http://strajk.eu/balagan-po-obamie/Cytuj:
6 stycznia oficjalne Bureau of Labor Statistics (BLS), oprócz ładnej liczby, podało, że część populacji znajdującej się statystycznie poza rynkiem pracy miała 31 grudnia 2016 r. absolutnie rekordową wielkość: 95,1 milionów ludzi po 16. roku życia, przed emeryturą lub bez niej, nie pracuje i już nie szuka pracy – to 37,3 proc. dorosłej populacji. Po dodaniu do tego oficjalnej liczby bezrobotnych (ponad 7,5 miliona), mamy blisko 103 miliony ludzi bez zajęcia.
Prawie połowa z nich korzysta z kartek żywnościowych. Procent bezczynnych, bezrobotnych mężczyzn jest taki sam, jak w czasie Wielkiego Kryzysu po 1929 r. Jeśli porównać główne wskaźniki U3 i U6 (BLS), biorące również pod uwagę różne prace dorywcze, ludzi zniechęconych, ale poszukujących choć tymczasowej pracy, jeśli wyeliminuje się różne skróty statystyczne (np. osoba pracująca w trzech miejscach jest liczona jako trzy – ponad 8, 1 milionów ludzi może się utrzymać tylko dzięki wielu pracom), to wyliczenie na 31 grudnia minionego roku dawało stopę bezrobocia 22,7 proc. To tak, jak w Grecji.
Ale administracja twardo obstaje przy niespełna 5-cio procentowym bezrobociu...
Cytuj:
Gdyby Amerykanie zgodzili się opróżnić wszystkie swoje konta bankowe, publiczne i prywatne, gdyby chcieli nagle oddać wszystkie swoje pieniądze i złoto, by spłacić dług, to by im nie starczyło. Wynosi on bowiem ok. 107 proc. PKB (Polska jest lepsza – 50 proc, Rosja – 17 proc), czyli ma dawno przekroczony stan alarmowy, ale da się od niego jakoś spłacać odsetki, zadłużając się. Obecny komfort życia w Stanach Zjednoczonych jest możliwy, bo kraj mógł pożyczać za granicą na ekstremalnie niski procent. Dziś dług wynosi 145 tysięcy dolarów na rodzinę. Z rachunków wynika, że za 8 lat „podstawowe” wydatki federalne, jak ubezpieczenia społeczne, zdrowotne i obsługa długu, przekroczą federalne dochody. Na wojsko, opłacenie urzędników federalnych, czy budowę dróg i mostów nie będzie ani jednego dolara.
Jest jeszcze większa liczba. Jeśli policzyć dług skumulowany, publiczny i prywatny, tj. długi rządowe, handlowe, z kredytów hipotecznych i konsumpcyjnych – to będzie 63 467 miliardów (347 proc. PKB). Oczywiście zwrócenie tego długu jest matematycznie niemożliwe, ale można mieć nadzieję, że ta gigabańka będzie trwać jak najdłużej, zanim eksploduje.
To chyba wyjaśnia wszystko?
Pozostało jedynie trwanie... Jak na Titanicu.
