pan popierdolony pisze:
Jak tylko służący przyniósł Pana Baryckiego z lasu i zeskoczył zwinnie z pleców na podłogę, to natychmiast wyrwał kija od miotły i pobiegł na trawnik przepędzać kijem z drzew jasne anioły, tak zawzięcie tłukł po gałęziach drzew, że wszystkie w wielkiej panice odfrunęły w siną dal, a jeszcze wściekły Pan Barycki im groźnie wygrażał, przez, co najmniej godzinę, wywijając kijem w stronę horyzontu, za którym znikły, a to dlatego, że w puszczy nie było, tak, jak jasne anioły obiecały, kuleczek. Nazbierał Pan Barycki zaledwie dwa kosze trzydziestolitrowe i takiej samej wielkości torbę po jednej trzeciej borowików, rydzów i jeną trzecią podgrzybka, opieńki i zajączka. Oczywiście, opieńka mógł zebrać i ze dwanaście worów, ale nie chciał, bo jest dobrym człowiekiem i pozostawił dla innych kanalii.
Ale ci jebie w dekiel, chyba jest to nieuleczalne.