zritah pisze:
Znam,bo oglądam nasze miasto z każdej strony.
Ja Wrocławianka z urodzenia, trochę też lat we Wrocku spędziłam i choć nie lubię Wrocławia (przepraszam) doceniam jego historię i ludzi, ludzi doceniam.. Jestem emocjami związana z Leśnicą, Mokrym, Żernikami, z Hard Rock Cafe, gdzie na stronkach są moje foty z lat szczenięcych, z uczelniami, z ŚOW, i Wrocław był zawsze dla mnie gościnny, choc obcy jednocześnie..Nie wiem, to miasto jest za wielkie, tramwaje, autobusy, miliony ludzi, od kiedy pamiętam, Wrocław kojarzy mi się z samotnością.. Mały dzieciak byłam kiedy do Dziadków pociągiem jeżdziłam, wysiadałam zazwyczaj na Mikołajowie, albo na Nadodrzu rzeczonym. Potem transport publiczny , tłumy ludzi, kiedy wysiadłam w Leśnicy to jeszcze dobre 5 km na piechotkę robiłam.. Bo wysiadało się na pętli, wtedy koło zamku, jak jest teraz nie wiem. Ale była i też druga strona, u nas, co działo się u nas? Nic, zupełnie nic. A we Wrocławiu wystarczyło pójść na rynek..ludzie otwarci, poeci, artyści, inny, wielki świat. Owszem, dla dziołchy z prowincji ten świat niósł ze sobą wiele zagrożeń, ale z perspektywy czasu nie ma takiego drugiego miejsca na świecie. Chowają się Katowice, chowa się Amsterdam, Berlin chowa się też i bezpieczniej tu niż w Paryżu. A, że są i slamsy, mój boże, i u mnie na wsi takie są pomimo faktu, że moja wiocha przebija w tym momencie legendarny Kazimierz.