''Mam metr sześćdziesiąt trzy.
Z piątku na sobotę wracałam zatłoczonym autobusem nocnym do domu. Na przystanku Metro-Politechnika wsiadło razem ze mną dwóch dwudziestoparoletnich, rosłych młodzieńców, którym ewidentnie przeszkadzała obecność Hindusów – najpierw próbowali przeszkodzić jednemu w dostaniu się do pojazdu, potem nagle wsiedli na drugiego, który spokojnie słuchał muzyki, gapiąc się w podłogę.
- Wy*****alaj, ciapaty! – zaczęło się, na cały regulator.
Autobus był pełen ludzi. Nikt nie zareagował.
- Zrobisz mi kebaba, ch*ju? Wy*****alaj brudasie jeden! – znowu zero reakcji.
Rozejrzałam się dokoła, popatrzyłam na dobrze zbudowanych panów, rozpartych wygodnie na siedzeniach. Wszyscy byli bardzo zajęci gapieniem się w inną stronę. Przecież plecy współpasażera mogą być naprawdę fascynujące…
- Nie po to pracuję, żeby jakiś zasraniec brał dwadzieścia tysięcy! Wy*****alaj stąd, słyszałeś?
Biedy chłopak nie wiedział, co ma ze sobą zrobić, udawał, że go to nie rusza, że go tam nie ma, próbował wtopić się w tło. Ludzie dookoła – głusi i ślepi.
Zagotowało mi się, ale tak nagle i porządnie. Powiedziałam:
- Zostaw go.
- Ty ku*wo! Ru**sz się z ciapatymi! Sp****alaj! Pedały jedne! (logika, jak widać, bez zarzutu) Niech wy*****ają z mojego kraju!
Uroczo. Jeden z nich zaczął nacierać na Bogu ducha winnego chłopaka. Poleciał dalszy ciąg inwektyw, aż trudno przytoczyć.
- Zostaw go – powiedziałam po raz drugi.
- Nie wp****alaj się, pi*do jedna, bo ci prz****dolę!!!
- Dobrze – zgodziłam się. Uderz mnie.
Pajaca na chwilę zatkało. Ale tylko na chwilę. Zaraz potem postanowił uświadomić autobus, na czym polega mój problem:
- Stara jest, chu*a szuka, to się z ciapatymi pi****oli! A może poczeka, aż przyjdą i ją zgwałcą, jak w Niemczech!
I zaczął jeszcze gorzej jechać na Hindusa.
Nadeszła odsiecz. Nie dla mnie. Dla młodego patrioty. Poleciał „intelektualny” wywód na temat upadku kultury zachodniej i tego, co stanie się z nami wszystkimi, jeśli nie powstrzymamy tej hołoty. Kolejny młody facet. Przystojny.
Próbowałam znowu coś powiedzieć, ale reakcja była przewidywalna – dostałam w pysk kolejnym zestawem bluzgów. Hindus był osaczony, jak zwierzę w pułapce. Koło mnie stała maleńka Hinduska, jakieś metr czterdzieści parę, drobniutka, przerażona.
Postanowiłam działać. Po prostu wepchnęłam się pomiędzy agresora a ofiarę. Całym ciałem. Na chama. Hindus uśmiechnął się do mnie nieśmiało. Maleńka Hinduska też.
- Ku*wo! Nie napieraj na mnie, bo wezwę policję! – radośnie poinformował mnie obrońca polskości.
- Dobra, dzwoń. – Znowu się zgodziłam. Znowu go zatkało, ale znowu tylko na chwilę. Poleciała kolejna wiącha, ale mam za kiepską pamięć, żeby spamiętać takie rynsztokowe arabeski.
Oparłam się o faceta całym ciężarem, jak o ścianę. Filigranowa blondynka, która siedziała tuż obok, była lekko przerażona:
- Niech pani odpuści, będzie miała pani problemy.
- Ja się ich nie boję - powiedziałam. Był we mnie wk*rw i spokój jednocześnie.
Dziwne.
Blondynce się coś odetkało. Wyciągnęła z torebki gaz pieprzowy i powiedziała:
- Ja ich kojarzę, wysiadają na tym samy przystanku co ja, już ja im dam popalić.
Postronni obserwatorzy posnęli. Jeden miał jakieś 190 cm wzrostu i był
napakowany, no ale to zmęczenie po całym tygodniu pracy, nawet wrzask tuż nad uchem człowiekowi nie przeszkadza…
Opierałam się nadal całym ciałem, jak bezwładny worek. Złamas w końcu się trochę usunął, ale poleciała kolejna składanka na temat moich talentów erotycznych i tego, jak i z kim spędzam mój wolny czas. Dziewczyna jednego z osiłków miała już dość:
- Przestań! Dosyć tego dobrego! Zamknij się wreszcie! Zaraz wysiądziemy i pójdziemy na piechotę, bo się nie potrafisz zachować!
Prawdziwy mężczyzna próbował udobruchać ją pocałunkiem, ale tylko odwróciła głowę. Uśmiechnęłam się do niego kpiąco. O dziwo zrobiło mu się głupio. Panowie zeszli na niższe rejestry i tylko między sobą wymieniali jakieś mądrości ludowe. Autobus powoli pustoszał, zostało kilka przystanków do pętli. Herosi postanowili wysiąść. Na odchodne jeden z nich napluł mi w twarz.
Popłakałam się. Z napięcia, z bezsilności, wściekłości, smutku… Nie chcę żyć w takim kraju, na takim świecie. Blondynka próbowała mnie pocieszyć. Na kolejnym przystanku podszedł do mnie chłopak.
- Przepraszam, powinienem był zareagować. – Wcisnął mi w rękę paczkę chusteczek i zniknął za drzwiami.
Przyszła pora i na mój przystanek. Razem ze mną wysiadło trzech Hindusów. Jeden podszedł do mnie.
- Can I give you a hug?
Wyściskali mnie wszyscy trzej. Naprawdę mocno.
Przeszliśmy kawałek razem, opowiadali mi, że studiują w Polsce zarządzanie, że takie sytuacje im się zdarzają, ale to ignorują, robili wszystko, żeby mnie rozśmieszyć.
Doszliśmy do akademika, w którym mieszkają. Zaczęłam się z nimi żegnać, ale oni jakoś tak nie bardzo…
- Gdzie mieszkasz?
Nie chcieli słuchać, że dam sobie radę. Odprowadzili mnie pod samą furtkę.
Rodacy! Jestem z was dumna! [żrąca ironia] (gdyby ktoś nie załapał)
PS.
Pozdrowienia dla filigranowej blondynki.''
Rubi Birden
Rubi Birden (ur. 1974 w Warszawie) – polska tłumaczka, dramatopisarka, scenarzystka.
https://pl.wikipedia.org/wiki/Rubi_Birden