Cytuj:
15 marca między 14:35, a 16:00 czasu miejscowego doszło do zamachu terrorystycznego na dwa meczety w mieście Christchurch. Na skutek ran zginęło 49 osób. Zamachowiec zapowiadał swoje plany na forum 8chan, a sam atak transmitował na żywo w sieci. Jadąc na miejsce zamachu samochodem, słuchał utworu muzycznego gloryfikującego czetników i Radovana Karadžića.
Na chwilę obecną w areszcie znajduje się czworo podejrzanych: trzech mężczyzn i kobieta. Policja nie ujawnia informacji na ich temat. Wiadomo jedynie, że są wyznawcami ekstremistycznych doktryn politycznych. Główny podejrzany, Brenton Tarrant zamieścił jednak w sieci manifest pod tytułem „Wielkie Zastąpienie”. Na magazynkach od broni oraz plecaków zamieścił również odwołania polityczne.
Na plecaku oraz na pierwszej stronie manifestu znajdujemy symbol Czarnego Słońca. To nazistowski symbol centrum Waffen SS. Zdobi podłogę zamku w Wewelsburgu, który był główną kwaterą Heinricha Himmlera. Został spopularyzowany w okresie wojny na Ukrainie. Na plecaku zamieścił też naszywki z symbolem kołowrota, popularnym wśród rosyjskich neonazistów i neopogan oraz krzyż celtycki – międzynarodowy symbol supremacji białej rasy. Oprócz znaków graficznych odnajdujemy również nazwy, daty i nazwiska. Wraz z treścią manifestu otrzymujemy portret ideologiczne typowego współczesnego faszysty.
54233823_2476161925741062_1201682251138465792_nRasizm, kolonializm i mit białego ludobójstwa
Tarrant zaczyna swój wywód od swojej interpretacji teorii białego ludobójstwa. To teoria spiskowa, zakładająca że zjawisko migracji, integracji, asymilacji i postępu jest zaplanowanym dążeniem do usunięcia ze świata białej rasy. Rasizm jest fundamentem ideologicznym terrorysty, który zostaje uzupełniony o islamofobię i prawicowy antyimperializm.
Australijczyk pochodzenia brytyjskiego krytykuje NATO i USA za interwencję w Kosowie gdzie zabijano chrześcijan w interesie muzułmanów. Wątek serbski przeplata się z uprzedzeniem antytureckim. Turcja i Turcy mają prawo istnieć, pod warunkiem oddania europejskiej części swojego terytorium z Konstantynopolem. Na magazynku zamieścił też datę 1683, nazwę Wiedeń i nazwisko Feliksa Kazimierza Potockiego, jednego z dowódców polskiej armii w bitwie z Turkami pod Wiedniem. Znaleźli się tam też inni władcy walczący z Turcją lub biorący udział w krucjatach: Konstantyn II, Michael Szilágyi, Boemund I, Gaston IV oraz Pelagiusz. Jest też Akka 1189 – jedna z kluczowych bitew III wyprawy krzyżowej. XIX wiek reprezentuje rosyjski feldmarszałek Iosif Gurko.
Oprócz odwołania historycznego w manifeście jest inny polski wątek. „Nie ma dokąd uciekać, odwróć się, staw czoło wrogowi, zajmij pozycję. Nie ma ani jednego miejsca nieobrośniętego zastępczą migracją” oraz „Nie znajdziesz żadnej kryjówki, nie na Islandii, ani w Polsce, ani w Nowej Zelandii, ani w Argentynie, ani na Ukrainie, nigdzie na świecie. Ja wiem, bo tam byłem”. W związku z tym fragmentem polskie służby sprawdzają, czy zamachowiec miał kontakty z polskimi nacjonalistami.
Terrorysta wymienia też kraje, w których może powstać ruch, który należy wspierać politycznie, finansowo i fizycznie. Wymienia kolejno: Polskę, Austrię, Francję, Argentynę, Australię, Kanadę i Wenezuelę. Określa się jako etno-nacjonalista. Dystansuje się od nazizmu, ale przyznaje do faszyzmu. Islamofobia również jest wyrażona w sposób otwarcie rasowy: „Nie boję się islamu, ale ze względu na wysoki czynnik płodności zastępuje on inne ludy”. Niechęć do muzułmanów uzasadnia też wydarzeniami, takimi jak przestępstwa seksualne imigrantów. Nie pisze o tym jednak zbyt dużo. Odsyła do Wikipedii.
Faszyzm i apologia terroryzmu
„Muzułmanie żyjący w swoich krajach? Nie nienawidzę ich. Muzułmanie wybierający najazd naszego terytorium i życie na naszej ziemi celem zastąpienia naszych ludzi? Tak, nienawidzę ich”. W dalszej części Tarrant stwierdza, że najbardziej nienawidzi jednak ludzi zmieniających wyznanie na islam, którzy odcinają się od swoich korzeni kulturowych. Wyraża też daleko posuniętą krytykę konserwatyzmu. Oskarża go o negowanie idei rasy, konsumpcjonizm, degradację środowiska i sprowadzanie taniej siły roboczej przy udawany sprzeciwie wobec migracji. Z takiej krytyki konserwatyzmu wyłania na powierzchnię rzekomy antykapitalizm.
Morderca 49 osób przyznaje się do korzeni brytyjskich: „Jestem faszystą. Osoba, która zostanie nazwana faszystą jest faszystą. Jestem pewny, że dziennikarzom się to spodoba. W większości zgadzam się z poglądami sir Oswalda Mosleya, a sam uważam się za eko-faszystę. Krajem, który uważam za najbliższy moim wartościom społecznym jest Chińska Republika Ludowa”.
Oswald Mosley był przywódcą Brytyjskiej Unii Faszystów w latach 30., a po II wojnie światowej apologetą budowy międzynarodowego ruchu faszystowskiego w Europie. Tarrant rozpoczyna dwa rozdziały swojego manifestu od jego cytatów. Nie jest pierwszym ani jedynym faszystą chwalącym współczesne Chiny, ani jedynym prawicowym terrorystą uważającym, że walczy nie tylko o rasę. lecz także o uratowanie życia na Ziemi. Przeprowadzanie zamachów, aby spopularyzować ideologiczny manifest nasuwa skojarzenie z Theodorem Kaczynskim tzw. „Unabomberem”. Amerykanin przeprowadzał zamachy, po czym napisał manifest pt. „Społeczeństwo przemysłowe i jego przyszłość”. Usiłował wymóc publikację dokumentu w mediach masowych.
W manifeście zamachowcy z Christchurch oraz na magazynku broni, której użył podczas zamachu, pojawiają się odwołania do innych terrorystów: „Popieram wielu spośród tych, którzy stają naprzeciw etnicznemu i kulturowemu ludobójstwu: Lucę Trainiego, Andersa Breivika, Dylana Roofa, Antona Lundina Patterssona, Darrena Osborna etc”. Na magazynku zamieścił też nazwiska Josue Estebaneza czy Pavlo Serhiyovych Lapshyna. Nazwisko ostatniego napisał cyrylicą.
Pierwszy odsiaduje wyrok 12 lat więzienia za strzelanie do imigrantów z Afryki w Maceracie. Był związany z Forzą Nuovą i CasaPound. Dylan Roof zaatakował kościół w Charleston w stanie Południowa Karolina, chcąc wywołać rasową wojnę. Zabił 9 osób. Pattersson to nożownik, morderca dwóch nauczycieli (pochodzenia arabskiego i kurdyjskiego) i 15-letniego ucznia (pochodzenia somalijskiego) ze swojej szkoły. Osborne przeprowadził islamofobiczny atak, którego celem było rozjechanie jak największej liczby osób samochodem. Zabił jedną osobę, ranił trzy. Estebanez jest hiszpańskim neonazistą odsiadującym wyrok za dźgnięcie nożem antyfaszysty, a Lapshyn to Ukrainiec odpowiedzialny za morderstwo muzułmanina w Birmingham w 2013 roku.
Jednak spośród wszystkich wyróżnia Andersa Breivika, mordercę 77 osób, w tym 69 członków młodzieżówki Partii Pracy na norweskiej wyspie Itoya: „Miałem tylko krótki kontakt z Rycerzem Sprawiedliwości Breivikiem, odebrałem błogosławieństwo dla mojej misji po skontaktowaniu się z jego bratnimi rycerzami”.
Strategia faszystowskiego terroru
Portret ideologiczny zamachowca jest zbyt wyrazisty, żeby nie określić go faszystowskim. Jedynym faszystowskim wątkiem, który nie zostaje wyeksponowany, jest antysemityzm. Żydzi pojawiają się w manifeście tylko raz. Nie są wrogami tak długo, jak żyją w Izraelu i nie usiłują krzywdzić „moich ludzi”. Wróg jest natomiast jasno sprecyzowany. Nie jest nim islamski terrorysta. Morderca z Christchurch pisze, że nieuzbrojony przeciwnik jest gorszy od uzbrojonego. W światopoglądzie faszystowskim zbrodnie na cywilach są akcją militarną i aktem bohaterstwa. W doktrynie III Rzeszy członkowie SS zajmujący się eksterminacją Żydów byli uznawani za takich samych „bohaterów” jak żołnierze frontowi. System uznawał, że ich działania są elementem tej samej wojny.
Terrorysta nawet nie zrównuje się z żołnierzem walczącym z najeźdźcą, lecz wręcz się ponad niego wywyższa. Uznaje, że zarówno uzbrojony wróg, jak i nieuzbrojony dąży do zniszczenia kultury i narodu. Siebie stawia w roli ich obrońcy przed zagrożeniem, któremu nie sprostało wojsko.
Wymieszanie wielu wątków ideologicznych, symboli i postaci historycznych ma swoje podwójne oblicze. Z jednej strony, neofaszysta uznając białą rasę, jako wspólnotę ludzi o zbliżonym kodzie genetycznym, wnioskuje, że jest spadkobiercą aryjskich kultur. Sam będzie więc czuł się u siebie na terenie różnych krajów Europy oraz ich kolonii jak Australia (jego miejsce urodzenia) czy Nowa Zelandia. Postuluje rasowy separatyzm. Z drugiej strony, zależy mu na maksymalnym poszerzeniu grona odbiorców swojego manifestu. Użycie nazwiska polskiego stratega przykuje uwagę Polaków, podobnie jak nazwisko Trainiego uwagę Włochów, a Estebaneza Hiszpanów. Użycie krzyża celtyckiego skieruje na niego uwagę neonazistów, kołowrota panslawistów, a wątki serbskie tamtejszych ekstremistów. Krytyką tzw. „marksizmu kulturowego” dotrze z pewnością do elektoratu partii prawicowo-populistycznych.
Sposób w jaki Tarrant krytykuje konserwatyzm, jest charakterystyczny dla tzw. Nowej Prawicy, a wątki ekologiczne kierują go w stronę jeszcze szerszego kręgu: „Zielony nacjonalizm jest jedynym prawdziwym nacjonalizmem” – pisze. Najciekawiej wygląda jego stosunek do religii: „Czy jestem chrześcijaninem? To skomplikowane. Gdy to ustalę, odpowiem na to pytanie”. Pozostawia więc tę kwestię nie doprecyzowaną. Z całą pewnością zyska uznanie chrześcijańskich fundamentalistów obsesją związaną z upadkiem chrześcijańskich tradycji. Manifest kończy słowami: „Żywy lub martwy, zrobiłem to dla was: moich przyjaciół, mojej rodziny, moich ludzi, mojej kultury, mojej rasy. Żegnajcie, Boże błogosław wam wszystkich i zobaczmy się w Valhalli”.
Słowa o Valhalli, rajskim pałacu z mitologii wikingów wyglądają na puszczenie oka w stronę wyznawców odynizmu. Ta neopogańska religia zyskuje dużą popularność w Stanach Zjednoczonych, gdzie dostrzeżono potencjalne zagrożenie terrorystyczne ze strony jej wyznawców.
Podsumowując, należy z całą stanowczością podkreślić podstawowy fakt. Zamach motywowany był ideologicznie, a każdy krok i każdy wątek manifestu został starannie przemyślany. Wyklucza to hipotezy, jakoby zamach był dziełem człowieka obłąkanego
A ten fragment pasuje jak ulal do dzialan Burego, ktorego IPN wlasnie oficjalnie zaczął wybielac.
Cytuj:
W światopoglądzie faszystowskim zbrodnie na cywilach są akcją militarną i aktem bohaterstwa. W doktrynie III Rzeszy członkowie SS zajmujący się eksterminacją Żydów byli uznawani za takich samych „bohaterów” jak żołnierze frontowi. System uznawał, że ich działania są elementem tej samej wojny.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
