AGAFIA pisze:
Zritah, mój Dziadziuś mając 16 lat był powstańcem. Jako jeden z niewielu wyszedł z tego, z życiem, ale bez palców. Odłamki okaleczyły mu prawą dłoń. Potem raz jeszcze walczył o Warszawę, póżniej nawalali cekamami na dachy Pragi, tłukli ile wlezie, bo jakiś snajper tam był...
Jutro będę w robocie, ale w godzinę ''W'' serdecznie pierdolę robotę. Popłaczę się jak dziecko. Dziadziuś już nie żyje, ale mam Jego pamiętnik, gdzie wszystko zapisywał. Tego nie da się opisać..
Miałaś dziadka powstańca,jemu wieczna chwała!
Zawsze płaczę w rocznicę powstania;
tak jak zawsze płaczę, jak słyszę hymn.
Jak byłam mała,to o powstaniu nie miałam pojęcia,
ale jakie takie pojęcie miałam o wojnie.
Rodzice nakazywali modlić się dzieciom,
to moja modlitwa zawsze była prośbą,żeby nie
było żadnych wojen i żeby moja mama żyła.