forum.nie.com.pl

Pani Agafijo, życzy pani sobie, żebym ją zdiagnozował?

Edziu za komuny był niedocenianym inżynierem w niewydolnym komunistycznym zakładzie przemysłowym i kiedy Pan Kum z Kuroniem wytłumaczyli mu, że jest w nim w środku przyrodzona godność osoby ludzkiej tłamszonej plugawie przez łajdacką komunę, to Edzio zapragnął zmian i zmiana przyszła, Polska nareszcie stała się wolna, a z nią i Edzio uwolnił swoje przyrodzone sacrum i tak dorobił się trzech domów, że o dobrych samochodach nawet nie wspomnę, ale po piętnastu latach wolności okazało się, że większe i zagraniczne jest jeszcze bardziej wolne od Edzia, a wolny rynek wolniejszy dla dużych i zagranicznych i tak jakoś się stało, ze komornik zabrał domy i samochody, żona odeszła, a dzisiaj Edzio, latem w nadjeziornym Boszkowie na deptaku handluje na wolnym rynku, nie to, żeby zaraz miał swój stragan, handluje ze stolika plastykowymi zabawkami, a zimą sypia sobie w noclegowniach, czasem pracuje na budowach, o nie, Pani Agfio, nie jako inżynier, inżynierów w polskich montowniach nie potrzebują, jest tylko tanią siłą roboczą na tzw. śmieciówce. Ot, typowa stulejka mentalna, nie to, co Pani, Pani ma dzieci w dobrych szkołach, a przed nimi wspaniała przyszłość, sama radość dla kochającej matki. Edzio, to nie wyjątek pośród grona moich serdecznych przyjaciół i też mają kochające matki, na szczęście. Przy obecnym moim śmietniku rezyduje były naczelny dyrektor byłej dużej huty na Śląsku. Pewne okoliczności (wypadek i długa rechabilitacja) sprawiły, że wrócił do mamy, a że przemiany były szybkie, to i ta przerwa wypchnęła go po za układy, a że to stulejka mentalna, to i tak pozostał na utrzymaniu kochającej mamy emerytki, a że ja kilka razy w miesiącu daję mu na nalewkę truskawkową, to bardzo mnie kocha, jako i wszyscy inni stulejkarze i tak, Pani Agafio, pośród współczesnej większości społecznej wznosi się wielki pomnik autorytetu, szacunku i szaleńczego uwielbienia mojej przyrodzonej osoby ludzkiej. I jeżeli demokracja jeszcze bardziej popędzi ku jeszcze większej demokracji, to jak Pani myśli, wybiorą mnie na króla Polski?

Adam Barycki

No skoro prezydĘtem był łączący się w bulu, to król może być po

W pobliżu mojej pracy, codziennie stoi przy małym sklepiku Janek. Ma jakieś 45 lat, bez zębów, styrany życiem w demokratycznym porządku.
Żyje z 200zł socjalu i mamusinej emerytury. Zawsze znajdzie się ktoś , kto postawi piwo i zawsze zjawi się policja, kiedy Janek stoi z otwartym piwem. Przez lata uzbierało się tyle mandatów, że Janek dostał wezwanie żeby się stawić w więzieniu. Teraz utrzymanie Janka będzie ciut droższe niż 200zł. Znajomy załatwił z rok temu Jankowi pracę dozorcy. Wytrzymał miesiąc i na moje pytanie czemu porzucił pracę : ja się nie nadaję do roboty! Ten miesiąc pracy to był jedyny wysiłek jaki demokracja na nim wymogła.
Cóż, podobno w wolnej Polsce nie ma rąk do pracy i potrzebujemy ze 3 miliony Ukraińców.
Gdzie te czasy, kiedy system wymuszał na niebieskich ptakach ponoszenie trudów egzystencji?

Do interpretacji tego wykreowanego przez kapitał procesu, jeszcze wrócimy, stara kurwo.

Adam Barycki

viewtopic.php?f=4&t=747&start=810#p171685


A teraz zapytam inną starą kurwę - czy Pani pokusiłaby się o udzielenie nam jakich informacji o ożenku Pani męża?

Adam Barycki

Nie wybiorą Panie Barycki, bo Pan nie masz takich łokci, którymi mógłbyś się rozpychać. Pan masz łokcie z PRL-u, a za PRL-u, to nawet zimy były inne. Słuchając opowieści odnoszę wrażenie, że wszystkie były zimami stulecia.
Człowiek żył bezstresowo, nie musiał dokonywać męczących wyborów, wybierano za niego, państwo jak bóg w niebiesiach: dawało, opiekowało się i mówiło o czym marzyć. KaZdy miał prawa, do pracy również, nawet jeśli się w tej pracy opieprzał, kradł, to wszystkie byli równe. I leń, i pracocholik, geniusz i matoł. Ponad równymi stali pracownicy i zasłużeni dla aparatu, ale nikt człekowi nie zabraniał się zasłużyć, stąd i możliwości były ''awansu społecznego'', i szanse na zakupy w konsumach.
Kazdy miał też prawo do brania udziału w licznych uroczystościach z chorągiewkami i orkiestrą. A w lipcu, to już jak okiem sięgnąć organizowano wystawne bale, na które chętnie zapraszano wspominanych w innych postach artystów, ludzi kultury i sztuki.
Coś chyba tąpnęło w 56 roku, kiedy to Biuro Polityczne doszło do wniosku, że trzeba ograniczyć nieco przywileje, min. nie płacąc uposażeń z resortowej kasy gosposiom ''należącym'' do pani X i Y, czy ograniczając zakup mebli i sprzętów do domów tych pań, na koszt państwa. Czemu tąpnęło, nie wiem, Pan mi wyjaśni.
Nie zmienia to jednak faktu, że było tak dobrze, że po Stalinogrodzie jeżdziły chevrolety, a potem mercedesy, zisy i peugoty w wersji full wypas.
W połowie lat 70 tych zwolniono notabli z rewizji celnej, a niejeden otrzymywał kopertówki. Oczywiście zdarzało się i walnąć w pierś. Konfiskowano wtedy jachty, mieszkania i dzieła sztuki (ogólnie pracę rąk), zdaje się w 1956, 1970 i 1980. Bo jak Pan wspominał i mieszkania były, ot taka zachęta do pracy np. w SB.
A demokracja cóż, wymaga od nas byśmy sami o siebie zadbali, zapracowali, znaleźli swoje miejsce w tym posranym świecie. Bo jest posrany.
My jednak nie potrafimy, bo to nie jest tak, że po 89 roku wszystko się zmieniło, ludzie pozostali tacy sami. I pokolenia przez tych ludzi wychowywane też jeszcze kuleją, również i moje.
Tak czy inaczej, tamto nie wróci i albo Pan się z tym pogodzi, urwie łeb hydrze, albo zostanie stulejarzem.
Nie warto, bo prawdodobnie życie masz Pan jedno, a i na Fleetmastera, oboje szans raczej nie mamy.

przepraszam, a gdzie pani przeczytała to co tu wyżej wklepała?

Dziwne dali mi mieszkanie i nawet nie zaproponowali pracy w SB.

_________________

Jak tak, przyszedł Pan z ulicy, powiedział dajcie mieszkanie i o nic nie pytając dali? Poważnie pytam.

Rozumiem, że dekret Bieruta, tzw. dokwaterowywanie,komunałki mam w między bajki włożyć? A książeczki mieszkaniowe, czy wciągnięcie na członka i w końcu postulaty gdańskie wzięły się z powietrza.
O długach Gierka nie wspomnę, ale co tam długi, dziś na Zuzannie zniczy nie brakuje.