|
Po ślubie młodym też nie było sądzone zbliżyć się do siebie, ona po upływie dwóch miesięcy zachorowała i lekarze wysłali ją do Odessy,
mąż jej towarzyszyć nie mógł - według oficjalnej wersji nie dali mu uropu na służbie.
Tak naprawdę Wołkoński i sam by nigdzie nie pojechał - on i Pestel w pośpiechu przygotowywali przewrót wojskowy.
"Oczywiście kniaź nie dzielił się ze mną swoimi planami, on wtedy jeszcze mi nie bardzo wierzył", - opisuje księżna w "Notatkach" pierwsze miesiące jej małżeństwa.
Jej nieświadomość oberwała się nagle, w ciemną listopadową noc, od razu po śmierci cara Aleksandra Pierwszego.
Kniaź Sergiej rozbudził żonę nocą i poprosił cicho i szybko rozpalić ogień w kuchni.
Księżna która były w dziewiątym miesiącu ciąży, długo nie mogła pojąć o co w ogóle chodzi.
Kniaź przyniósł całą górę jakichś papierów i stał w pośpiechu wrzucać je do ognia.
On cicho powiedział "Pestela aresztowali. Za co - nie pytaj"
W końcu diekabria kniaź odwiózł żonę do posiadłości jej rodziców w Moskowskiej Guberni a sam w pośpiechu wrócił na miejsce służby, w Umań.
2 stycznia 1826 roku Maria urodziła syna Nikołaja, a za kilku dni aresztowali kniazia Wołkońskiego.
W tym czasie księżna bredziła w porodowej gorączce - ta straszna choroba, która w tych czasach zabiła mnóstwo kobiet, nie opuszczała ją przez dwa miesiące.
Maria cały czas pytała o męża, rodzina tylko odwracała wzrok.
Dopiero później Rajewski powiedział córce o tym, że jej męża aresztowali.
Ojciec radził Marii rozwód z mężem i obiecał jej, że nie będzie się o to gniewał.
Imperator Nikołaj dał taką możliwość wszystkim żonom dekabristów, ale tylko jedna z nich skorzystała z tej szansy.
Maria, ukochana córka, zawsze dotąd posłuszna woli ojca, wzbuntowała się.
Jakby się nie starali namówić ją na rozwód, wszystko na darmo, Maria pojechała w Petersburg,
wywalczyła widzenie z mężem, chodziła z wizytami do jego rodziny, pocieszała wszystkich i mężnie oczekiwała na wyrok.
Wtedy jeszcze nikt nie był pewien, czy car daruje Wołkońskiemu życie.
Rodzina Marii Nikołajewnej co było sił starała się namówić ją do zerwania stosunków z Wołkońskimi, nawet najbliższy jej sercu człowiek - brat Aleksander- był na stronie rodziców.
On na siłę wywiózł księżną we włości rodziców i na kolanach błagał swoją Marysieńkę " Ocknij się i porzuć tego cudzego dla Ciebie człowieka".
Wołkońskiemu wynieśli surowy wyrok: 20 lat katorgi, dożywotnią ssyłkę w Sybir z konfiskacją wszystkich tytułów, stopni i zasług.
Od teraz on nie jest człowiekiem, on katorżnik, przestępca i zdrajca.
W krótkim czasie wysyłają go na Sybirskie rudniki - dla mieszkańców stolicy w tamtych czasach to było niewyobrażalnie daleko,
nawet dalej niż na kraj świata.
cdn.
_________________ 
|
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
