Bronto pisze:
Wielki Wezyr pisze:
Na FB. Ale nie było żadnego źródła.... Więc szukam jakiegoś potwierdzenia lub dementi....
To się pewnie wzięło po wypowiedzi chińskiego dyplomaty w Europie.
Dał do zrozumienia, że
Chiny nie będą dłużej tolerować agresywnej retoryki USA wobec FR, mówił coś jeszcze, że wyobrażenia USA o ich przewodniej roli w świecie są 
Szanghajska Organizacja WspółpracyZałącznik:
szang.jpg
Współpraca militarna
Metodą pozwalającą urzeczywistniać postawione cele jest organizacja manewrów wojskowych pod nazwą „Misja pokojowa”. W 2005 roku wzięło w nich udział 2 tys. Rosjan i 8 tys. Chińczyków, których oficjalnym powodem była walka z terroryzmem. Scenariusz manewrów skłaniał do interpretacji, że
rzeczywistym celem była próbę powstrzymania, tzw. kolorowych rewolucji, której obawiano się po wydarzeniach w Jugosławii (2000 r.) Gruzji (2003 r.), na Ukrainie (2004 r.), w Kirgizji (2005 r.) i Uzbekistanie (2005 r.). Według Moskwy i Pekinu było one spowodowane działaniem państw zachodnich, a głównie USA skierowanym na wzrost ich strefy wpływów, kosztem Chin i Rosji. Ćwiczenia sugerowały również możliwość ewentualnej operacji ataku na Tajwan, który jest uznawany przez Pekin za zbuntowaną prowincję.
W sierpniu 2007 roku odbyły się kolejne manewry w okolicach Urumczi, stolicy północnozachodniej prowincji Xinjiang, oraz w okolicach rosyjskiego Czelabińska. Charakterystyczne, że
miało to miejsce miesiąc po wystąpieniu Rosji z Paktu o Konwencjonalnych Siłach w Europie. 14.07.2007 r. prezydent W. Putin podpisał dekret zawieszający uczestnictwo Rosji w CFE wskazując na zaistnienie wyjątkowych okoliczności naruszających bezpieczeństwo Federacji Rosyjskiej.
Chodziło o amerykańskie plany rozmieszczenia elementów tarczy antyrakietowej w Polsce i Czechach oraz odrzucanie żądań Rosji w sprawie przystąpienia do układu Litwy, Łotwy oraz Estonii[21].
Manewry odzwierciedlały rosnące znaczenie SzOW w utrzymywaniu regionalnego jak i globalnego pokoju bez naruszania interesów państw trzecich. Zaczęto jednocześnie formułować tezę, że SzOW staje się formą organizacyjną, wokół której budowany jest tak zwany „blok euroazjatycki”[22][23]. rozwijany przez „klub dyktatorów” nie respektujących zasad demokracji według kryteriów zachodnich. W manewrach pod kryptonimem "Misja Pokojowa 2009" wzięło udział po ok. 1300 żołnierzy z Rosji i Chin oraz samoloty bojowe, śmigłowce i samoloty transportowe. Tu również motywem przewodnim była walka z separatyzmem, terroryzmem i ekstremizmem. Kolejne manewry odbędą się w październiku 2010 r. w Kazachstanie. Nowością ma być większy udział wojsk tego państwa. Razem ćwiczenia mają obejmować 1000 żołnierzy z Kazachstanu, Chin i Rosji
SzOW a amerykańskie interesy strategiczne
.....
W 2005 roku został odrzucony wniosek Stanów Zjednoczonych o uzyskanie statusu obserwatora. Jednocześnie wskazywano na konieczność wycofania wojsk amerykańskich z terytorium państw członkowskich SzOW. Wspierano władze uzbeckie, które zażądały opuszczenia przez żołnierzy amerykańskich bazy wojskowej w Karszy-Chanabad. Było to reakcją na amerykańską krytykę działań przeciwko zamieszkom w Andiżanie, którą rząd traktował jako powstrzymanie kolejnej „kolorowej rewolucji”[24]. Prezydent Islam Karimow stał się wtedy obiektem krytyki na Zachodzie[25]......
Polityka USA zmierzała również do dezintegracji współpracy chińsko-rosyjskiej. W styczniu 2009 pojawiła się inicjatywa autorstwa Z. Brzezińskiego dotycząca powstania osi współpracy amerykańsko – chińskiej, tzw. G-2. Postulowano przesunięcie akcentu z „strategicznego dialogu gospodarczego” na dialog „gospodarczy i strategiczny”. W istocie stanowi ona próbę stworzenia sojuszu USA – Chiny, która zmniejszyłaby znaczenie nie tylko słabnącej G-8, ale również rosnącej w siłę G-20. Realizacja projektu doprowadziłaby do osłabienia współpracy Rosji i Chin w SzOW, a jednocześnie obniżała znaczenie Unii Europejskiej....... 16.06.2009 odbył się w rosyjskim Jekaterynburgu
szczyt SzOW, BRIC oraz OUBZ. Na tych spotkaniach Chiny opowiedziały się za koncepcją strategicznego partnerstwa z Rosją[36]. Od tego okresu stosunki amerykańsko – chińskie ulegają ochłodzeniu[37], czego przykładem jest sprzedaż Tajwanowi uzbrojenia o wartości 6 mld dolarów przez USA oraz spotkania prezydenta B. Obamy z duchowym przywódcą Tybetańczyków dalajlamą w lutym 2010. Pekin postrzega to jako politykę wymierzoną w chińskie interesy narodowe.....
Na spotkaniu premierów w Kazachstanie 30.10.2008 już jako premier Rosji, W. Putin wskazał na konieczność poszerzania zakresu spraw podejmowanych w ramach SzOW, gdyż wymaga tego sytuacja gospodarcza i społeczna spowodowana przez globalny kryzys finansowy......
SzOW może więc uzyskać podwójne oblicze. Po pierwsze stać się geopolitycznym klubem państw autorytarnych skierowanych przeciwko zachodnim demokracjom. Po drugie stworzyć siłę geoekonomiczną preferującą kapitalizm przemysłowy i odrzucającą wirtualny kapitalizm finansowy jako model oskarżany o spowodowanie globalnego kryzysu gospodarczego. O takiej możliwości świadczy stwierdzenie premiera Rosji, który potępił nieefektywność i egoizm monopolu w światowych finansach zapowiadając, że
Rosja weźmie udział w zmianie globalnej struktury finansowej, aby zagwarantować stabilizację, prosperity i postęp[41]. W tym tonie prezydent Miedwiediew na Międzynarodowym Forum Ekonomicznym w Sankt Petersburgu (czerwiec 2008) wezwał Chiny, Rosję i Indie do budowy świata wielobiegunowego.....
Odbudowa Rosji oraz wzrost potencjału Chińskiej Republiki Ludowej zakończyły marzenia Stanów Zjednoczonych i ich sojuszników o „końcu historii”[48], gdzie jedynym systemem politycznym będzie demokracja zachodnioeuropejska a ekonomicznym gospodarka rynkowa według recept neoliberalnych. Wśród państw, które stanęły na przeszkodzie są właśnie członkowie SzOW – Chiny i Rosja, oraz obserwatorzy: Iran i Indie. Państwa członkowskie odgrywają istotną rolę w kształtowaniu świata wielobiegunowego, gdyż eurazjatycka integracja podważa amerykańskie dążenia do zachowania globalnej dominacji. Stąd Waszyngton podejmuje próby dezintegracji SzOW, dążąc do eliminacji groźby przekształcenia się państw – obserwatorów w członków (Indie, Pakistan).
Art jest już kilkuletni, w międzyczasie status kolejnego członka obserwatora uzyskała Turcja
http://www.geopolityka.org/analizy/651- ... ynarodowej