viewtopic.php?f=9&p=169812#p169812Hornet pisze:
przemijanie
głęboki, zimny dół
robaki
robaki....
robaki......
Matko boska, a cóż to takiego stało się z waszą tak hołubioną przez całe wasze zasrane życie, największą wartością humanistyczną, waszym przyrodzonym wewnętrznym ja? Wszak humanizm przedkłada nad wszystko przyrodzone człowiekowi indywidualne wewnętrzne ja, które jest wartością bezwzględnie największą i to przecie jest najukochańszym dla humanisty drogowskazem. No, to jak to tak, największa i najukochańsza wartość i co? Robaki jeno z tej najukochańszej cudownej wartości największej? Wychodzi z tego, że na koniec okazuje się, że całe życie spędziliście w oparach gówna. A ja nie jestem humanistą, nie posiadam żadnego wewnętrznego ja, ani tym bardziej przyrodzonego i nigdy nie było dla mnie żadną wartością, ja jestem tylko istotą społeczną i tyle tylko człowieka we mnie i człowieczeństwa dało mi społeczeństwo, dlatego dla mnie mój koniec nie jest dla mnie końcem największej dla mnie wartości, po mnie zostaną największe dla mnie wartości, zostanie to, co zdołałem dać innym i owoce tego. A po was, humaniści, pozostaną jeno lastrykowe płyty nagrobne, a jak kto większy humanista, to, granitowe. Drogowskazy zawsze prowadzą do celu i każdy dojedzie do celu wskazanego przez jego ukochany drogowskaz.
Adam Barycki