O w mordę, jaka krzywda żołdakom się stała...
Żołnierze stali w deszczu ponad siedem godzin. 13 kwietnia pecha miał nie tylko Bartłomiej Misiewicz. Dwa tysiące żołnierzy, w tym połowa spoza Polski, na własnej skórze doświadczyło, jak ważne są dla kierownictwa MON podniosłe uroczystości. Już sama decyzja, żeby zgromadzić ich na otwartym terenie na sześć godzin przed planowanym rozpoczęciem oficjalnej części, była nieludzka. Nad orzyskim poligonem co chwila przechodziły kilkuminutowe nawałnice, wiał silny wiatr, chwilami padał grad. Żołnierze stanęli w szyku o godz. 9 rano.
Już w południe widać było, że są przemoczeni i zziębnięci, a według planu powitanie miało rozpocząć się za trzy godziny i potrwać kolejne dwie.Spóźnienie ministra dołożyło do tego czasu jeszcze jedną, mimo skrócenia oficjalnego programu. Ostatni żołnierze zeszli z placu przed trybuną VIP tuż przed godz. 18.
Zimno, wiatr i deszcz powaliły przynajmniej jednego żołnierza. Rumuński oficer zasłabł i musiał być przez kolegów odprowadzony z szyku. Nie chcąc psuć uroczystości, nie wezwali służb medycznych. Na własną rękę zaczęli go rozgrzewać i ułożyli w bezpiecznym od deszczu miejscu, pod trybuną dla prasy.
http://www.polityka.pl/tygodnikpolityka ... zkiej.read