st1111 pisze:
Jest coraz gorzej.
Pewnie jest... najpierw w sobotę eutanazja Skubiego, ja ryczałam, Pani dr ryczała, ''stary'' ryczał.. Straszne to było, a w czwartek 21 godzina na osi i Dydeł nie żyje.. Wyleciałam na ulicę, wzięłam to ciałko na ręce, jeszcze ciepłe, takie kochane. Główka mi spadła i z kociego pyszczka krew zaczęła lecieć, no auto go zabiło.. Usiłowałam ratować, ale serduszko już stanęło. Nie wiedziałam jak Tacie powiedzieć.. ale kiedy w następny dzień szukał, powiedziałam. Teraz żałuję. Staruszek się załamał. Podniosłam więc larmo , poruszyłam niebo i ziemię, nie ma małych rudych kotków do oddania. Nie ma... znalazłam jedno ogłoszenie 100 km stąd, 8 marca był miot, w nim w dwa rudaski. Zarezerwowałam i molestuję ludzi, by nie oddali komuś innemu. Biorę dwa. Wiem to głupie, takie na zapas, ale boję się że Ojcu serce pęknie. Dydełka kochał jak dziecko, zresztą wszyscy go tak kochaliśmy,. Mój synek, chłopak prawie 180 wzrostu, w łapie jak Arnold, a za kotem płakał jak dziecko. Mój Tata, siwa głowa, to już łzy jak grochy. Oczywiście to ja musiałam być tą silną i do kupy wszystkich zbierać. Ale ileż można.
Prawda jest taka, że każdego dnia stawiam krzesełko przed grobem Skubisia i Dydełka, bo kto miał pochować jak nie ja, i gadam do nich jak jakiś pierdolec, a potem płaczę. Bo tak bardzo mi ich brakuje... Jakby nie patrzeć, chyba mocno chora na umyśle jestem.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
