forum.nie.com.pl

Pytasz Pan i pytasz, jakbyś spodziewał się...

Bo uwierzyć nie mogę, że prawie wszystkie matki były zarażone kiłą i porodziły dzieci z gnijącymi mózgami.

Jeden z emerytowanych dyplomatów twierdzi, że boński MSZ nie chciał w ogóle ruszać tematu nazistowskiej przeszłości służby dyplomatycznej.

Jak twierdzi Manfred Steinkühler, długoletni pracownik niemieckiej służby dypomatycznej, Ministerstwo Spraw Zagranicznych lata całe broniło się przed rozrachunkiem z własną historią z okresu Trzeciej Rzeszy.

Steinkühler, który w 1991 roku odszedł ze służby dyplomatycznej w wywiadzie dla gazety "Tagessspiegel" stwierdził, że już jako młody pracownik MSZ w połowie lat 60. zauważył, że "lepiej było nie poruszać tematu okresu hitlerowskiego". Obok jawnego przemilczania tematu obserwował także "częste próby przekazywania młodszym kolegom poglądu, że służba dyplomatyczna była co prawda częścią hitlerowskiego reżimu, ale próbowano tam tylko i wyłącznie stawiać opór."

Stara gwardia

W czasie swych dyplomatycznych misji spotykał kolegów o brunatnej przeszłości. Duch zaszczepiony im w epoce wilhelmińskiej i w okresie III Rzeszy przeniesiony został do resortu, powstałego w 1951 roku. Ich celem było "ponowne zajęcie dawnych pozycji. Dlatego konsekwentnie wypierali się zarzucanych im czynów" - twierdzi Steinkühler.

Manfred Steinkühler urodził się w 1929 r. w Bielefeld. W Paryżu studiował literaturoznawstwo, w Berlinie - historię. Doktoryzował się na Sorbonie. Od roku 1965 był w służbie dyplomatycznej. Był na placówkach w Rzymie, Paryżu i Bukareszcie i w konsulatach generalnych w Rio de Janeiro i Mediolanie, w tym ostatnim jako konsul generalny. W latach 80. objął stanowisko na szczeblu kierowniczym w bońskim MSZ.

Nie oddał czci zmarłym

Ze służby wycofał się w roku 1991 po tym jak w MSZ rozgorzał spór wokół jego postępowania. Jako reprezentujący Niemcy konsul generalny w Mediolanie odmówił udziału w odbywającej się w Dniu Pamięci (Volkstrauertag w 2. niedzielę adwentu - przyp. red.) uroczystości na niemieckim cmentarzu wojskowym w Costermano koło Verony. Dowiedział się bowiem, że pochowane są tam prominentne osoby współwinne Holokaustowi i programu eutanazji realizowanego przez hitlerowców.

Ich nazwiska zapisane były w tak zwanych "księgach chwały" na cmentarzu. Ministerstwo Spraw Zagranicznych i on sam mieli zgodne stanowisko co do tego, że jego osoba reprezentuje "niemożliwą do przezwyciężenia rozbieżność" w opiniach na temat rozprawy z okresem hitlerowskim - zaznaczył emerytowany dyplomata.

Więcej trupów w piwnicy?

Po ujawnionej przez komisję historyków, pracy dyplomatów z brunatną przeszłością w powojennej służbie dyplomatycznej Niemiec, odzywają się głosy postulujące rozprawę z brunatną przeszłością także przez inne resorty. Przewodnicząca "Zielonych" Claudia Roth w wywiadzie dla portalu "Spiegel online" wezwała rząd RFN, aby dokonał takiej rozprawy we wszystkich ministerstwach.
W roku 2003 zbadanie tego rozdziału przeszłości MSZ zlecił "Zielony" minister Joschka Fischer.
Wyniki badań naukowców opublikowane zostały obecnie w formie książkowej: Eckart Conze, "Das Amt und die Vergangenheit".

Małgorzata Matzke
Iwona Metzner DPA/DW

Jak twierdzi Manfred Steinkühler, długoletni pracownik niemieckiej służby dypomatycznej, Ministerstwo Spraw Zagranicznych lata całe broniło się przed rozrachunkiem z własną historią z okresu Trzeciej Rzeszy.

A tam, takie wybielanie. Lepsze kwiatki



To dopiero trzymanie za mordę.

Te SS many to jak nasze zolnierze wyklete?

8,6 proc. Aż tyle żaden urzędujący kanclerz Niemiec nie stracił nigdy w wyborach, i żaden urzędujący kanclerz, którego partia doznała takiego upadku przy urnach, nie przeżyłby tego politycznie. Gdyby Angela Merkel miała choć odrobinę rozumu, gdyby znała niepisane reguły demokracji i wierzyła w znaczenie wyborów to już dawno złożyłaby dymisję, jak to się robi zwyczajowo gdy traktuje się słowo „odpowiedzialność” poważnie – pisze szwajcarska „Basler Zeitung” o pyrrusowym zwycięstwie CDU w wyborach do Bundestagu.


Nikt nie ponosi większej odpowiedzialności za zniszczenie CDU, niegdyś najbardziej solidnej i najpotężniejszej partii ludowej w Europie niż Angela Merkel, kobieta, która rozpoczęła swoje życie w NRD, bo jej ojciec najwyraźniej bardziej cenił demokrację ludową od Bundesrepubliki, i dlatego w latach 50-tych dobrowolnie się tam przeniósł z Hamburga. Wprawdzie ten ewangelicki pastor raczej nie był komunistą, ale nie czuł do komunizmu też zbytniej odrazy

—zauważa szwajcarska gazeta, gorzko.

Angela Merkel zna to stare RFN tyle z opowieści, i może dlatego tak zmaltretowała tę partię ludową RFN, partię cudu gospodarczego, katolicką partię Adenauera, zniszczyła ją mieszanką nonszalancji i pogardy

—pisze „Basler Zeitung” dalej. Bo edług gazety „CDU zostało bezspornie zniszczone”.

Partia ludowa, szczególnie konserwatywna, która pozwala by uciekli jej wyborcy, przesuwając się na lewo, jest skazana na upadek. Jeszcze nigdy, patrząc na historię, nie udało się konserwatystom odzyskać wyborców, którzy im uciekli. […] Na prawo ode mnie jest już tylko Czyngis Chan – mawiał słynny polityk CSU Franz Josef Strauss, który znał niebezpieczeństwa czyhające na prawicowej tundrze

—twierdzi „Basler Zeitung” i dodaje, że koalicja Jamajka z CDU/CSU, Zielonych i FDP tylko przyśpieszy upadek niemieckiej chadecji, a „jako koalicja sama jest skazana na szybką porażkę”.

Sytuacja jest poważna, ale eksperci uciekają się do powierzchownego kwękania o koalicjach, zamiast zastanowić się dlaczego polityka Merkel doprowadziła do największego wstrząsu na niemieckiej scenie politycznej od czasów II wojny światowej. SPD spadłą niemal do poziomu poparcia, które miała w 1890 r., a AfD niemal z miejsca stała się trzecią siłą w parlamencie. Jamajka? No woman, no cry – śpiewał Bob Marley. Nie, kobieto, nie płacz

—czytamy na łamach szwajcarskiego dziennika.

AfD wygrała choć zachowuje się nieodpowiedzialnie, a jej przedstawiciele mówią na zmianę rzeczy głupie, niesmaczne, niepokojące i nie do przyjęcia. Wygrała choć została określona przez swoich rywali mianem partii nazistowskiej i nie wiele zrobiła by zadać tym twierdzeniom kłam. Mimo tego zdobyła 12,6 proc. głosów. To pozwala przypuszczać jak wielka jest nędza, którą muszą odczuwać niektórzy Niemcy. Gdyby AfD miała lepsza opinię pewnie uzyskała by 20 proc. głosów. Jeśli Merkel stworzy koalicje Jamajka, to AfD może uzyskać właśnie taki wynik, a może nawet lepszy, za cztery lata

—uważa „Basler Zeitung”. Według gazety winę za to ponosi Merkel, która nie rozwiązała katastrofalnego kryzysu euro, a zamiast tego „pokryła kraj wiatrakami i modliła się wraz z Zielonymi do słońca”.

Prowadziła politykę, która można zaobserwować obecnie wszędzie w Europie, politykę niepopularną i skazaną na klęskę: niekontrolowaną imigrację milionów ludzi do naszych krajów, przez co zmieniają się w sposób nieprzewidywalny. Kto do tego dopuszcza? Kto na tym korzysta? Dobrze opłacana i wykształcona elita, nie dotknięta w ten sam sposób skutkami masowej imigracji jak normalni obywatele, bezczynnie patrzy jak imigranci nadużywają naszych systemów socjalnych. Politycy, którzy poruszają się z ochroną, importują przestępczość i terroryzm do naszych krajów. […] Niby rozsądni mężowie stanu pozwalają na całkowitą przemianę naszych społeczeństw, nie bacząc na to, że może nam to przynieść wojny domowe, niektórzy politycy, jak Merkel, forsują tę przemianę nawet celowo, nie pytając nikogo o zdanie – ani parlament, ani UE, ani nawet niemieckich obywateli

—zauważa gazeta. Według „Basler Zeitung” rzadko się zdarza by polityk postanawiał tak otwarcie, że jego kraj ma stać się zupełnie inny, i rzadko dostaje w odpowiedzi tak klarowny wyrok (wyborców-red.).

8,6 proc. Niemcy głosowali za usunięciem Merkel z urzędu. Wszyscy to czują, tylko ona nie

—dodaje szwajcarski dziennik.


Aleksandra Rybińska.

Panie Bronto,
jak to jest, ze powszechnie uwaza sie, ze wrogowie naszych wrogo to nasi przyjaciele, prawda.

Skoro tak, to majac ruskich za wrogow, SSmani to nasi przyjaciele a pan narzeka, ze im rzad RFNowski pomagal.
I od przyjaciol, chcemy teraz odszkodowan za ich przyjacielskosc...

Czego nie rozumiem, albo nie akceptuje - na pewno nie istnieje. W takim podświadomym przeświadczeniu żyje dziś coraz więcej Polaków. W ciągłych sporach wybieramy jedną określoną prawdę i w niej trwamy z uporem maniaka. - Często ignorując nie tylko inne oceny, ale już nawet nie pasujące do schematu fakty - ostrzega psycholog Andrzej Tucholski. - Jesteśmy uczeni, że zawsze musi być jedna właściwa odpowiedź. Jeśli ktoś nie ma zdolności do innego myślenia, szybko się z tego zaprzeczenia otaczającej rzeczywistości nie wyzwoli - mówi mi Jacek Żakowski.
Zaprzeczamy dziś coraz częściej. Szczególnie, gdy czegoś nie rozumiemy, albo kiedy trudno to nam zaakceptować. Zaprzeczamy, że to istnienie, podświadomie licząc, iż zniknie. Takie myślenie to dziś podstawa światopoglądu wielu Polaków. Kiedy nasze dyskusje dotyczą czegokolwiek, co nie mieści się w kanonie nadwiślańskich stereotypów, wiele osób nie tylko nie żałuje wulgaryzmów i agresji. Idą o krok dalej i wypierają ze świadomości to, o czym właśnie się dowiedzieli.