Zauważcie, że kapitalistyczna rywalizacja o pozycję w stadzie, określana przez nas dla większej akceptacji jako walka o zasoby (łatwiej zaakceptować koncept panowania nad zasobem niż nad czlowiekiem) jest w gruncie rzeczy wzajemnym antagonizmem.
Zatem wzajemny antagonizm pobudza nas do pozytywnego działania? Jakim cudem?
Wzajemny antagoznim nie pozwala nam osiągnąć spokoju, buduje w nas nieustające napięcie emocjonalne zmuszajace m nas do ciągłego działania. Z ciągłego działania wynikają pozytywne skutki.
Zauważcie jak dużo pluje się na uczucie zawiści, które każdy z nas odczuwa, bo kto go nie poczuł, ten nie zrozumie nigdy jego znaczenia a wszycy zdaje się rozumieją.
To główny motywator działania w kapitalizmie. Jak można pluć na coś co jest głównym źródłem naszej aktywności? Przyczyną naszego niepokoju, która nie pozwala nam usiąść, żeby odpocząć tylko pcha, pcha, popycha do przodu. Do zwycięstwa, do dumy, do poczucia wyjątkowości, do poczucia wyróżnienia.
Czy wiecie, że kapitalistyczny antagonizm rywalizacyjny wpływa tak na uklad społeczny jak zarazki na układ odpornościowy czy ciężary na układ miesniowy. Rozwija go.
Kazdy czynny układ rozwija się, układ wyłączony ulega redukcji.
Można sprwdzic choćby na samochodzie. Samochód używany porusza się sprawniej od samochodu, który przez rok stał bez ruchu.
Ale wszytko ma swoje granice.
Nadmiar aktywności przestaje układ rozwijać lecz zaczyna go niszczyć.
Nadmiar antagonizmu zabija o czy łatwo przekonać się przy sepsie
https://pl.m.wikipedia.org/wiki/SepsaWiecie jak rozpoznać, że wzajemnego antagonizmu jest zbyt wiele, kapitalizm jest zbyt ostry i spolecenstwo przestaje się rozwijać tylko zaczyna rozpada się?
Po destabilizacji psychicznej jednostek.
Im więcej ataków terrorystycznych, im więcej ataków amoku
https://pl.m.wikipedia.org/wiki/Amoktym spoleczenstwo jest bliżej rozpadu
Wydaje mi się nawet, że po częstotliwości ataków terrorystycznych można przewidziec nadejście wojny. Ataki terrorystyczne to jaskółki zwiastujace wybuch wzajemnej nienawiści.