|
W tajemnicy przed rodziną Maria pisze pismo do cara, dziękuje za podarowanie mężowi życia i prosi o pozwolenie odbyć na katorgę w ślad za nim.
Imperator pozwala ale w odpowiedzi pisze: "Ja mam obowiązek jeszcze raz powtórzyć ostrzeżenia, napisane mną już wcześniej dotyczące tego, co Was czeka kiedy pojedziecie dalej Irkucka".
Listy do męża Maria Nikołajewna pisze każdy dzień, nazywa go nie inaczej jak "mój idol Sierż" i obieca widzenie w najbliższym czasie.
Stary generał Raniewski kiedy dowiedział się o decyzji córki, krzyczał i przeklinał wszystko na świecie. On podejrzewał "wpływ wołkońskich bab" na postanowienie Marii.
"Ja przeklnę ciebie, jeśli ty nie wrócisz za rok!"
Przebaczył jej tylko na śmiertnym łożu, w 1829 roku, ostatnie jego słowa były o córce "To najbardziej zadziwjająca kobieta jaką ja kiedykolwiek znałem"
Maria nie wróciła ani za rok, ani nawet za dziesięć czy dwadzieścia lat, na Syberii ona osiedliła się na długie 28 lat.
Jedna z dalekich kuzynek księżnej przed jej odjazdem na katorgę opisywała spotkanie z nią tak: "Ona ma tylko 20 lat, delikatna z wyglądu no silna duchem kobieta. W jej oczach jest tylko spokój i stanowczość, swoje łzy ona już wypłakała".
W Irkucku gubernator żąda od Marii Wołkońskiej zgody na to, że żona która przybyła na katorgę razem z mężem i pozostaje z nim w zwiąku małżeńskim, automatycznie staje się współwinną w jego przestępstwach.
Od teraz ona będzie pozbawiona wszystkich tytułów, to jest będzie tylko żoną zesłanego katorżnika.
Ni pieniędzy ni poddanych, nie mówiąc już o drogocennościach, ona mieć nie może, i najważniejsze - dzieci zrodzone w tym związku będą tylko prostymi ludzmi.
Maria Nikołajewna zgadza się na wszystkie warunki i w końcu przybywa w Błagodacki rudnik w Zabajkale, tam spotyka się z mężem.
Gdy zobaczyła Siergieja i usłyszała dzwon jego katorżnych łańcuchów, upadła na kolana i ucałowała jego kajdany.
Po upływie kilku lat z nienawistnych żelaznych obręczy kniaź Siergiej wykuje dla siebie i żony obrączki.
Pierwsze miesiące w ssyłce były bardzo ciężkie.
Na widzenia z żonami katorżnikom pozwalali rzadko, kobiety zmuszone były mieszkać w drewnianych chłodnych izbach.
Księżne Trubeckaja i Wołkońska zostawiły wielkopańskie maniery w przeszłości, szybko nauczyły się prać, gotować i sprzątać w obejściu.
Trzeba było rąbać drewno, bez przerwy poprawiać zamarzające w lute mrozy przeręble i nosić z rzeki wiadra z wodą.
A głównie, nie użalać się nad swoim losem i nie skarżyć się.
W listach do domu Maria pisze: " Ja pogodziłam się ze swoim losem, nie mam innych kłopotów oprócz tych, które dotyczą mojego ukochanego Siergieja"
Los dalej doświadcza Wołkońską i prześladuje ją następnymi nieszczęściami - w 1928 roku umiera syn Nikołaj,
a w krótkim czasie i ojciec, generał Rajewski.
Po śmierci ojca od matki księżna dostała list, cały złożony z jadowitych obwinień w adres niepokornej córki.
Zakończyła list Rajewska słowami: "Wy jesteście winna śmierci ojca, nie piszcie mnie już nigdy, ja wam rozkazuję".
W 1930 roku Maria Wołkońska urodziła córkę Sofję, która nie przeżyła nawet jednego dnia.
cdn.
_________________ 
Ostatnio zmieniony 17 kwie 2017, 7:14 przez piotrek, łącznie zmieniany 1 raz
|
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
