Zabawne i prawdziwe.
Populizm sam się weryfikuje.
Czas mija, minęło ponad pól roku od daty szumnie reklamowanego przez tylko obiektywne media, marszu pieszego z Berlina do Syrii.
O ile ktoś to jeszcze chciał pamiętać to kronikarsko.
Tak było. Berlin, zima, stado reporterów i kamer, nagonka jak przy wyścigu pokoju.
Populiści w omdleniu podbijali stawki o ilość spontanicznych uczestników. Koniec końców stanęło na tym, że idzie 3000 trzy tysiące ochotników szlakiem tak nazywanych uchodźców.
Start erupcji propagandy miał miejsce w Berlin-Tempelhof

Na samym początku doszło do ostrych zgrzytów, z kilkoma muzułmanami którzy chcieli się podłączyć do peletonu z flagami uznawanymi za demonstrację anty syryjską.
Ktoś usiłował policzyć spontaniczny aktyw, pomimo kilkakrotnych prób nie wychodziło.
Radę dali dziennikarze, porachowali i stwierdzili, spod lotniska BT idzie około 400 ludzi.
Kolejny zgrzyt.
Okazało się, że najwyraźniej dziennikarze policzyli również gapiów na chodnikach.
Sama organizatorka, przyznała, że po kłótniach, optymistycznie nazywanych w języku populizmu dyskusją, ostatecznie na własnych nogach, 80 słownie osiemdziesiąt sztuk aktywu, zmobilizowanego, oczywiście spontanicznie do zapowiadanej wielotysięcznej akcji wyruszyło w kierunku granic miasta Berlina.
Ja obstawiam, że jednak rację mieli dziennikarze, a organizatorzy tego teatru do końca nie wiedzieli ilu ludzi jest na ulicy przed kamerami.
Hurraaaaa. Idą.
Kierunek Syria.
Tu ślad jak gdyby po nich zaginął, tzn medialny ślad.
Tu jeszcze na terenie BRD.

Doszli do Pragi.

Tu też sobie idą, jeszcze zima. Może to Austria.

Tu weszli do lasu.
Śniegu już nie ma. Może to Czechy.

W mediach, cały czas spontaniczny doping, peany na temat tego ilu to spontanicznych zwolenników przyłącza się na trasie do pielgrzymów.
Opisy jak to brodzą przez śnieg po kolana, jak to idą przez błota i ciemne lasy, nocą śpiąc w śpiworach itd itp etc.
Dniami przyśpiewują, wieczorami dyskutują o pokoju i przemocy.
Niestety ale w relacjach nie ma informacji kto wlekł za nimi toalety, gdzie jedli obiady, gdzie brali prysznice i jak się opierali.
Jest w internecie nieco zdjęć ale nie oddają one całej spontanicznej atmosfery panującej wśród pielgrzymów.
No ale ok. Idą dalej.
Już ciepło, słonko przygrzało. Lipiec.
Entuzjazmu wśród pielgrzymów nie zabrakło.
W Turcji oczekiwało na pielgrzymów entuzjastyczne powitanie rozentuzjazmowanych Turków.

Tu jeszcze przed Turcją.

Tu jeszcze w Grecji.
Szczegóły są nie ważne, generalnie idą.


Podobno dotarli do Bejrutu, entuzjastycznie witani przez miejscowych zwolenników integracji wielokulturowej.
Podobno.



Niemcy którzy pukali się w głowę w grudniu, teraz zastanawiają się czy z powrotem pielgrzymi również szarpną się na własnych nogach.
Jeśli tak może im to zająć nieco dłużej bo kilka państw Europy pozamykała dla wycieczek pieszych granice.
Wprawne oko, zauważy również, że pielgrzymom wcięło gdzieś kilka państw i miesięcy, ale to szczegół, oni szli.
Chwała populizmowi, sam umiera.