forum.nie.com.pl

Mam 43 lata.
Proszę przedstawić swoje subiektywne wrażenie.
Proszę też, żeby zaczął Pan wyjaśnienie od tego, po której stał Pan stronie, po stronie biurw czy po stronie tasiemców, czy Pan kwity wypełniał czy Pan rwał ciężary. To może dużo powiedzieć o pańskiej subiektywności.

Proszę mi dać trochę czasu, z kilku powodów.
-mamy środek dnia a ja mam swoje obowiązki
-ograniczona elokwencja a ja z jednej strony nie chcąc obnażać się publicznie z drugiej strony chciałbym krótko i jasno wykazać że na przykładzie PRL prawda o nas jest zagmatwana.

Zaznaczę, że domyślam się, że PRL był zbudowany u podstaw na takich emocjach jakie wykazuje polar, że wielu ludzi chciało dobrze ale wyszło źle.

Poza stosunkami hierarchicznymi między ludźmi, niech Pan coś wspomni o wewnętrznych motywacjach, o zdolności jednostki do sprzeciwu, o robieniu co się chce wbrew innym, coś może o strachu przed rządem, o tolerancji odmienności.

Interesuje mnie nie tylko strach jednostki ale też absurd, szarość, redukcja osobowości.
Jak do tego doszło, że dojrzali ludzie stali się wszyscy dziećmi wodza?

Sądzę polar, że przypadek Kuchcinskiego wyraźnie pokazuje co dzieje się z państwowym ale nie myślimy przy tym o państwowym mieniu jak o samolocie ale pomyślmy o tych wszystkich robolach, którzy zamiast zbudować swój kawałek domu, zamiast spędzić trochę czasu że swoimi dziećmi, zamiast odpocząć robili jak te osly na podróże Kuchcinskiego.

Kiedy naród już wybierze swojego 1 sekretarza a ten ze wspolnej krwiawicy w pierwszej kolejności opłaci swoją armię, swoją policję, swoje sądy i służby to kto temu samcowi alfa podskoczy?

Pisniesz że władza niedobra i niesprawiedliwie to na zawołanie sekretarza ZOMO Cię zaraz spaluje, a jak się nie zlamiesz od bólu to jeszcze przetrzyma na dołki. A za tą akcje 1 sekretarz wypłaci zomo specjalne premie.

Jesteś taki naiwny sądząc, że własność państwowa może cokolwiek naprawić.
Własność państwowa może jedynie powołać do życia faraona i nic poza tym.

Polar przyszło mi na myśl, że gdybys odrzucił założenie, iż kapitalisci nie są źli, to twój światopogląd się wali, bo to założenie jest jego fundamentem.

Ale kapitalisci nie różnią się specjalnie od Ciebie, oni chcą i szukają możliwości zaspokojenia swojej chciwości, tak jak i Ty.

Kiedy idziesz do sklepu i chcesz 1kg wieprzowiny za 1zl, tj jest za tyle ile Ci płacą za jedno ziewniecie w pracy czy zastanawiasz się jak ten 1kg wieprzowiny został wytworzony? Obchodzi Cię to?
Ty chcesz, masz możliwość i co miałbyś się ograniczyć?
Zrezygnować z kiełbasy zamiast kupić jej 2x więcej za 2x mniej?

Chcesz się samoograniczyc, żeby nie zazrec całego świata wraz z ludźmi i nie wydalic jego resztek?

To storzmy jawną księgę kapitału i wprowadzimy podatek od własności określany jawnie w demokracji bezpośredniej.

Przypomnę Ci, że ludzie w komunie mieli wszystko jeszcze bardziej w dupie niż maja ludzie w kapitalizmie.
Wywozili im sąsiadów nocą na Sybir, ludzi z którymi żyli od urodzenia a Ci udawali, że się nic nie stało.
Wyobrażasz sobie jakim potrzeba być chorym człowiekiem, żeby taki świat akceptować?

Panie Konopka, nadepnął Pan mi na odcisk.
Za dużo Pan ode mnie wymaga. Ja nie mam zamiaru ani kompetencji aby przeprowadzać analizy i syntezy tak skomplikowanej dla mnie materii. Zareagowałem alergicznie na Pana uwagę dotyczącą relacji pracownik - pracodawca w PRLu, a w szczególności uwagi z partyjnym sekretarzem.
Jednak tak przy okazji, tak ogólnie i oczywiście subiektywnie skreślę parę zdań o Ojczyźnie mojej młodości, moim stosunku do niej i z czego to prawdopodobnie się bierze.
Jak Pan wielokrotnie tu podkreślał, to jak postępujemy wielce zależy od emocji. I ja się z tym ogólnie zgadzam. Rzeczywistość a w omawianym przypadku stosunki społeczne wywołują w nas jakieś emocje. W części społeczeństwa pozytywne, w części negatywne.
I te emocje przekładają się bardzo silnie na nasze życie
-na stosunki z najbliższymi
-na stosunek do pracy, współpracowników i tych na wyższej półce
-na stosunek do państwa i w szczególności do tzw. przywódców
I bywa że ta atmosfera społeczna wyzwala emocje które z kolei wpływają na atmosferę. I tak powstaje błędne koło. Powstaje pętla dodatniego sprzężenia zwrotnego i dochodzi do bezrozumnej kulminacji, jesteśmy gotowi do wielkich poświęceń, a w przypadku problemów część z nas potrafi się zachowywać dla odmiany wyjątkowo egoistycznie.
I tak to było w tym PRL w którym się urodziłem, wychowałem, wykształciłem i pracowałem 25 lat.
Los oszczędził mi świadomego życia w początkach PRL, jako tako świadomie przeżyłem jednak kolejne etapy tego opluwanego dziś systemu:
-właśnie okres tzw. entuzjazmu
-oraz błędów i wypaczeń.
W tym pierwszym okresie byłem dumny z każdego 10-ciotysięcznika wodowanego w POLSKICH stoczniach, byłem dumny z sukcesów naszych POLSKICH sportowców którzy np w lekkoatletyce byli światową potęgą rywalizującą w dwu i trójmeczach z USA i ZSRR!
Byłem dumny z naszych bezkonkurencyjnych w świecie arcymistrzów szybownictwa, ciężarowców a nawet tych zabijaków-bokserów.
Byłem dumny z nowo powstających osiedli mieszkalnych, nowocześniejących zakładów przemysłowych i budowanych szkół - tysiąclatek. BO TO BYŁ TRUD MOICH RODAKÓW, BO TO BYŁO NASZE WSPÓLNE DZIEŁO. I było z czego być dumnym.
Powoli jednak niezauważalnie entuzjazm mijał, sukcesy spowszechniały, a rosły apetyty. Rozbudzone marzycielskie wizje zaczęły się coraz bardziej rozmijać z realnością. Powstało zwątpienie które z czasem w końcówce lat 70 tych zamieniło się w powszechne nic nie dające narzekanie. Narzekanie które przeradzać się zaczęło w obsesję. Zaczęliśmy w zbiorowej głupocie niszczyć to co wcześniej zbudowaliśmy. Dochodzimy do roku 1980, pojawia się Solidarność i znów ekstaza. Niestety ale niszcząca, atmosfera społeczna wspaniała ale nie przekładająca się na pracę ale na wręcz powszechny sabotaż pracy - władza to nasz wróg.To była największa głupota w moim życiu jakiej częściowo uległem. Nie zapisałem się (na szczęście dla swojego sumienia) do Solidarności, bo zacząłem dostrzegać już co tu jest grane i czym się to może skończyć dla mojej Ojczyzny.
I w ten sposób dotarłem do momentu gdzie mogę coś napisać o złośliwej szyderczej Pańskiej uwadze o I sekretarzu PZPR.

Początek stanu wojennego. Stojąc na tzw. bramce MOJEGO zakładu widzę zbliżającego się I-go sekretarza komitetu wojewódzkiego we Wrocławiu - profesora i byłego rektora mojej uczelni Tadeusza Porębskiego.
Profesor przywitał się ze mną przedstawiając się i podając mi rękę. Pyta mnie czy go kojarzę, a po pozytywnej z mojej strony odpowiedzi, pyta czy <u was wszystko w porządku?> a następnie prosi o umożliwienie mu wejścia na teren instytutu bo odwiedzając swoją uczelnię chciałby porozmawiać ze znajomymi mu ludźmi.

I druga sytuacja. Jakiś czas (rok,dwa?) później z pomocą kolegi za studiów który z jakąś ekipą przysposabiał dużą salę w Urzędzie Wojewódzkim Wrocławia na tzw. salę audiowizualną, zostałem przyjęty do pracy w tym urzędzie w wymiarze bodaj 1/3 etatu jako jej operator. Niestety ale w tym nowym dla mnie środowisku poza merytorycznymi problemami które niestety miałem, doszły kłopoty zupełnie przeze mnie nie przewidywane.
W praniu okazało się że poza oczywistym hierarchicznym przełożonym pojawiła się kupa nieznanych mi ludzi którzy próbowali mną rządzić. Po bezskutecznej kilkukrotnej interwencji u przełożonego, wpisałem się na skargę do ....... głównego szefa czyli I sekretarza KW. A był nim tak się składa dalej właśnie w/w prof. T. Porębski.
Po kilku dniach ( w odróżnieniu od dzisiejszej wizyty u urologa na którą czekałem 7 miesięcy) znów oko w oko przez szerokość biurka wygarnąłem profesorowi co myślę o instytucji której jest szefem. Nie poznając mnie oczywiście przyjął dzielnie moje grzecznie przedstawione pretensje i przy mnie poprosił sekretarkę o połączenie z moim szefem. Nic z tego nie wyszło, ale sprawa miała być szybko w najbliższym czasie wyjaśniona. A na odchodnym przeprosił mnie tłumacząc się biedny, że w odróżnieniu od Politechniki na tym nowym stolcu nie za bardzo sobie radzi.
Tu taka dygresja - profesor na uczelni uchodził za dyktatora który o wszystkim właściwie chciałby wiedzieć, i o wszystkim ostatecznie decydować. Jako PZPR-owiec (członek Biura politycznego) miał zaś opinię tzw. betonu.
Dla mnie to nie był żaden beton, to był bardzo bardzo porządny człowiek, życzmy sobie więcej takiego betonu.
Wracając jednak do mnie to niestety ale po tej najwyższej rangą interwencji niewiele się zmieniło, toteż złożyłem wymówienie a właściwie porzuciłem tą pracę nie odbierając świadectwa i pieniędzy.

Tak to było w tym wstrętnym PRLu ze zniewolonymi ludźmi w tym i ze mną.
Poważnie zaś jeszcze dodam że ja się identyfikowałem z tym państwem i sądzę że w razie konieczności gotów bym był na wielką ofiarę. Dziś, teraz, nie poświęcę kapitalistycznej III RP nawet swojego zagrzybiałego paznokcia.
We Wrocławiu gdzie zaorano praktycznie wszystkie wielkie zakłady, a właściwie przy graniczy z nim, jest takie coś co się zwie Bielany Wrocławskie. Na terenie kilkuset ha powstały od zera olbrzymie zakłady Philipsa, Toshiby, LG i innych koncernów. Nawet z racji wykształcenia powinno to we mnie wzbudzić jakieś zainteresowanie. A prawda jest inna, smutna, kompletnie mnie to nie interesuje. Nawet nie wiem co się tam robi, czy też najprawdopodobniej montuje. BO TO NIE JEST NASZE. No jedną rzecz wiem, któryś z tych koncernów został przyłapany przez NASZĄ Państwową Inspekcję Pracy, że zatrudniał nielegalnie kilkudziesięciu przemyconych swoich Koreańczyków. Polscy inżynierowie i technicy są widać dla nich za drodzy - wolą dać zarobić swoim.

Przebija się przez Pana wypowiedź silna potrzeba przynależności. Jest Pan kolektywista, tak jak ludzie wschodnich kultur. Szuka Pan autorytetu i zwierzchnictwa a kiedy Pan go nie znajduje czuje się Pan nieszczesliwy. Brakuje Panu grupy, brakuje Panu jedności i zgodności, brakuje Panu wspólnoty. Ma Pan słabo rozwinięty indywidualizm. Wątpię, żeby w swoim wyobrazeniu potrafił Pan postawić profesora sekretarza niżej siebie, jako człowieka który ma się Panu podporządkować a nie Pan jemu.
Pewnie zdaje Pan sobie już sprawę, ze obok Pana istnieja indywidualisci, ludzie którzy stoją sami naprzeciw rzeczywistości i oni w odróżnieniu od Pana nie czują potrzeby przynależności, oni mają potrzebę samorozwoju i będą odrzucali wszystkie grupy.

Wg mnie jak we wszytkim najlepszy jest umiar, trochę indywidualizmu i trochę koelktywizmu. Trochę wspólnie a trochę tylko dla siebie.

Pan mi nie musi mówić ja wiem, że Pan jesteś nieszczęśliwy we współczesnym świecie.
Ten brak zainteresowania to rozczarowanie, rozgoryczenie. Nie tak sobie Pan to wyobrażał. Nie tego Pan oczekiwał. Ale nadzieja umiera ostatnia, więc mam propozycję.

Proszę się zająć rozwojem własnego indywidualizmu.
Jesli Pan się trochę z pragnienia przynależności wyleczy, jeśli Pan trochę poczuje się dobrze sam ze sobą, jeśli Pan zechce choć trochę przejąć kontrolę zacznie Pan rozumieć i akceptowac ten świat lepiej.

Polecam dla terningu nie pójść kolejny raz na wybory. To będzie nie lada wysiłek ale może się opłacić. Kij w oko innym ludziom, niech sobie tajnie wybierają sami co chcą, kogo to obchodzi? Niech Pan się wydostanie trochę z rozumowania grupowego. Nie MY lecz JA, ja sam, ja w otoczeniu Natury.

Ja do żadnych tajnych wyborow nie idę na pewno.
I widzi Pan? Już o mnie. Proszę brać przykład.

Proszę stac się więcej indywidualista a wtedy pewnie się zrozumiemy i porozumiemy.
Proszę siebie stawiać w roli sekretarza a o tytule profesora może Pan zapomnieć, wystarczy samo nazwisko.

Zapewniam nadmiar koelktywizmu jest toksyczny tak jak wszytko w nadmiarze.
Namawiam Pana na autentyczne i szczere podważanie cudzego autorytetu. Niech się Pan autorytetem stanie.

Grunt to nie pozwolić innym kontrolować własnych emocji.

I robić swoje niezależnie od tego co robią wszyscy inni.

Trudno co robić? nie jestem w stanie nic Panu poradzić.
Pan nie odpowiadasz na pytania.

Co do emocji Panie kowalew, tzw. memow, to one czynią nasz umysł. Nasza świadomość jest odczuwaniem.

Pan widział jak one przenoszą się między umyslami zmieniając je całkowicie, Pana umysł dobrego komunisty zainfekowal mem solidarnościowy.

Czy Pan wie, że takie przeniesienie emocji między umyslami to transmisja czynności mózgu tak jaka zachodzi pomiędzy dwoma kołami napędowym połączonym pasem transmisyjnym?

Pan stawiasz zarzuty niezrozumiałe.
Cóż sztuka jest sztuka, może ktoś uwierzy w ziarnko prawdy.