forum.nie.com.pl

Szaleństwem można nazwać to, co wydarza się na trzystumilowym odcinku Morza Śródziemnego między Sycylią, a Libią.

Rozsądna osoba na podstawie informacji podawanych przez organizacje humanitarne i agendy rządowe założyłaby, że 181 436 imigrantów (co jest nowym rekordem), którzy przedostali się do Włoch w zeszłym roku, przepłynęło lichymi łodziami i łódkami przynajmniej część odcinka między Europą a Afryką.

Jednak w rzeczywistości każda z tych 181 436 osób została podjęta na pokład jednostki europejskiej lub organizacji pozarządowej na wodach terytorialnych Libii, a więc maksymalnie 12 mil (ok. 20 km) od brzegu, a następnie przewieziona promem do Europy. Przemytnicy wypływają łodziami, bo to nie są już gumowe pontony, oddalają się na niecałe 12 mil, po czym wysyłają prośbę o pomoc i tyle.


Prawie wszyscy migranci przybywający do Włoch to młodzi mężczyźni z Zachodniej Afryki, a nie uchodźcy. Każdy z nich musiał zapłacić przemytnikowi około 1500 euro, a więc nie są to osoby pozbawione środków do życia. W skali roku daje to przeszło 270 milionów euro. Migranci z Afryki Zachodniej to dochodowy biznes.

Uzasadnieniem dla obecności jednostek państw europejskich i organizacji pozarządowych na południowych wodach Morza Śródziemnego jest ratowanie życia lub, jak w przypadku Operacji Sofia, aresztowanie przemytników i zniszczenie ich łodzi.


Jednak gdyby nie było tych patroli, to liczba ofiar byłaby znacznie niższa, ponieważ znacznie mniej ludzi odważyłoby się wypływać na pełne morze. Byłoby też znacznie mniej przemytników. Tymczasem dzięki tej armadzie ratowniczej włoski minister spraw wewnętrznych przewiduje, że przybędzie w tym roku jeszcze ćwierć miliona imigrantów.

Ale to dopiero początek szaleństwa. Istnieją przesłanki, że przemytnicy są w kontakcie z pozarządowymi agencjami pomocy humanitarnej, co tłumaczyłoby, czemu tak często to one właśnie są na miejscu pierwsze. A to już jest przestępstwo.

Carmelo Zuccaro, prokurator z Katanii, miasta na wschodzie Sycylii, ujawnił niedawno szczegóły śledztwa, które ujawniło możliwe związki między przemytnikami ludzi, a NGO. „Organizacje te często działają blisko wód terytorialnych Libii – powiedział. – W ciągu ostatnich 4 miesięcy ubiegłego roku 30% wszystkich imigrantów, którzy przybyli do Katanii, przypłynęło na ich statkach. W pierwszych miesiącach 2017 roku współczynnik ten urósł do co najmniej 50%”

Najwięcej organizacji, w sumie 5, pochodziło z Niemiec, i dysponowały one 6 jednostkami pływającymi. Koszt utrzymania jednostki na wodzie przez miesiąc to 400.000 Euro, co w skali roku daje sumę przeszło 4,5 miliona euro.

„Musimy dowiedzieć się skąd pochodzą te pieniądze. Powinniśmy sprawdzić organizacje, które zajmują się dowożeniem migrantów do wybrzeży Włoch. Znamiennym jest fakt, że to właśnie one są zawsze najbliżej miejsca, skąd wysyłany jest sygnał” – mówi Zucarro i dodaje, że „nie jest przestępstwem wpływanie na wody terytorialne innego państwa celem udzielenia pomocy. Ale karalne jest przywożenie ich do Włoch z pogwałceniem przepisów międzynarodowych. Okręty te powinny odstawić ich do najbliższego portu. W tym przypadku najbliższy bezpieczny port jest Tunezji, a nie we Włoszech”.

Frontex wystosował podobne zarzuty pod adresem organizacji pozarządowych. Według Frontexu organizacje te „pomagają przestępcom osiągać swoje cele przy minimalnych kosztach oraz wzmacniają ich model biznesowy poprzez zwiększanie ich szans na sukces”.

Przemytnicy nie dzwonią już do Rzymu, do Maritime Rescue Coordination Centre (ośrodka koordynacji ratownictwa morskiego), kiedy chcą aby ktoś ich podjął z morza – teraz dzwonią bezpośrednio na jednostki NGO. Przyczyna jest prosta – nie zostaną aresztowani, a ich łodzie nie będą skonfiskowane. Co więcej, od czerwca 2016 wiele łodzi zostało uratowanych u wybrzeży Libii bez nadania jakiegokolwiek sygnału, co sugeruje, że spotkanie na morzu zostało zorganizowane wcześniej.

Jedyną drogą rozwiązania kryzysu migracyjnego jest powstrzymanie napływu ludzi z Afryki Zachodniej do Libii – i taki wniosek znajduje się też w raporcie Frontexu. Co więcej, dzięki takiemu rozwiązaniu organizacje humanitarne nie byłby więcej wystawiane na pokusę czerpania zysków z działalności.

Wygląda na to, że we Francji nie ma żadnych nowych socjologicznych książek, artykułów lub pomysłów wyjaśnienia radykalizacji muzułmanów francuskich.

Nietrudno zrozumieć, dlaczego tak jest: nieliczni uczeni, którzy zeszli z ubitej drogi wyjaśnień („terroryści są ofiarami społeczeństwa i cierpią z powodu rasizmu” i tak dalej) obawiają się, że zostaną obrzuceni inwektywami. W dodatku wielu socjologów podziela tę samą ideologię marksistowską, która przypisuje pojawianie się przemocy wyłącznie dyskryminacji i biedzie.

Jeśli jakiś heretyk próbuje wyjaśnić, że terroryści nie są automatycznie ofiarami (społeczeństwa, białych mężczyzn francuskich) stado psów gończych składające się z muzułmanów oraz niemuzułmańskich uczonych zaczyna domagać się zlinczowania go jako rasisty, islamofoba i bigota.

Po zamachach terrorystycznych w listopadzie 2015 r. w Paryżu, Alain Fuchs, prezes narodowego centrum badań naukowych (CNRS), wezwał do rozpoczęcia projektu badawczego, by zrozumieć „czynniki radykalizacji” we Francji.

Projekt, który powstał, „Młodzież i radykalizm – czynniki religijne i polityczne” Oliviera Gallanda i Anne Muxel, był gruntowny. Ich badanie opiera się głównie na sondażu przeprowadzonym przez Opinion Way na 7 tysiącach uczniów licealnych, po którym przeprowadzono kolejny „sondaż” 1800 młodych ludzi (14 do 16 lat). Następny etap ma obejmować wywiady indywidualne i grupowe z uczniami liceów.

Galland i Muxel nie mówią, że ich badanie jest “reprezentatywne” dla całej młodzieży francuskiej. Uczniowie muzułmańscy są nadreprezentowani w sondażach w celu zrozumienia, co dzieje się w tym właśnie segmencie populacji.

Propozycja badaczy jest jednak heretycka: oznacza, że problem leży w nauczaniu religijnym.

20 marca na konferencji prasowej ogłosili wstępne wyniki tego olbrzymiego badania. Na pytanie „Jakie są główne czynniki radykalizacji?” odpowiedzią było: religia.
„Nie możemy zaprzeczyć ‚efektowi religii’. Wśród młodych muzułmanów efekt religii jest trzykrotnie ważniejszy niż w grupach niemuzułmańskich. Cztery procent młodzieży wszystkich wyznań broni absolutystycznej wizji religii i wyraźnie trzyma się radykalnych idei; jest ich 12% wśród młodych muzułmanów w naszej próbie. Bronią oni absolutystycznego poglądu na religię – wierząc zarówno, że istnieje ‘jedna prawdziwa religia’, jak i w to, że religia wyjaśnia stworzenie świata lepiej niż nauka”.

A co ze zwyczajowymi wyjaśnieniami – o braku integracji ekonomicznej, obawie pozostania na zasiłku społecznym, wykluczeniem społecznym i tak dalej?

“Czysto ekonomiczne wyjaśnienie nie potwierdziło się. Idea ‘poświęconego pokolenia’, kuszonego przez radykalizm, nie utrzymuje się wobec stosunkowo dobrej integracji tych populacji. [Młodzi muzułmanie] nie wydają się ani bardziej, ani mniej pewni swojej przyszłości, niż cała pozostała młodzież francuska; wierzą we własne możliwości studiowania po maturze i znalezienia zadowalającej pracy”.

Ci młodzi muzułmanie rozumieją, że nie cierpią z powodu rasizmu lub dyskryminacji. Równocześnie jednak wielu z nich mówi, że „czują się” i tak dyskryminowani. Nie są ofiarami rasistowskiego systemu – bo taki system nie istnieje – ale są ofiarami ideologii cierpiętnictwa, która twierdzi, że są dyskryminowani z powodu rasy i religii.

“Uczucie, że jest się dyskryminowanym, jest dwukrotnie silniejsze w nasze próbie, szczególnie wśród młodych muzułmanów lub młodzieży pochodzącej z zagranicy. Dla wyjaśnienia przywiązania [młodych muzułmanów] do radykalizmu musimy rozważyć czynnik religijny, który łączy się z kwestiami tożsamości i z uczuciem, że jest się dyskryminowaną ofiarą”.

Jeśli islam jest motorem radykalizacji, to drugim potężnym jej motorem jest dominująca ideologia cierpiętnictwa: “Młodzi muzułmanie, którzy czują się dyskryminowani, częściej wyznają radykalne idee niż ci, którzy nie czują się dyskryminowani”.

Te wstępne wyniki są bardziej niż niepokojące. Wbrew wszystkim dowodom socjologicznym pochodzenie społeczne i osiągnięcia akademickie nie przeważają nad efektami przynależności religijnej. Innymi słowy, niezależnie od wyników w nauce młodego muzułmanina i zawodu jego rodziców, jest czterokrotnie bardziej prawdopodobne, że będzie wyznawał radykalne idee, niż młody chrześcijanin.

„Ta siła efektu islamu jest, być może, najbardziej zaskakującą lekcją z tego badania – mówi Olivier Galland. – Potwierdza się to w statystykach szkolnych. Niezależnie od swojej pozycji społecznej młodzież muzułmańska ma identyczną skłonność do zostania radykałami”.

Kiedy Emmanuel Macron, nowy prezydent Francji, mówi, że jest za “pozytywną dyskryminacją” (grant 15 tysięcy euro z pieniędzy publicznych dla każdej firmy, która zatrudnia młodego człowieka z przedmieść), zachęca przyszłych dżihadystów do przedstawiania się jako ofiary.

Francja ma największą społeczność muzułmańską, największą społeczność żydowską, największą społeczność chińską i największą społeczność ormiańską. Francuski model integracyjny działał dla wszystkich tych grup, poza jedną. Rosnący odsetek muzułmanów we Francji nie akceptuje reguł, które zaakceptowali wszyscy inni.

Dla uniknięcia konfrontacji wszyscy politycy partii głównego nurtu i wszystkie media głównego nurtu zgadzają się na mit ofiary i cierpiętnictwa. Problem polega na tym, że ten mit podsyca więcej przemocy, więcej terroryzmu i więcej fantazji o cierpiętnictwie.