słowa. Każde może być twoim ostatnim. S.J.L. weil...Alle sagten: Es geht nicht. Da kam einer, der das nicht wusste und der es einfach tat.

I tu już mamy przykład stratyfikacji stosowanej przez ludzi uczciwych i przyzwoitych, jak widać na przykładzie tych tu powyżej ludzi uczciwych i przyzwoitych, okazuje się, że ludzie uczciwi i przyzwoici mają swoje uczciwe i przyzwoite kryteria, pozwalające im w sposób uczciwy i przyzwoity decydować, kto uczciwie i przyzwoicie zasługuje do uczciwego i przyzwoitego według kryteriów uczciwych i przyzwoitych prawa do uczciwego i przyzwoitego ochłapu, który tylko uczciwemu i przyzwoitemu pozwoli uczciwie i przyzwoicie nie zdechnąć z głodu, a uczciwie i przyzwoicie nieuczciwemu i nieprzyzwoitemu zdechnąć. Najokropniejsze gehenny na tej planecie czyniły ludziom, nie, potwory i degeneraci, a swoją uczciwością i przyzwoitością ludzie uczciwi i przyzwoici.

Adam Barycki

Barycki gówno wie o prawdziwym życiu , a Ty chcesz z nim dyskutować o wyższości bytu nad świadomością , czy też odwrotnie...
Że on jest jebnięty , to da się zauważyć , ale że ty się do jego poziomu chcesz zniżać to nowina.

Kanakk,
Barycki jedynie reasumuje "myśli" 50% społeczeństwa, jego wypowiedzi mnie nie dziwią - taki ma styl. Dodatkowo, argumentuje to także w "imieniu" tych 50%. Może to oburzać, denerwować ale przyznajmy się szczerze, takie są realia w Polsce. Wielu tam tak reaguje. Co może tylko dziwić to, dlaczego tak myślą i tak reagują. Czyżby nowe realia wpłynęły na odwagę zdjęcia maski? Może ich życie oparte jest i podporządkowane egoizmowi? A może zwyczajnie, niema odpowiednich wzorców do naśladowania a te które są, propagują właśnie taką postawę którą przedstawia Barycki i ludzie bez sprzeciwu podporządkowują się tym "wymogom" czasu i mody.

Bardziej dziwię się wpisom rybci. Komentuje, nie czytając a co ważniejsze, nie orientując się w temacie. Nie wiem czy mój komentarz wzięła przez nieuwagę za artykuł, czy też z roztrzepania, mnie przypisała felieton, którego autorem (co zaznaczam w tym wątku skwapliwie) nie jestem.
No rybcia zwyczajnie pisze aby pisać i już. (I co jej zrobicie? Nic)

Moim najważniejszym spostrzeżeniem jednak pozostaje to, że tu, ludzie wstydzą się być ludźmi. Obawiają się, że jeśli odczują żal, współczucie, krztynę chęci do bycia altruistą to odebrane to będzie przez całą resztę jako bycie niemodnym mięczakiem, niedzisiejszym naiwniakiem, nieprzystosowanym do dzisiejszych czasów głupkiem itp.
Dlatego mi za was wstyd bo nie wiem czy już nie posiadacie uczuć takich jak choćby ...............eh co tam.
A ja i tak będę robić swoje. Tak, tak, jestem głupia bo uważam, że to nie całkowicie ludzie na dnie są temu winni, że się tam znaleźli.
I co mi zrobicie? Nic.

Troszkę więcej od ciebie kutasie. Dwa i pół roku temu, Barycki zbankrutował kolejny raz w swoim życiu, bo Barycki wychował się w PRL-u i przyzwyczaił, że nie musi się lękać o jutro, dlatego nigdy nie żałował sobie wiśniowych butów, kiedy miał pieniądze, a tak mocno przywiązał się do swojej podmiotowości, że przez ostatnie dwie dekady nie chciał zauważyć swojej przedmiotowości w tym dzisiaj tak wolnym i niepodległym państwie prawa. Razem z bankructwem śmiertelna choroba żony i brak właściwej opieki medycznej, na szczęście Barycki miał jeszcze zegarek, za który zapewnił właściwą opiekę medyczną, ale wszelkie szybkie próby wyrwania się z dna nie powiodły się i zostałem w pięknym domu nad jeziorem z dużym salonem przy buchającym ogniem kominku, acz tylko wynajętym i bez grosza przy duszy. Poprzednie bankructwo sprzed dziesięciu lat nauczyło mnie, że dla ludzi uczciwych i przyzwoitych z bliskiego otoczenia, życie ludzkie innej osoby, a jakże, jak najbardziej ludzkiej, niewarte jest nawet stu złotych. Pieniądze mają w sobie coś ze śmierdzącej skarpetki, śmierdzą bardzo intensywnie, ale podrobić tego smrodu nie sposób. Masz forsę i ludzie to czują, jak śmierdzącą skarpetę, nie masz, nie podrobisz smrodu, nie czyją i w huja nie dadzą się zrobić, nie śmierdzisz, nie masz forsy dziadu i spierdalaj. Dlatego nie próbowałem nawet prosić kogokolwiek z mojego otoczenia o pomoc, a wystarczyłoby mi tylko trzy tysiące, aby się odbić od dna. Wolałem sprzedać samochód na złom za osiem stów i za to w towarzystwie pięknych kobiet upojonych winem, i w gronie serdecznych przyjaciół przy dźwiękach strun odejść wesoło z tego świata. Nie była to łatwa decyzja i nie z własnych powodów, a z powodu poczucia odpowiedzialności i obowiązku wobec bezradnych mi najbliższych. Lęk, groza tej sytuacji nie pozwalały nawet na moment zaznać wytchnienia. Jednak nie miałem wyjścia i kiedy decyzja zapada, człowiek osiąga spokój, staje się absolutnie wolnym (choć, tak prawdę powiedziawszy, to huj z taką wolnością). Pozostały mi już tylko do rozważenie kwestie techniczne. Jednak jakaś kurwa w człowieku siedzi i plugawie namawia do łapania brzytwy, i uległem, chwyciłem za brzytwę. Od razu uprzedzę, że wykluczyłem absolutnie seryjne chodzenie po prośbie, owszem, uległem, ale z mocnym postanowieniem, że ulegnę tylko raz. Ze dwa dni zastanawiałem się przy kominku, kogo wybrać, aż w końcu zapadła decyzja. Wybrałem osobę z forum, tego forum. W krótkich żołnierskich słowach poprosiłem i otrzymałem pomoc. Dzisiaj, nie tylko buty wiśniowe sobie robię na obstalunek, ale na obstalunek robią mi ogromny jacht, właśnie jestem w tracie zakupu odpowiedniej limuzyny i ogromnej terenówki z silnikiem 6 litrów. Kolejny raz w swoim życiu będę kupował ziemię na rezydencję, a miałem już kilka, ostatnio 14 hektarów nad jeziorem, która dawno poszła na wiśniowe buty. A wszystko wskazuje na to, że jeszcze w tym roku znowu będę milionerem.

I patrz Pan, Panie Kanak, jaki skurwysyn ze mnie, ktoś mi pomógł, uratował od śmierci, a ja zamiast z wzajemnością biednych nakarmić i uleczyć, planuję luksusy dla siebie. Jak Pan myśli, ilu za to mógłbym biednych nakarmić i uleczyć? A dla ilu by nie starczyło? I dlaczego ja maiłbym być bogiem i dokonywać takiego wyboru? Może Pan zdecyduje się być bogiem i zorganizuje państwo, które odbierze mi w podatku 90% mojego i przeznaczy dla biednych, a jak nie, to pocałuj mnie huju w dupę, a ja jakoś będę musiał przyzwyczaić się do życia na wyspie luksusu otoczonej oceanem nędzy, jako uprzedmiotowione bydle. I co z tego, że dam komuś dwa złote, czy dwieście, czy nawet parę tysięcy i tak nie zmieni to mojego bydlęcego stanu wyzutego z człowieczeństwa.

Adam Barycki

Mój boże, widzisz tak wielką modrość z serca szczerego płynącą i świętą nie czynisz Pani Maliny, niesprawiedliwy jesteś boże. Oczywiście, ja skurwysyn, bydle plugawe widzę to inaczej. Winni są ci i nie niezupełnie, a zupełnie i całkowicie, którzy uważają, że jakąkolwiek winę ponoszą za swoją sytuację będący na dnie i skurwysyny plugawe swoją jałmużną chcą zatuszować swoje plugawe sukwysyństwo. Winne za nędzę i poniżenie jest całe społeczeństwo, a bezwzględną odpowiedzialność za zbrodnie nędzy i poniżenia ponoszą elity, a jest to zbrodnia niewybaczalna i dlatego jej miejsce jest w dołach z wapnem przysypanych ziemią.

Adam Barycki