Fragment większej całości...
Niemcy.
Cytuj:
Heinz Buschkowsky, berlińczyk, polityk SPD i wieloletni burmistrz berlińskiej dzielnicy Neukölln, a przy tym nieustępliwy społecznik, pokonany w końcu przez bezsilność w trosce o miasto i rozpacz. Neukölln, jeżeli ktoś jeszcze nie wie, jedna z centralnych dzielnic miasta nie jest już częścią Berlina. To serce muzułmańskich Niemiec. To Stambuł, Mekka, Ramallah, Kabul i Mosul razem wzięte. Dar al-Berlin.
Buschkowsky urodził się właśnie w Neukölln zaraz po wojnie. Jest synem ślusarza, nie można mu więc przypisać cech znudzonego arystokraty czy niedopieszczonego mieszczucha. Zawsze żył blisko ziemi. Wychowywał się w ogromnej biedzie, rodzina przez lata mieszkała w jednym pokoju bez okna, w piwnicy. Zwykły powojenny los człowieka, na którego spadł historyczny ciężar wojny, jej okrucieństw i destrukcji. Jego droga do SPD, partii biednych ludzi i polityków o wielkich ambicjach, nie była łatwa. Przekonał go do niej dopiero Helmut Schmidt, socjaldemokratyczny kanclerz, odległy w swojej retoryce i działaniu od ideologicznych uniesień partyjnej lewicy. Buschkowsky, konfrontowany na co dzień z twardą rzeczywistością, a nie z partyjnymi programami, przez partyjnych ideologów zaliczany był do prawego skrzydła SPD. To właśnie życie obok nieprzenikalnej społeczności muzułmańskiej i jego wyzwania przesunęły go nieco bardziej na prawo. Chciał ludziom pomagać, chciał ludzi zrozumieć, chciał ułatwić im wejście w obieg cywilizacji zachodniej, ale widział, co widział. Chociaż się starał, nie wszedł do „równoległego świata” mieszkańców swojej dzielnicy. Te drzwi pozostały przed nim zamknięte, bo jest Niemcem i chrześcijaninem.
Ale tego wszystkiego, co wie, co przeżył, czego doświadczył, pozbawiony wszelkich iluzji burmistrz nie chciał zachować wyłącznie dla siebie. Dlatego sięgnął po pióro. W 2012 wydał książkę Neukölln ist überall (Neukölln jest wszędzie), rok temu kolejny raz postawił kropkę nad „i”, publikując Die andere Gesellschaft (Inne społeczeństwo). Bohaterami jego dramatycznych wyznań są współobywatele „z migracyjnym tłem” i pytanie bez odpowiedzi: jak ułożyć sobie z nimi życie.
Tak właśnie – Mensch mit Migrationshintergrund, „człowiek z tłem migracyjnym” – politycznie poprawna nowomowa określa już-Niemców, z paszportami, i jeszcze nie-Niemców, jednych i drugich bez zachodnich nawyków. Taka jest semantyka wymyślona przez poprawnych aż do bólu humanistów i dobrych ludzi. Aby nikogo, broń Boże, nie urazić. Nie można przecież w gazetach pisać, że samochód ukradł „Niemiec polskiego pochodzenia” albo po prostu „Polak”. Pisze się, że złodziejem był „współmieszkaniec z tłem migracyjnym”, a więc nawet i Szwed, Duńczyk albo i Chińczyk, chociaż oni mercedesów raczej w Berlinie nie kradną. Taka stylistyka ma redukować fobie, ale i tak wszyscy wiedzą, o kogo chodzi. No i oczywiście jest pomysłem chybionym. Muzułmanów jest najwięcej, więc i tak im przypisuje się większość występków popełnionych przez anonimowych współmieszkańców „z tłem migracyjnym”.
Buschkowsky zna każdy zaułek w swojej rodzinnej dzielnicy i nie ma wątpliwości – segregacja, której źródłem jest brak woli i umiejętności dostosowania się muzułmanów do otoczenia, jest już faktem. Nie ma na nią rady, nie ma dla niej alternatywy. Równoległy świat istnieje i obowiązkiem cywilizacji zachodniej jest się z nim oswoić i znaleźć jakiś rozsądny modus vivendi. I Buschkowsky proponuje taki środek z żarliwością fanatyka. Uważa, że tylko przymus oświaty i wychowania dzieci muzułmańskich w respekcie dla nauki otworzy im drogę do jakiejkolwiek integracji. Też nie od razu, oświatowe szlifowanie będzie trwało, no ale kiedyś trzeba zacząć. Niestety, jak uczy doświadczenie, właśnie z oświatą wśród dzieci muzułmanów jest największy problem.
Buschkowsky wie, o czym mówi. To być może ostatni prawdziwy socjaldemokrata w Niemczech – autentyczny, szczery, otwarty, bojowy i dowcipny. I jeden z ostatnich, którzy nie zamiatają wszystkiego pod dywan. Nie poprzestaje na komentowaniu rzeczywistości, chodzi mu przede wszystkim o zmianę jej azymutów. Ale także o codzienny estetyczny wygląd ulic Berlina, co też nie jest bez znaczenia. Czytamy u niego:
-Przestrzeń publiczna ulega islamizacji, przynajmniej w miastach z dużym udziałem ludności muzułmańskiej. Nie mogę powiedzieć, aby mi się to podobało. Wobec przestrzeni, która mnie otacza, w której żyję, którą kocham, mam swoje oczekiwania. Nie należy do nich dominujący w moim mieście widok kobiet w długich czarnych płaszczach i z okrytymi głowami. Obojętne, jak się te okrycia nazywają – burka, nikab, czador czy hidżab. Po prostu nie podobają mi się. Stwarzają we mnie dystans i kradną mi dobre samopoczucie. A jeśli tak chcecie, to i poczucie przynależności do tego miejsca.
Neukölln liczy trzysta trzydzieści tysięcy mieszkańców, niemal tyle samo co Bydgoszcz. Czterdzieści cztery procent, a więc prawie cały Olsztyn, to współobywatele „z tłem migracyjnym”. W większości szkół podstawowych udział dzieci imigrantów sięga osiemdziesięciu procent, są szkoły, w których już prawie nie ma dzieci niemieckich. Dziewięćdziesiąt procent rodziców i opiekunów nie wykonuje żadnej pracy. Jedynym źródłem ich dochodów, poza przypadkami kradzieży i nielegalnego handlu, jest pomoc socjalna. W Neukölln dzieci niemieckie w zasadzie już się nie rodzą. Dlatego każdy, kto chciałby dyskutować na temat równoległego świata, powinien zacząć od wizyty w dzielnicy burmistrza Buschkowsky’ego. Jej dynamika socjalna, procesy, które tam zachodzą, zobrazują mu przyszłość Niemiec. Doświadczenia Buschkowsky’ego są porażające. Nie szczędzi nam więc prawdy.
„Problem nie leży w braku pieniędzy”, monituje. Także nie w braku wystarczających szans. Problemem są rodzice muzułmańscy, którzy nie stanowią dla swoich dzieci wzorca prowadzącego do wpisania się w otaczający świat. Nie interesuje ich zupełnie, jak ich dzieci żyją, co robią, kim zostaną. Ważne są tylko pieniądze, które urząd wpłaca na konto. I te dorobione pracą na czarno. Więcej nic. Dopóki tylko mogą, nawet za cenę pełnej izolacji, wykorzystują system socjalny i nie pozwalają mieszać się w swoje sprawy. Nic innego jak tylko niemiecki system opieki pielęgnuje to niebezpieczne zamknięcie się w sobie i cementuje separację we własnej, przywiezionej z zewnątrz tożsamości kulturowej.
W Niemczech nie ma przymusu integracji, wola ku niej musi wypływać od samych zainteresowanych. Jeżeli odmawiają uczestnictwa i zdawkowej choćby symbiozy, niemieckie otoczenie musi się z tym pogodzić, nie ma wyjścia. Jakże łatwo pójść tą ścieżką, jeżeli wiedzie na nią religia, jedyna i prawdziwa, a przewodnikiem jest sam Allah. Jakże łatwo w tym procesie zamierzonej separacji posługiwać się językiem nienawiści do Niemców i eksponować swoją dla nich pogardę.
„Integracja”, mówi Buschkowsky, „w pierwszym rzędzie jest obowiązkiem tego, który do nas przychodzi”. I przytacza wiele przykładów udanego wpisania się w niemieckie społeczeństwo innych wyznań, chociażby hindusów, alewitów czy buddystów. W jednym z wywiadów opowiada, jak zapytał pewnego czołowego muzułmańskiego aktywistę podczas debaty w meczecie w Berlinie, co sądzi o obowiązku integracji ze strony przybyszów. „Jak się Niemcom nie podoba, jak my tu żyjemy, niech wynoszą się na Majorkę”, usłyszał w odpowiedzi. Nikt z obecnych na spotkaniu Niemców nie stanął w obronie burmistrza. A dlaczego miałby? Przecież to Buschkowsky swoim pytaniem przeszkadza w przemieszczaniu się w „równoległym świecie”, a nie muzułmański współobywatel „z tłem migracyjnym” swoją odmową.
W muzułmańskich siedliskach w Paryżu czy Brukseli, Londynie czy Rotterdamie nienawiść do rdzennych mieszkańców przybiera charakter sporu cywilizacyjnego i religijnego. Jesteśmy przeżarci zepsuciem, jesteśmy dekadenccy, no i przede wszystkim jesteśmy poganami, niewiernymi. W siedliskach Berlina czy Hanoweru chodzi nie tylko o spór o Boga, również o zademonstrowanie antyniemieckiej postawy. Na wsparcie ze strony organizacji muzułmańskich lokalne władze nigdzie nie mogą liczyć, ale w Niemczech, ale w Berlinie, antyniemiecka postawa ma swoje dodatkowe silne źródło w rozbudzonym nacjonalizmie. Marokańczycy w Brukseli nie obnoszą się ze swoim umiłowaniem dalekiej islamskiej ojczyzny, Turcy w Berlinie – tak. I pierwsi, i drudzy nie odczuwają żadnej lojalności wobec kraju, w którym żyją, ale to Turcy w niemieckich miastach czują się w obowiązku krzewić, umacniać, rozwijać i propagować turecki nacjonalizm, tak jakby mieszkali u siebie w Anatolii. Im nacjonalizm silniejszy, im bardziej rygorystyczny, tym łatwiej przecież egzekwować prawa islamskiego porządku i wiary. A te są bezwzględne. Należy do nich przymus małżeństwa czy popełniony na kobiecie mord w obronie honoru, jedne z tych zbrodni, które burmistrza Neukölln bardzo poruszały.
Na rogu Oberlandstrasse i Oberlandgarten w berlińskiej dzielnicy Tempelhof stoi maleńki obelisk, właściwie tablica upamiętniająca Hatun Sürücü. Ktoś, kto tu nie zagląda, nie zna tej dzielnicy, odnajdzie go z wielkim trudem. A i wtedy nie będzie wiedział, o co chodzi. Lokalne władze nie zgodziły się na bardziej czytelne wyeksponowanie tablicy z uwagi na wrażliwość współmieszkańców „z tłem migracyjnym”.
Napis głosi: „W tym miejscu 7 lutego 2005 roku została zamordowana Hatun Sürücü (urodzona w 1982 roku), ponieważ nie poddała się przymusowi rodziny i pragnęła prowadzić życie, o którym chciała decydować sama. Tablica ta upamiętnia jej śmierć i inne ofiary wśród kobiet w tym mieście”. Tekst, nieco enigmatyczny, szybko daje się odszyfrować. Mówi o młodej kurdyjskiej dziewczynie z Turcji o orientalnej urodzie, z niemieckim obywatelstwem, zabitej na berlińskiej ulicy kilkoma strzałami w głowę. To była egzekucja. Wykonał ją jeden z jej braci. Hatun była córką pomocnika ogrodnika Karema i jego żony.
Rodzice pochodzili z kurdyjskiej, wschodniej części Turcji, z miasta Erzurum. Mieli dziewięcioro dzieci, ośmioro urodziło się w Berlinie, w dzielnicy Kreuzberg, dokąd przenieśli się na początku lat siedemdziesiątych. Dorastająca Hatun nie bardzo chciała poddać się rygorom religijnym. Ojciec zabrał ją ze szkoły, kiedy miała szesnaście lat, i wywiózł do Turcji, gdzie zmuszono ją do poślubienia jednego ze starszych kuzynów. Rok później Hatun, skłócona z fundamentalistyczną rodziną męża i już w ciąży, uciekła do Berlina. Urodziła tu syna i dała mu imię Cun (dusza, życie). Wróciła do cywilizacji, zamieszkała z dzieckiem w domu dla niepełnoletnich matek. Zaczęła się uczyć i krok po kroku planować samodzielne życie. Przywiązanie do rodziny sprawiło, że utrzymywała z nią kontakt. W 2005, siódmego lutego, po jednej z wizyt u rodziców i kolejnej kłótni jeden z jej braci odprowadził ją na przystanek autobusowy i po słowach: „żałujesz za swoje grzechy”, zabił ją trzema strzałami w głowę.
Hatun urodziła się w Berlinie i w Berlinie chodziła do szkoły. Turcji nie znała. W Berlinie przyszło na świat jej rodzeństwo. W Berlinie poznawała świat, który ją uwiódł i doprowadził do grobu. Nie chciała nosić chusty, zakrywać twarzy. Nie chciała być niewolnicą. Zapłaciła za to życiem. Ucieczka Hatun z Turcji okryła rodzinę hańbą, zraniła jej honor. Przywrócić go mógł tylko mord, i to z ręki najbliższych. W rodzinach muzułmańskich egzekutorami najczęściej są bracia, wykonanie wyroku jest bowiem zaszczytem i nobilituje. Skazana na śmierć nie może liczyć na pomoc i ochronę ze strony matki. Nierzadko właśnie matki namawiają do mordu.
W wielu miejscowościach w południowej Turcji znajdziemy na cmentarzach rzędy anonimowych grobów. Leżą w nich kobiety zamordowane dla przywrócenia honoru. Bo spojrzały na kogoś, bo były mężowi nieposłuszne, bo zakochały się bez zgody ojca, bo rodzina podejrzewała je, że pozwoliły się dotykać obcym mężczyznom. Ale leżą tam również kobiety, które zostały zgwałcone. Mord bowiem dosięga też niewinne ofiary gwałtów. Nie mężczyzna gwałciciel, a kobieta ofiara płaci za ten haniebny czyn ukamienowaniem. Ofiar takich mordów nie można normalnie pochować. W wielkiej rozpaczy robią to obce kobiety, a grób na zawsze pozostaje anonimowy.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
