Wprawdzie pierwszy wodociąg wybudowano we Wrocławiu już w XIII wieku, ale w tym czasie
dbanie o higienę było rzadkością. Początkowo niechętni kąpielom mieszkańcy stolicy
Dolnego Śląska szybko pokochali wodę. Powstałe łaźnie i kąpieliska stały się centrum
życia towarzyskiego miasta, a na basenach bito rekordy świata.
Pierwszy wrocławski basen miejski powstał już na początku XIX wieku.
Był po prostu wydzielonym fragmentem rzeki przy wyspie Tamka.
Wydzielono osobne kąpieliska dla mężczyzn i kobiet, a także dla dzieci.
Pierwsze duże pływające na beczkach kąpielisko zostało następnie zacumowane przy
jazie św. Klary, gdzie działało do lat 30. XX wieku.
Oprócz tych najstarszych na Tamce, kąpać się można było na Kanale Młynu Maria
i przy łaźni na ul. Księcia Witolda.

Łaźnia Miejska powstała w 1894 roku przy obecnej ul. Księcia Witolda jako pierwszy
tego typu obiekt we Wrocławiu. Autorami projektu byli Richard Plüddemann oraz
Karl Klimm. Zakończenie budowy 1.07.1894. Budynek wzniesiony z funduszy
radcy ekonomicznego Korna, za kwotę 54500 marek.
Łaźnia obsługiwała 10 tysięcy osób miesięcznie.
Nie opodal Wzgórza Partyzantów (Liebichshöhe),które tak strasznie niszczeje jest,
a raczej była Łaźnia Miejska przy ulicy Teatralnej.

Łaźnia wybudowana została w 1897 r., wg eklektycznego projektu architekta
Wilhelma Werdelmanna, profesora Szkoły Rzemiosł Artystycznych.
W następnych latach była modernizowana i rozbudowywana.
To jedyny tego typu gmach w Polsce.
Następna..

na rogu ulic Marii Curie-Skłodowskiej i Władysława Nehringa.
W roku 1912, w obliczu faktu wzrostu liczby ludności i konieczności poprawy warunków
socjalnych, władze miasta zdecydowały się na budowę kolejnego budynku użyteczności
publicznej, który miał spełniać funkcję zakładów kąpielowych dla mieszkańców,
którzy nie posiadali łazienek w swoich domach.