forum.nie.com.pl

Jak ja narzekam na pracę, słyszę jedno - możesz się pan zwolnić. Nikt nikogo na siłę nie trzyma.
W czym problem mają sędziowie? Niech pierdolną togami.

Pan nie rozumie problemu. Czy sędziowie narzekają na pracę? Tego nie wiemy.

Co najgorsze – ta metodą wspomniana grupa społeczników pokazała, że Układ był przez cały czas na wyciągnięcie ręki ku klawiaturze, przewały biły po oczach, a nikt go nie widział. Lech Kaczyński był przecież szefem NIK, ale NIK przekrętów na gruntach i nieruchomościach nie dostrzegł. Był potem prezydentem Warszawy – też nie dostrzegł. CBA chodziło za fundacją Jolanty Kwaśniewskiej, zakładało korupcyjne zasadzki na celebrytki, a zainteresować się mecenasem, który się nagle stał „właścicielem” roszczeń do ponad pięćdziesięciu warszawskich kamienic, zainteresować się sędziami, którzy za dobrą monetę brali informację, że facet ostatni raz widziany na Umschlagplatz w 1942, dziś już sto czterdziestolatek, własną ręką podpisał koledze mecenasowi przedstawioną plenipotencje – jakoś nikomu do głowy nie przyszło.

Powie ktoś, że wina obciąża wszystkich, którzy w ostatnim 25-leciu rządzili, a PiS stosunkowo najmniej. Że wszystkich – zgoda. Że PiS najmniej – nie, wręcz przeciwnie. Miller z Kwaśniewskim nie obiecywał nikomu, że zniszczą postkomunistyczny skrzep ubecko-ganstersko-polityczny, po Tusku, chociaż gadał dużo i w różnych okresach rzeczy krańcowo różne, też generalnie nie spodziewano się niczego, poza tym, żeby się nie wtrącał w rządzenie i nie przeszkadzał błogo przeżerać unijnych dotacji. A PiS zawsze chciał być z innej bajki. I okazuje się, że sam do niej nie pasuje. Jeszcze nie upłynął rok jego

Byłem wczoraj pod sejmem. Atmosfera patriotycznego uniesienia, nagromadzenie flag, miałkiego patosu i słów z lamusa, świece i skandowanie, hymn wreszcie, ten tekst muzealny, naiwny i prosty jak poryw serca – wszystko to sprawiło, że poczułem się, jak zwykle w podobnych sytuacjach, nie na swoim miejscu. Dopiero dzisiaj rano zdałem sobie sprawę z głębszych źródeł mojej osobności. Rozumiem potrzebę wyrażenia sprzeciwu wobec demontażu instytucji państwa, rozumiem złość i frustrację ludzi, którzy mają poczucie, że ktoś zabiera im wolność. Tym przed czym mój rozum się buntuje, jest naiwne przekonanie, że w jakiś tajemny, zahaczający o magię sposób demonstracja stu tysięcy ludzi, mniej niż 0,5% mieszkańców tego kraju, jest w stanie zmienić bieg wydarzeń. Że wychodząc na ulicę powstrzymamy rząd, bo my mamy rację, a oni jej nie mają. Słyszałem nieprzytomne okrzyki: „Oni się nas boją!”. Nie, Jarosław Kaczyński się nas nie boi, on nami tylko gardzi, a jego pogarda ma źródło w poczuciu krzywdy i w upojeniu władzą, która jest w jego mniemaniu należnym za tę krzywdę zadośćuczynieniem. Nie boi się również dlatego, że poparcie dla jego partii jest wysokie i ma mocne podstawy. Czy nagle wszyscy zapomnieli, że dla milionów ludzi proste zabiegi zaaplikowane przez ten rząd (500+, minimalna stawka 12 brutto za godzinę) oznaczają więcej, a nie mniej wolności? Ci wszyscy ludzie, niewidoczni jak smar, sprowadzeni do roli instrumentów, ludzie, którzy trudnią się umilaniem życia nielicznej klasie średniej – bez szemrania podwożą do pracy, gotują dziwnie tanie obiady, pieczołowicie sprzątają biura, usłużnie chronią mienie, z uśmiechem wydają ładne towary itd. Ci ludzie, którzy w zamian otrzymują marne wynagrodzenie, kiepską rozrywkę, klitki zamiast domów, pączki i piwo z promocji w Biedronce, duchowość sprowadzoną do pustych rytuałów – oni mieliby podnieść bunt? Mieliby występować w obronie niezależności Sądu Najwyższego i nienaruszalności trójpodziału władz? Nie wiem, czy poziom empatii można zwiększyć w drodze treningu, ale namawiam do patrzenia w oczy ochroniarzom, sprzątaczkom, kierowcom autobusów i sprzedawcom w sieciówkach. Oni żyją w symbiozie z obecną władzą, która o kilka milimetrów poszerzyła przestrzeń ich wolności; trochę lepiej (lub więcej) jedzą, raz w roku mogą pojechać nad morze, może dłużej śpią, może ich dzieci mają lepsze buty. Władza z kolei, której zależy tylko na sobie samej, może w zamian cieszyć się ich poparciem. W sumie jest to całkiem racjonalny i, jak uczy doświadczenie, potencjalnie bardzo stabilny układ.
Do walki po drugiej stronie barykady stają dzisiaj tabuny dobrze odżywionych Rejtanów i husarzy, którzy chcą ratować Polską Demokrację (rok zał. 1989). Ach, polski romantyzmie skrzydlaty, zawsze waleczny i patetyczny, kiedyś tragikomiczny, dzisiaj na szczęście już tylko komiczny! Nikt nie ma ochoty nadziewać się na bagnety, a jedyną bronią powstańców są gardła i świece. Męczeństwo jest już tylko symboliczne; dbamy o to, żeby się nie odwodnić, nie nabawić odcisków i nie poparzyć palców woskiem. To zrozumiałe. Stawką w tej walce nie jest bowiem życie ani wolność, tylko poczucie komfortu i przewidywalności, jakie daje klasie średniej życie w systemie zwanym demokracją liberalną. Rewolucyjna, bojowa retoryka walki o wolność nabiera szczególnie groteskowego wydźwięku w zestawieniu z toczonymi pokątnie rozmowami o tym, dokąd by wyjechać, gdyby sytuacja w kraju stała się nieznośna. Wysoko notowane są Szwecja, Norwegia i inne kraje skandynawskie, a także Niemcy, tradycyjnie uważane za raje dla klasy średniej. Walczyć zatem o wolność czy uciekać od zniewolenia do wolności w innym kraju, a jeśli uciekać – dokąd? Oto doniosłe dylematy współczesnego powstańca.
Nie słyszę rozumnych pytań, ani tym bardziej rozumnych odpowiedzi. Jak sobie wyobrażamy życie w Polsce po odejściu tej władzy? Co będzie dalej? Czym ma być demokracja współcześnie? Jak zapewnić udział w rządach ludziom do tej pory wykluczonym? Jak zdemokratyzować instytucje, publiczne i prywatne, które zanadto się od społeczeństwa wyemancypowały? Czym ma być demos w demokracji XXI wieku, w systemie globalnej sieci przepływu towarów, ludzi i idei, którego dalsze istnienie w obecnej formie (nie wolno o tym zapominać) grozi totalną destabilizacją systemów podtrzymujących życie na Ziemi? Czy ktoś przy zdrowych zmysłach spodziewa się, że replika ustroju o osiemnastowiecznym rodowodzie, którego celem było zapewnienie udziału we władzy rosnącej w siłę burżuazji sprawdzi się w późnym kapitalizmie zdominowanym przez prywatne i państwowe mocarstwa? Ja nie. I może dlatego tak trudno mi dzisiaj w pełni zaangażować się w obronę starego, skostniałego i schyłkowego status quo.

Panie, a Pan aby na pewno rozumiesz problem?
Prawo stanowią wybrańcy narodu. Aby na pewno, że tak po raz drugi się zapytam?
A słyszłeś Pan o doradcach, ekspertach rządowych?
Jak ministrem sprawiedliwości zostanie spawacz, to kto mu będzie doradzał? Drugi spawacz?
Pan te kocopołki to sprzedawaj na protestach.

najważniejsza jest zwykła normalna ludzka uczciwość, poczucie służby, umiejętność rozróżnienia tego co jest najkorzystniejsze dla obywatela i państwa