Cytuj:
Nie, naprawdę chyba nie ma sensu jednak tych dyskusji prowadzić.
Tym bardziej ze widzę ze i mnie emocje zaczynają ponosić.
Raz jeszcze przepraszam, nałożyły się wcześniejsze w sumie bzdurne konflikty, oczekiwania i tak dalej.
Owszem reaguję emocjonalnie, taka już moja natura, ale reaguje tak tylko wtedy, kiedy mi na kimś zależy... Mój żal był prawdziwy.
Wiem, że to niepotrzebne, a nawet mi głupio, tak po ludzku. Musiałam jednak to z siebie wyrzucić, już taka jestem.
Oddzielam grubą kreską. Zapomnijmy proszę.
Uważam jednak, że warto rozmawiać. I nawet czasem tym debilem sobie pojechać, czy tam innym foliarzem. Bo w ten sposób odreagowujemy, choćby po to by nie zwariować.
Dla nas wszystkich to jest nowa sytuacja, w taki czy inny sposób jest uciążliwa, męczy nas to...
A przynajmniej mnie.
Powtarzam raz jeszcze, ja nie neguję istnienia samego wirusa, trzymam się zaleceń, cały ubiegły rok, nikt z nas nie wyjechał na urlop. Ze strachu.
A przecież powinnam chociaz te 10 dni wdychać jod.
Powinnam przynajmniej kilka razy w miesiącu chodzić do groty solnej, zamknięta. w pracy przez 8 godzin musiałam nosić maseczkę. Bardzo tego pilnowano.
Efekt jest taki, że kaszlę jak stary górnik i częściej sięgam po inhalator z niebieską końcówką.
Natomiast pozostaje jeszcze jedno oblicze tej całej sytuacji.
Jestem dosyć konsekwentną osobą, gdybym więc miała przyjąć do siebie, iż ten wirus jest tak straszny, to zwariowałabym ze strachu.
Mąż jeździ po całej Europie, tu akurat jest niskie prawdopodobieństwo zakażenia, bo przecież większość czasu spędza sam w kabinie. No ale jakieś jest.
Mamy dorosłe dzieci, które rozpoczęły pracę zawodową, a jeszcze mieszkają z nami.
Stykają się codziennie z różnymi osobami, z różnych środowisk. Praktycznie każdego dnia mogą ulec zakażeniu i przywlec to świństwo do domu.
Co mam zrobić, zabronić im pracy? No bo chyba powinnam.
Ja też pracowałam, teraz już mogę napisać w PGE GiEK S.A. Oddział Elektrownia Opole, oczywiście nie miałam kontaktu z każdym z setek pracowników, ale miałam z wieloma. Jeszcze do końca lutego byłam oficjalnie zatrudniona.
Ze względu na zaostrzenie astmy, wrzuciłam na luz.
Na chlebek mi wystarczy, a i bez wczasów na Karaibach się obędę. Bez mercedesa czy wypasionej audicy również.
Odczuwam strach i niepokój jak każdy.
Męczy mnie niepewność, brak stabilizacji, brak poczucia bezpieczeństwa, męczy mnie strach o zdrowie i życie bliskich.
Męczy mnie na tyle, że czasem sobie myślę niech już ten wirus przyjdzie i albo w tą, albo do piachu.
Marzę o tym, żeby to wszystko w końcu się skończyło.
A jeszcze rok temu marzyłam o podróży do Istambułu, Syberię czy na Gibraltar.
Znam mechanizmy którymi posługuje się ludzka psychika. Na tyle dobrze że ich używam.
Bez nich w obecnej sytuacji byłabym całkowicie bezbronna, bo ekscentryk prawie zawsze jest nadwrażliwy.
Zgadnij jak na mnie działa codzienne bombardowanie ilością zgonów, kolejną kurwa falą pandemii.
Zaczęłam więc szukać ratunku, tak zwyczajnie, w tej całej pandemii strachu staram się znaleźć jakiś margines, lukę, i znalazłam, bo przecież gdyby naprawdę była tak groźna to już bym wpierdalała kwiatki od spodu. I Ty, również, i Papa.
Ale żyjemy, jeszcze...
Czy to nie jest najlepszy dowód na to, że nas okłamują?
Bo że okłamują jestem o tym przekonana na 100%.
Tylko cholera jak to udowodnić?
Jak wykazać to o czym pisze, przecież moja intuicja nie jest żadnym argumentem w dyskusji.
Rozpisałam się trochę, może niepotrzebnie, ale z nadzieję że zrozumiesz. Że chociaż spróbujesz się wczuć w rolę tych wszystkich ludzi, którzy muszą na co dzień jakoś funkcjonować wśród innych.
Którzy jak Prol latają samolotami pełnymi ludźmi, którzy jak na Heathrow, cisną się w kolejkach.
Gdyby przyjęli tę retorykę strachu, to nic tylko w łeb sobie strzelić.
Ja ją odrzuciłam i czuję się przez to lepiej. Ale nie narzucam, niech każdy wybierze to co dla niego lepsze.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
