|
Czarna wąska szosa przez Puszczę Piską, przede mną kolumna rowerzystów, szeroka na pół szosy i rozciągnięta na ponad kilometr, jakieś pięćset rowerów. Z naprzeciwka co rusz jedzie auto, wyprzedzenie tylko z ryzykiem czołówki. 16 kilometrów jechałem za nimi półtorej godziny. Zadzwoniłem na policję, jednak nie pojawił się żaden radiowóz. W Rucianym znalazłem pilota w tym tłumie, a ten nawet nie był świadomym, że popełnia wykroczenie drogowe. Górska droga z Polanicy do Dusznik, na całym odcinku podwójna ciągła, kilkunastu kolarzy blokuje cały pas ruchu, prędkość korka za nimi 20 km/h i znowuż to samo, trener nie jest świadomy łamania kodeksu drogowego. Jeżeli kto nie umie pływać, a wskakuje do głębokiej wody, to tonie, tak już jest na tym świecie, a jak jest na tamtym świecie, tego nie wiem, ale na tym świecie, jeżeli rowerzyści uczestniczą w ruchu drogowym nie znając kodeksu drogowego, to z konieczności dialektycznej muszą ginąc na drogach.
Jadę na Mazurach również taką leśną szosą, noc ciemna pochmurna, pada deszcz, oślepiają światła z naprzeciwka jadących samochodów, dodatkowo wszystko się iskrzy w kroplach deszczu, nic nie widać. I nagle jakieś przeczucie, nic nie widziałem, ale podkusiło mnie odbić w lewo, akurat z naprzeciwka nie było nic blisko, jakieś światła z pół kilometra, więc mogłem sobie pozwolić odbić w lewo. I oczywiście mijam dwóch rowerzystów i do tego tych modnych na rowerach cool, czyli absolutnie bez niczego, ani światełka, ani odblasku, nawet na pedałach. Jechałem z kolegą, 190 cm wzrostu, sto kilo wagi, wysiedliśmy i wpierdol, ale taki bardzo zdrowy, a rowery położyłem na szosie i przejechałem autem. Na pożegnanie powiedziałem chłopcom: aby wpaść pod pędzące auto i wyjść z tego z tylko obitymi mordami, trzeba mieć u boga wielkie chody, bez łaski bożej bylibyście już trupami.
Ulica jednokierunkowa w mieście, stoi autobus, a ulicą wymijają go jadące auta. Baba pcha przed sobą wózek z dzieckiem i wyjeżdża tym wózkiem przed autobus nie widząc co jest za autobusem, pisk opon i trupka nie ma tylko dlatego, że ulica jednokierunkowa i było miejsce na odbicie w lewo.
Idę z sześcioletnim dzieckiem, po drugiej stronie jednokierunkowej ulicy rozmawiają dwie koleżanki, a dziecko jednej z nich, dwuletni berbeć pozostawiony bez opieki wybiega na ulicę pod jadącą taksówkę. Sam się dziwię, jak mózg może tak logicznie w tak krótkim czasie zadziałać, w ułamku sekundy wiedziałem co robić, auto hamowało, a ja odepchnąłem swoje dziecko od krawężnika i skoczyłem po berbecia, myślałem sobie, złapię berbecia, podniosę jedną ręką do góry, a sam się ustawię tyłem do hamującego samochodu i najwyżej uderzy mnie lekko i wrzuci na przednią maskę. Ale było inaczej, kierowcy udało się w trakcie hamowania skręcić w lewo i zatrzymał się metr od mojego dziecka stojącego na chodniku przy ścianie, hamowanie było ostre, przedni zderzak prawie dotykał jezdni i dlatego moje dziecko żyje. Niestety, jak się okazało, mój mózg nie działał prawidłowo, a ja wpadłem w szał, matce dziecka obiłem mordę tak, że ze dwa tygodnie chodziła fioletowa. Dowiedziałem się, że jej mąż mnie poszukuje, a wkurwiony byłem tak bardzo, że obicie mordy tej kurwie nie dało mi uspokojenia, wiec chętnie sam odszukałem poszukującego mnie męża. Jednak tern sukinsyn nie dał mi satysfakcji, okazał się rozsądnym człowiekiem, kiedy mu powiedziałem co się wydarzyło, zapewnił mnie, że żonie swojej sam dodatkowo obije mordę, a mnie zaprosił do pobliskiej knajpy na wódkę.
Adam Barycki
|