forum.nie.com.pl

Czyli nic nowego, odwracanie kota ogonem żeby zakryć swoje popisy.

Szanowna Korboczeska, tu nic i nikt nie może swobodnie się wypowiadać , chyba, że będzie miał podobne zdanie co Pani. Paru próbowało i czym prędzej uciekło.

Z powyższego można wnioskować, że media zatraciły swoją rolę informacyjną na rzecz poprawności politycznej, czyż nie?

Z powyższego można wnioskować, że media zatraciły swoją rolę informacyjną na rzecz poprawności politycznej, czyż nie?

......współczesność zrezygnowała z rozumu racjonalistów nowożytnych, zastępując go rozumem cynicznym [5]. Stąd też znakiem czasów współczesnych nie jest rozum i prawda, ale cynizm, hipokryzja i postprawda.
W tym sposobie myślenia wyznacznikiem funkcjonowania mediów nie jest prawda, ale osią-ganie korzyści materialnych, politycznych czy też wręcz militarnych. Celem działań politycznych i ekonomicznych jest władza, korzyści finansowe, czy też mówiąc ogólnie: interesy poli-tyczne lub gospodarcze. Te wydają się dominować całość życia społecznego. Wartości duchowe (wyższe) są tym samym spychane na margines życia kulturowego. W świecie interesu liczy się skuteczność. Przy tym standardy kulturowe, w tym kryteria skuteczności, są wyznaczane standardami działań praktycznych. Nie jest ważne to, co się mówi, ważne jest aby to, co się mówi było skuteczne. Media, choćby ze względu na fakt, że dysponują nimi grupy interesów lub też bezpośrednio prezentują te interesy, są dla tych celów narzędziem. Przekazują jedynie treści odpowiadające interesom swoich decydentów/dysponentów. Ich rola opinio-twórcza została zastąpiona rolą opiniopodawczą i manipulacyjną. Media propagują jednocześnie obojętność na kłamstwo, a wręcz przyzwolenie na fałsz i oszustwa.
Prowadzi to do dewaluacji tzw. wartości wyższych: prawdy, piękna, świętości, moralności itp., a zatem zaniżanie wyznaczników standardów nie tylko informacyjnych, ale także moralnych, artystycznych, obyczajowych, a nawet naukowych. Zarzucane są choćby w tym ostatnim wypadku standardy jakościowe na rzecz ilościowych. W konsekwencji nauka zostaje zastąpiona pozorami naukowości, a wiedza naukowa quasi-wiedzą, czyli „szumem informacyjnym”.
Wraz ze światem „postwartości”, w tym także postprawdy, hipokryzja i cynizm dominują życie kulturowe człowieka, w tym działania polityczne. Stąd też prawda jako zgodność informacji z rzeczywistością (faktami) zastępowana jest wiarygodnością fikcji i kłamstwa. Media chociażby tworzą przekazy, które nie mają związku z rzeczywistością, są – odwołując się do Jeana Baudrillarda – samoreferencyjne [6]. Zarówno referencyjność, jak i realność są produkowane [7]. Dla uwiarygodnienia a zatem przekonania odbiorcy o realności „produktu me-dialnego” stosuje się – to co wynika z propozycji postmodernizmu – narrację, ramowanie, selekcję (dozowanie) informacji, przekazy wiadomości w formie rozrywki (infotaiment), plot-karskie serwisy informacyjne czy wręcz tzw. faktoidy (symulakry/wydarzenia medialne) i fake newsy (fałszywe informacje mające na celu dezinformację). Krótko mówiąc, realizm przekazu oznacza dobrze uwiarygodnione kłamstwo/fikcję. Tym samym należałoby stwierdzić, że propaganda wyparła rzetelność informowania.
Wyeliminowanie prawdy przy najnowszych technikach zwiększa skuteczność manipulacji. W przypadku mediów mających bezpośredni dostęp do odbiorcy przez internet, rola manipulacyjna łączona jest z kontrolą społeczną i kreowaniem fałszywych potrzeb przekładających się na uzależnienie od mediów. Celowi temu służą oprogramowania szpiegujące i przetwarzają-ce dane przeglądanych stron internetowych [8]. W wyniku tych działań strony internetowe dopasowywane są do preferencji użytkowników. Są to nie tylko spersonalizowane reklamy, ale także wyselekcjonowane treści informacyjne. W pierwszym przypadku technika ta łączona jest często z metodą tzw. clickbaitu – nagłówki pojawiających się artykułów oddziałujące na emocje (przez obrazy, bądź „szokujące” tytuły) skłaniają czytelnika do kliknięcia w przekaz, którego faktycznym celem jest „zbieranie” kliknięć dla generowania zysku z zamieszczonych w nim reklam. W drugim przypadku, pojawiające się przekazy utwierdzają odbiorcę w określonych przekonaniach, który jednocześnie jest izolowany od treści podważających wiarygodność przekazów przez niego akceptowanych (jest to efekt tzw. bańki informacyjnej). Polaryzacja poglądów w wyniku tych działań może służyć radykalizacji nastrojów społecznych, bądź też, w przypadku jednorodnego (jednostronnego) rozpowszechniania informacji, uzasadnianiu działań politycznych w opinii odbiorców, utrzymywania pozornego stanu po-rządku, bezpieczeństwa, sprawiedliwości, wolności itp. zapobiegającemu ewentualnemu sprzeciwowi społecznemu.
To, co łączy, jak sądzę, techniki manipulacji stosowane przez (o)środki masowego przekazu, to generowanie uzależnienia odbiorców od mediów. Efekt taki jest osiągany przez pozorne włączanie obywateli w sprawy społeczne czy też polityczne, przez ich emocjonalne angażowanie, wręcz bezpośrednie przeżywanie wydarzeń (medialnych) relacjonowanych „na żywo”, czy też programów tzw. interwencyjno-śledczych i nadawanie im rangi znaczących. Z perspektywy odbiorcy powstaje przeświadczenie, że ich oglądanie, tak jak i bieżących informacji (prasa, radio, telewizja, Internet, a także Twittery i Facebooki polityków) daje pełniejszy ob-raz rzeczywistości, a nawet udziału w życiu społeczno-politycznym. Z perspektywy nadawców chodzi raczej o bierne zaangażowanie odbiorców; pasywną obserwację „rzeczywistości” i tym samym zaniechanie działania (np. do protestów). Przy czym odbiorcy, uzależnieni od współczesnych technik informacyjno-komunikacyjnych, popadają w bierność nie tylko jeśli chodzi o życie publiczne, ale także społeczne (kontaktów międzyludzkich). Powoduje to prze-rodzenie się społeczeństwa jako wspólnoty świadomie organizowanej przez obywateli w ma-sę bezwiednie sterowanych jednostek.