|
Cos unioslo go i cisnelo jak niczym. Tak. Niczym. Jakis wir. Wir wirow. Caly ciag wirujacych wirow. Wszedzie. Wszedzie w calym wszedzie. On byl tym wszedzie. Byl wszystkim i wiedzial wszystko. Chcial krzyczec w euforii WIEM WSZYSTKO! Lecz nie dobyl z sie ni slowa, ni dzwieku, wibracji. Sam bedac wibracja juz tylko... kurwa powinienem uwazniej czytac bloga, naszla go refleksja. WIBRACJI WE WSZECHINFORMACJI! ZOSTANIESZ TU! NIE DOSTAPISZ TAJEMNEJ TRANSFORMACJI! Slyszal posrod wirow szyderczy glos Giorgio. SMIERDZIELNE KONSEKWENCJE! SMIERDZIELNE KONSEKWENCJE! szydzil z niego wciaz. Wtem Stefan ryknal przekrzykujac i wiry i wibracje i Giorgio i fakt pozostawienia swego ciala pod jablonka i smierdzielne konsekwencje nawet: KUUUUUURRRRRRWWWWWWAAAAAA!!!!!! I znikneli wiry, wibracje, Giorgio, a smierdzielne konsekwencje? Otworzyl powieki. Nie. Nie otworzyl. Faza nie widzenia, pyk, faza widzenia. Fajne. Powtorzyl. Pyk-pyk. Pyk-pyk-pyk-pyk-pyk. Zajebiste! Pyk-pyk-pyk-pyk- pyk-pyk-pyk-pyk-pyk-pyk-pyk-pyk-pyk-pyk-pyk-pyk-pyk... Hej, Pykacz! Rozejrzal sie po nienaturalnie nasyconej zielenia, zolcia i fioletem oczojebnej lace. Jablonki nie bylo. Pod jablonka siedzialo dziwnie wygiete, martwe cialo Stefana, a moze i Kalasantego. Tu byla tylko ta oczojebna laka, jazn Stefana, a moze i Kalasantego i ten glos. Pyk-pyk. Pyknal sobie raz jeszcze. No zajebiste!
|