forum.nie.com.pl

Otóż to! Członek też ma łeb.

_________________
Polacy dzielą się na tych, który myślą, i tych, którzy głosują na PiS.

Gdybyś wiedział, o czym myślę, kochany,
Kiedy płyną łódki gwiezdnej flotylli...
Nie, nie pytaj mnie, nie pytaj oczami,
Bo nie powiem ci, że myślę o chwili...

Gdy mi ciebie zabraknie,
Gdy zabraknie mi ciebie,
Jak w godzinie ostatniej
Śladu słońca na niebie,
Jak snu w noce głębokie
Niby morza bez dna,
Gdy podchodzą do okien
Zimny księżyc i mgła.

Gdy mi ciebie zabraknie
Jak powietrza i światła,
Co wybierze, któż zgadnie,
Ma tęsknota niełatwa?
Czy się odda wspomnieniom
Zasuszonym jak kwiat,
Czy czerwoną jesienią
Pójdzie sobie przez świat?
Pójdzie sobie przez świat.
Kazimierz Winkler

_________________
Nie bierzcie życia tak poważnie i tak nie wyjdziecie z niego żywi.

Tak jest !

Ale zginięta w 1961 roku, w wieku 22 lat, w wypadku samochodowym drodze powrotnej z Łodzi,
gdzie uczestniczyła w nagraniu programu telewizyjnego Muzyka lekka, łatwa i przyjemna.
Samochód prowadził jej mąż, kompozytor Jerzy Abratowski, który nigdy nie uwolnił się od przeświadczenia o swej winie. Sam kompozytor (i jadąca z nimi Irena Santor) zostali ranni,
zaś Jakubczak doznała poważnego uszkodzenia głowy (złamanie podstawy czaszki) i zmarła
w drodze do szpitala.

Okropne!

_________________
Nie bierzcie życia tak poważnie i tak nie wyjdziecie z niego żywi.

Może kolędkę ?

@racjonalista67
idą święta, będziemy śpiewać kolędy; ja taką:

"wkurw się rodzi, pis truchleje,
fałsz pisowski obnażony,
siła rośnie, strach topnieje,
już niestraszne nam kulsony!
praworządność ocaleje,
but pisowski jej nie zgniecie,
wiatr wolności mocno wieje,
znikną wnet pisowskie śmiecie"

_________________
Nie bierzcie życia tak poważnie i tak nie wyjdziecie z niego żywi.

A wiecie, że ja lubię kolędy? Pamiętam czasy kiedy jeszcze dziadkowie żyli, cała rodzina zbierała się przy stole, było fajnie, my dzieciaki od ciotek, wujków wariowaliśmy po pokojach, a dorośli flaszkę robili po kolacji, pewnie kilka flaszek. Nadchodziła 23. 30 i wszyscy w mróz i śnieg szli na Pasterkę. Rumiani dorośli wyśpiewywali kolędy, a my dzieciaki usiłowaliśmy za nimi nadążyć. Było w chuj uroczyście, było jakoś inaczej, ciepło tak..

Przypomina mi to pewien wierszyk z filmu "Dzień świra".

A Agafia ma rację. Było inaczej, ładniej. Jako gzuby żyliśmy w innym świecie. Od tamtej pory na pasterce nie byłem. Przyszła dorosłość. Człowiek przejrzał na oczy i czar dawnej Wigilii prysnął.

_________________
Aby długo i szczęśliwie żyć, oddychaj przez nos i miej zamknięte usta.

Zapamiętałam jedną taką Wigilię, kiedy żyła jeszcze Babcia, więc cała rodzina zjeżdżała sie u nas.

Tak było, jak opisuje Aga.
Poszliśmy potem - czwórka dzieciaków - na pasterkę z dwoma wujkami. Kobitkom się nie chciało, ale wujkowie po tych flaszeczkach chcieli się pewnie ostudzić.
I kiedy organista zaintonował jakąś kolędę, obaj przyłączyli się ochoczo, a głosy mieli wspaniałe i donośne, prawie operowe.
Bieda w tym, że każdy z nich zaczął inną kolędę, a obaj - jeszcze inną, niż zapodał organista.
Zapatrzyła się na nich cała kościelna publika. Co ciekawe, z rozbawieniem i sympatią

Ja też ale na płytach a nie kurwa jak je grają, na szczęście jest Antyradio.

_________________

Du hol­de Kunst,
in wie­viel grau­en Stun­den
pieśń Szu­ber­ta

Julian Tuwim - Przy okrągłym stole

A może by­śmy tak, je­dy­na,
Wpa­dli na dzień do To­ma­szo­wa?
Może tam jesz­cze zmierz­chem zło­tym
Ta sama ci­sza trwa wrze­śnio­wa...

W tym bia­łym domu, w tym po­ko­ju,
Gdzie cu­dze me­ble po­sta­wio­no,
Mu­si­my skoń­czyć na­szą daw­ną
Roz­mo­wę smut­nie nie skoń­czo­ną.

Do dzi­siaj przy okrą­głym sto­le
Sie­dzi­my mar­two jak za­klę­ci!
Kto od­cza­ru­je nas? Kto wy­rwie
Z nie­ubła­ga­nej nie­pa­mię­ci?

Jesz­cze mi cią­gle z ja­snych oczu
Spły­wa do warg kro­pel­ka sło­na,
A ty mi nic nie od­po­wia­dasz
I jesz zie­lo­ne wi­no­gro­na.

Jesz­cze ci wciąż spoj­rze­niem śpie­wam:
"Du hol­de Kunst"... i ser­ce pęka!
I mu­szę je­chać... więc mnie że­gnasz,
Lecz nie drży w dło­ni mej twa ręka.

I wy­je­cha­łem, zo­sta­wi­łem,
Jak sen urwa­ła się roz­mo­wa,
Bło­go­sła­wi­łem, prze­kli­na­łem:
"Du hol­de Kunst! Więc tak bez sło­wa?"

Ten bia­ły dom, ten po­kój mar­twy
Do dziś się dzi­wi, nie ro­zu­mie...
Wsta­wi­li lu­dzie cu­dze me­ble
I wy­cho­dzi­li stąd w za­du­mie...

A prze­cież wszyst­ko - tam zo­sta­ło!
Na­wet ta ci­sza trwa wrze­śnio­wa...
Więc może by­śmy tak, naj­mil­sza,
Wpa­dli na dzień do To­ma­szo­wa?...

_________________
Nie bierzcie życia tak poważnie i tak nie wyjdziecie z niego żywi.