Wołkoński zataił głęboko w duszy nienawiść do imperatora i kolegów ze służby.
I jednocześnie dużo rozmyślał o ideach nienawistnego Bonaparte, po każdej bezsennej nocy te plany wydawały się coraz mniej i mniej bezsensowne.
W 1819 roku po protekcji swojego starego przyjaciela Michała Orłowa kniaź wstępuje do Tajnego Południowego Stowarzyszenia buntowników,
potem nazwą ich dekabristami.
Wołkoński na zabój zakochał się w tej nowej wyimaginowanej Rosji, on ją rysował w swoich marzeniach, planach i konstytucjach.
W 1821 roku kniaź odbywa na nowe miejsce służby miasteczko Umań w głębokiej ukraińskiej prowincji.
Po upływie kilku lat z inspekcją na miejsce przybywa imperator.
Chwali go za służbę i z radością szepcze mu na ucho "Ciecze się że wywietrzyły się z Waszej młodej głowy różne niebezpieczne myśli.
Ja nie śmiem Was osądzać, w młodości też byłem pełen takich poglądów i przepełniały mnie takie marzenia".
W 1824 roku w życiu kniazia Siergieja Wołkońskiego nastąpiło jeszcze jedno wydarzenie,
on zakochał się w szwagierce Orłowa, Marii Nikołajewnwj Rajewskiej - córce generała Rajewskiego, bohatera wojny z Napoleonem.
Kniaź napisał do generała list w którym uniżenie prosił o rękę jego przepięknej córki.
Jednak jestem gotów złożyć swoją miłość do Marysieńki na ofiarę, jeśli by to miało stać przeszkodą w realizacji tajnych planów - zwierzał się w rozmowach z przyjacielem grafem Orłowym.
Już na wstępie Siergiej wybrał nie miłość kobiety, a miłość do im że wymyślonej, nowej ojczyzny, Rosji.
Nie odmówili mu ręki. Generał Rajewski przysłał odpowiedź, on będzie szczęśliwy i zaszczycony oddając Marię za mąż za Wołkońskiego.
Maria Rajewska była 20 letnią kobietą, jej uroda zniewolała wszystkich i każdego.
Puszkin pisał dla niej poezję, marzył o "niewoli u jej stóp".
Polski graf Olizer który też się swatał i dostał odmowę, prawie wyzbył się rozumu z miłości do Marii - on porównywał swoją wybrankę z muzą Petrarki, przepiękną czarnooką Beatrycze.
Księżna Zinaida Wołkońska, szwagierka Siergieja Wołkońskiego zachwycona urodą Marii, nazywała ją "Dziewicą Gangesu" za czarne włosy i smugłą cerę, wysoki wzrost i zgrabną sylwetkę.
No w żyłach Marii pulsowała nie indyjska i nawet nie włoska krew - od matki, wnuczki znamienitego Łomosowa, ona odziedziczyła ułamek greckiej krwi.
To wyjaśniało tak rzadki dla Rosji typ urody.
Od niespokojnej, trochę zwariowanej matki młoda Maria odziedziczyła tylko przecudną urodę,
charakter jej się dostał ojcowski, generalski - spokojny i stanowczy.
Najbardziej młoda dziewczyna lubiła muzykę i śpiew, tym ona zajmowała się z dzieciństwa, i głosem władała prawie profesjonalnie.
Ani jeden zwany wieczór w pełnym przyjaciół domu Raniewskich, nie obchodził się bez romasów w wykonaniu Marii.
Kiedy ojciec dołożył córce o tym, że on oddaje ją za mąż za kniazia, ona zareagowała spokojnie.
Z jej strony to nie było małżeństwo z miłości. Siergieja, Maria Nikołajewna nie tylko nie kochała, ona jego nawet nie znała.
Mało tego, kniaź był o 16 lat starszy od swojej wybranki, on był wysoki no lekko przygarbiony, siwowłosy i miał sztuczną szczękę,
swoje zęby stracił na bezustannych wojnach i pochodach.
Ożenili się 11 stycznia 1825 roku. W tym dniu niewiasta była cicha i spokojna,
dopiero później mówiła "Przez swoją ślubną woalkę widziałam, że życie przygotowało dla mnie ciężki los"
cdn.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
